1852/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1852 / 2018 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1852/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα, Ιωάννη Μαγγίνα - Εισηγητή και Ερωτόκριτο Ερωτοκρίτου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Σεπτεμβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάννη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αικατερίνης Αναγνωστοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. Χ. Δ., αγνώστου πατρός, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Δικηγόρο του Κωνσταντίνο Χατζηϊωάννου, για αναίρεση της υπ'αριθ. 2286/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην από 19 Απριλίου 2018 αίτηση αναίρεσης, που ασκήθηκε με δήλωση, η οποία επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 20 Απριλίου 2018, έλαβε αριθμό πρωτοκόλου .../20-4-2018 και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2018.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε α)να γίνει εν μέρει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, ως προς το σκέλος της προσβαλλόμενης απόφασης που αφορά στην καταδίκη του αναιρεσείοντα κατηγορουμένου για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του Κ.-Π. Ζ., για την οποία του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως 6 μηνών και β)να απορριφθεί ως κατ'ουσία αβάσιμη η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως κατά τα λοιπά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη από 19-4-2018 αίτηση αναίρεσης του καταδικασθέντος Γ. Χ., που ασκήθηκε, περιέχουσα τους κατά το άρθρο 474 παρ. 2 ΚΠοινΔ αναιρετικούς λόγους, με δήλωση στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και επιδόθηκε σ' αυτήν στις 20-4-2018, στρεφόμενη κατά της υπ' αριθμό 2286/2016 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, που καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 του ΚΠοινΔ στις 3-4-2018, υποβλήθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως, είναι παραδεκτή (άρθρα 473 παρ. 2 και 3 και 474 παρ. 2 ΚΠοινΔ) και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω, ως προς τη βασιμότητα των λόγων που διαλαμβάνονται σ' αυτήν.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 380 παρ. 1 Π.Κ., για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της ληστείας, με την οποία προσβάλλεται, τόσο η προσωπική ελευθερία, όσο και η ατομική ιδιοκτησία, απαιτείται η άσκηση παράνομης βίας κατά προσώπου ή η εκδήλωση απειλών κατ' αυτού, που μπορούν να κάμψουν την αντίστασή του, ενωμένων με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή και την υγεία του και η ταυτόχρονη αφαίρεση με τη βία από την κατοχή εκείνου ξένου κινητού πράγματος (ολικά ή μερικά) ή ο εξαναγκασμός του προσώπου σε παράδοση του πράγματος, για να το ιδιοποιηθεί παράνομα ο δράστης.

Είναι έγκλημα σύνθετο, που αποτελείται από τις αντικειμενικές υποστάσεις της κλοπής και της παράνομης βίας, από τις οποίες η τελευταία, ως μέσον, άγει στην ικανοποίηση του σκοπού. Το έγκλημα της ληστείας στη βασική του μορφή (άρθρ. 380 παρ. 1 Π.Κ.), τιμωρείται με κάθειρξη. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 308 παρ.1 α' του ΠΚ, όποιος με πρόθεση προξενεί σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών και κατά την όμοια του άρθρου 309 του ίδιου Κώδικα, αν η πράξη του άρθρου 308 τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη (άρθρο 310 παρ. 2 ΠΚ) επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.

Ενόψει της διαζευκτικής διατύπωσης της δεύτερης των διατάξεων αυτών είναι απαραίτητο στην καταδικαστική απόφαση για επικίνδυνη σωματική βλάβη να καθορίζεται ποια από τις δύο ως άνω διακινδυνεύσεις δέχεται το δικαστήριο, ότι συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή διακινδύνευση για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη.

Αυτό δεν στερείται εννόμων συνεπειών, διότι η παραδοχή της μιας ή της άλλης περίπτωσης, καίτοι η πράξη τιμωρείται και στις δύο περιπτώσεις με τα αυτά όρια ποινής, πρακτικώς άγει σε διαφοροποίηση της ποινικής μεταχείρισης του δράστη, αφού στην πρώτη από αυτές πλήττεται έννομο αγαθό υπέρτερο από τη σωματική υγεία και ακεραιότητα και η ποινή θα καθορισθεί βάσει των κατ' άρθρο 79 ΠΚ κριτηρίων.

Αν υπάρχει ασάφεια αναφορικά με το είδος της διακινδύνευσης, τότε συντρέχει περίπτωση εκ πλαγίου παραβίασης της ανωτέρω διάταξης του άρθρου 309 ΠΚ και ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 Ε' ΚΠοινΔ λόγος αναίρεσης, διότι ο Άρειος Πάγος αδυνατεί να ελέγξει ακυρωτικά την απόφαση για το αν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε σωστά ή μη το νόμο, με αποτέλεσμα η απόφαση να στερείται νόμιμης βάσης.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος προσδιορισμός τους (μάρτυρες, έγγραφα κτλ) χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τί προέκυψε από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο ορισμένα από αυτά.

Όμως, δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους και δεν απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης, ούτε χρειάζεται να διευκρινίζεται από ποίο ή ποία αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή.

Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα άλλα. Έτσι, δεν αποτελούν λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Επίσης, η ύπαρξη του δόλου δεν είναι αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικές συνθήκες τέλεσής του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού αιτιολογία στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή που προκύπτει από τα περιστατικά που αναφέρονται σ' αυτή, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης [άμεσος δόλος] ή η επιδίωξη ορισμένου περαιτέρω σκοπού [εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση].

Τέλος, λόγο αναίρεσης της απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή, όταν το δικαστήριο, χωρίς να παρερμηνεύσει το νόμο, δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διάταξης αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της απόφασης, που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

ΙΙΙ. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης, υπ' αριθμό 2286/2016, απόφασής του, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία προσδιορίζονται κατ' είδος σ' αυτή, δέχθηκε ανελέγκτως για τον κατηγορούμενο, ήδη αναιρεσείοντα, τα εξής: "...αποδείχθηκε ότι αυτός ενεργώντας με πρόθεση, τέλεσε περισσότερα εγκλήματα, που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο με στερητικές της ελευθερίας ποινές, και συγκεκριμένα:

Α) Στον κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, έχοντας αποφασίσει να διαπράξει το αδίκημα της ληστείας, με σωματική βία εναντίον προσώπου, αφαίρεσε από άλλον ξένο ολικά κινητό πράγμα για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως. Ειδικότερα, την 14-1-2012 και περί ώρα 05:00', στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην οδό ..., στο ύψος της πλατείας Αριστοτέλους, ασκώντας σωματική βία εναντίον του Κ. - Π.

Ζ. του Α., που βρισκόταν στο σημείο εκείνο, αφαίρεσε από αυτόν μία (1) χρυσή αλυσίδα με χρυσό στρογγυλό μενταγιόν, το οποίο έφερε πέτρα μπριγιάν στην επάνω όψη, συνολικής αξίας 15.000 ευρώ, για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως. Συγκεκριμένα, εκμεταλλευόμενος προηγούμενο διαπληκτισμό του με τον Σ. Κ., για να αφαιρέσει το παραπάνω κινητό πράγμα, επέφερε δύο χτυπήματα στο πρόσωπο του παθόντος με τα εναέρια λακτίσματα του (κλωτσιές), εκμεταλλευόμενος τις γνώσεις του στις πολεμικές τέχνες, με αποτέλεσμα ο παθών να πέσει τραυματισμένος στο οδόστρωμα και ο κατηγορούμενος να αφαιρέσει από το λαιμό του το πιο πάνω αντικείμενο, το οποίο ιδιοποιήθηκε παρανόμως.

Β) Στον κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, με πρόθεση, προξένησε σε άλλους σωματικές κακώσεις ή βλάβη της υγείας τους, η πράξη του δε αυτή τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στους παθόντες κίνδυνο για τη ζωή τους ή βαριά σωματική τους βλάβη. Ειδικότερα, την 14-10-2012 και περί ώρα 05:00', στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην οδό ..., στο ύψος της πλατείας Αριστοτέλους, ενώ επέβαινε στη με αριθμό ...

δίκυκλη μοτοσικλέτα, ιδιοκτησίας του Γ. Σ., στάθμευσε το ανωτέρω όχημα και, αφού προσέγγισε τους πεζούς Κ. - Π. Ζ. του Α. και Σ. Κ. του Π. και διαπληκτίστηκε μαζί τους, επιτέθηκε και, εκμεταλλευόμενος τις γνώσεις του στις πολεμικές τέχνες, χτύπησε τον πρώτο (Κ. - Π. Ζ. του Α.), με εναέρια λακτίσματα (κλωτσιές) στο πρόσωπο, προκαλώντας του εκδορές και μώλωπες στο σημείο αυτό (πρόσωπο), καθώς και θλαστικό τραύμα του τριχωτού της κεφαλής, εκδορά της ράχης της ρινός και πιθανή κάκωση του αριστερού του οφθαλμού, κατά τρόπο (χρήση γνώσεων πολεμικής τέχνης και ευαίσθητη περιοχή κλωτσιά στο πρόσωπο) που μπορούσε να προκαλέσει σ' αυτόν κίνδυνο ζωής ή έστω την βαριά σωματική του βλάβη.

Επομένως πρέπει να κηρυχθεί ένοχος των άνω πράξεων σε βάρος του παθόντος Π. Ζ. απορριπτομένων ως αβασίμων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του (άρνηση της κατηγορίας) ότι δηλαδή οι Ζ. και Κ. διαπληκτίστηκαν μαζί του σχετικά με τα οχήματά τους ήρθαν στα χέρια και στη συνέχεια βρήκε κάτω την αλυσίδα, την πήρε και την έδωσε στη μητέρα του για να την παραδώσει στην αστυνομία (βλ.

σχετικά και κατάθεση του παθόντος και κατ' αντιπαράσταση εξέτασή του). Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκε και δη σε βαθμό πλήρους δικανικής πεποίθησης ότι ο κατηγορούμενος τέλεσε και την σε βάρος του φερόμενου ως παθόντος Σ. Κ. επικίνδυνη σωματική βλάβη και επομένως πρέπει να κηρυχθεί αθώος της εν λόγω πράξης λόγω αμφιβολιών (IN DUBIO PRO REO) κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο διατακτικό".

Στη συνέχεια, το παραπάνω δικαστήριο της ουσίας, μεταξύ άλλων, κήρυξε τον κατηγορούμενο, Γ. Χ., ήδη αναιρεσείοντα, ένοχο των αξιόποινων πράξεων της ληστείας και της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του Π. Ζ., δηλαδή για παράβαση των διατάξεων των άρθρων 26 παρ. 1 α, 27 παρ. 1, 79, 83, 84 παρ. 2 α' και ε', 94, 308 παρ. 1, 309 και 380 παρ. 1 εδ.

α' του ΠΚ και για τις πράξεις αυτές τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης τριάντα (30) μηνών για την πράξη της ληστείας και ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών για την πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης και καθόρισε συνολική ποινή φυλάκισης τριάντα τριών (33) μηνών, που αποτελείτο από την ποινή φυλάκισης των τριάντα (30) μηνών που του επιβλήθηκε για την πράξη της ληστείας, ως ποινή βάση, επαυξημένη κατά τρεις (3) μήνες από την ποινή φυλάκισης των έξι (6) μηνών, που του επιβλήθηκε για την πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, με το ακόλουθο διατακτικό: "

Κηρύσσει ένοχο τον άνω κατηγορούμενο, Γ. Χ., για το ότι: ενεργώντας με πρόθεση, τέλεσε περισσότερα εγκλήματα, που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο με στερητικές της ελευθερίας ποινές, και συγκεκριμένα: Α) Στον κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, έχοντας αποφασίσει να διαπράξει το αδίκημα της ληστείας, με σωματική βία εναντίον προσώπου, αφαίρεσε από άλλον ξένο ολικά κινητό πράγμα για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως.

Ειδικότερα, την 14-10-2012 και περί ώρα 05:00', στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην οδό ..., στο ύψος της πλατείας Αριστοτέλους, ασκώντας σωματική βία εναντίον του Κ. - Π. Ζ. του Α., που βρισκόταν στο σημείο εκείνο, αφαίρεσε από αυτόν μία (1) χρυσή αλυσίδα με χρυσό στρογγυλό μενταγιόν, το οποίο έφερε πέτρα μπριγιάν στην επάνω όψη, συνολικής αξίας 15.000 ευρώ, για να το ιδιοποιηθεί παρανόμως.

Συγκεκριμένα, για να αφαιρέσει το παραπάνω κινητό πράγμα, επέφερε δύο χτυπήματα στο πρόσωπο του παθόντος με τα εναέρια λακτίσματα του (κλωτσιές), εκμεταλλευόμενος τις γνώσεις του στις πολεμικές τέχνες, με αποτέλεσμα ο παθών να πέσει τραυματισμένος στο οδόστρωμα και ο κατηγορούμενος να αφαιρέσει από το λαιμό του το πιο πάνω αντικείμενο, το οποίο ιδιοποιήθηκε παρανόμως.

Β) Στον κατωτέρω αναφερόμενο τόπο και χρόνο, με πρόθεση, προξένησε σε άλλον σωματικές κακώσεις ή βλάβη της υγείας του, η πράξη του δε αυτή τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη. Ειδικότερα, την 14-10-2012 και περί ώρα 05:00', στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην οδό ..., στο ύψος της πλατείας Αριστοτέλους, ενώ επέβαινε στη με αριθμό ...

δίκυκλη μοτοσικλέτα, ιδιοκτησίας του Γ. Σ., στάθμευσε το ανωτέρω όχημα και, αφού προσέγγισε τους πεζούς Κ. - Π. Ζ. του Α. και Σ. Κ. του Π. και διαπληκτίστηκε μαζί τους, επιτέθηκε στον Κ. - Π. Ζ. του Α. εκμεταλλευόμενος τις γνώσεις του στις πολεμικές τέχνες, τον χτύπησε με εναέρια λακτίσματα (κλωτσιές) στο πρόσωπο, προκαλώντας του εκδορές και μώλωπες στο σημείο αυτό (πρόσωπο), καθώς και θλαστικό τραύμα του τριχωτού της κεφαλής, εκδορά της ράχης της ρινός και πιθανή κάκωση του αριστερού του οφθαλμού.

Η ανωτέρω πράξη του όμως, λόγω των συνθηκών που τελέσθηκε (χρήση γνώσεων πολεμικής τέχνης) και των ευαίσθητων σημείων του παραπάνω παθόντα που χτυπήθηκε (περιοχή προσώπου - κεφαλής), μπορούσαν να προκαλέσουν σ' αυτόν κίνδυνο για τη ζωή του ή, τουλάχιστον, τη βαριά σωματική του βλάβη. ΔΕΧΕΤΑΙ ότι ο κατηγορούμενος έζησε έως το χρόνο διάπραξης των αξιόποινων πράξεων, για τις οποίες κηρύχθηκε ένοχος, έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή (άρθρο 84 παρ. 2 εδάφιο α' του Π.Κ.).

ΔΕΧΕΤΑΙ ότι ο κατηγορούμενος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του (άρθρο 84 παρ. 2 εδάφιο ε' του Π.Κ.). ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ λοιπούς αυτοτελείς ισχυρισμούς.". Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, ως προς την πράξη της ληστείας διέλαβε συνοπτικώς την προσήκουσα αιτιολογία, αφού το δικαστήριο παρέθεσε τα αναγκαία πραγματικά περιστατικά και ανέφερε τους λόγους που θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος.

Ο ισχυρισμός ότι δεν αιτιολογείται ο σκοπός της παράνομης ιδιοποίησης του ξένου κινητού πράγματος είναι αρνητικός της κατηγορίας και απορρίφθηκε ως αβάσιμος από το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Άλλωστε, η επικαλούμενη επιστροφή της αφαιρεθείσας αλυσίδας από τη μητέρα του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου στην αστυνομία πραγματοποιήθηκε όπως συνάγεται από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, μετά τη θεμελίωση της κατοχής του επ' αυτής, την επίσκεψη και την αναζήτησή του από τους αστυνομικούς στην οικία του και την εξακρίβωση, ότι αυτός υπήρξε ο δράστης του εν λόγω αδικήματος, όπως διαλαμβάνεται στα πρακτικά της με αριθμό 289/3-3-2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης, τα οποία αναγνώστηκαν στο ακροατήριο του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και επισκοπούνται παραδεκτά για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου.

Περαιτέρω, οι λοιπές αιτιάσεις, με τις οποίες προβάλλεται η επιλεκτική αξιολόγηση και η αντίθεση των αποδεικτικών μέσων προς τις ουσιαστικές παραδοχές και το πόρισμα της προσβαλλόμενης απόφασης και ο ισχυρισμός, όπως αυτός τελικά διαμορφώνεται, ότι, όσα παρατίθενται σ' αυτή, δεν αποτελούν αιτιολόγησή της, αλλά αντιφατικές παραδοχές γεγονότων, χωρίς αυτά να προκύπτουν από συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα, πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και είναι απαράδεκτες.

Όμως, ως προς την πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, λόγω της αναφοράς, τόσο στο σκεπτικό, όσο και στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, διαζευκτικώς, των εννόμων αγαθών του παθόντος, των οποίων επήλθε η διακινδύνευση, η τελευταία δημιούργησε ασάφεια ως προς το είδος της διακινδύνευσης που δέχθηκε, δηλαδή παραβίασε κατά πλάγιο τρόπο τη διάταξη του άρθρου 309 ΠΚ, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ο Άρειος Πάγος να ελέγξει την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 309 ΠΚ και η προσβαλλομένη απόφαση να στερείται νόμιμης βάσης.

Κατά συνέπεια, είναι αβάσιμοι μεν οι υπό στοιχεία "Β", "Δ", "Ζ" και "Ι" αναιρετικοί λόγοι, αναφερόμενοι σε έλλειψη αιτιολογίας και νόμιμης βάσης σχετικά με την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της ληστείας [510 παρ.1 στοιχ. Δ'] και σε ακυρότητα της διαδικασίας [άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠοινΔ σε συνδυασμό με τα άρθρα 171 παρ. 1 στοιχ.

δ' ΚΠοινΔ και 6 της ΕΣΔΑ], βάσιμος δε ο υπό στοιχεία "Α" αναιρετικός λόγος, με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάσης ως προς το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης [άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ]. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και συνδρομή απόλυτης ακυρότητας ως προς την απόρριψη των αυτοτελών του ισχυρισμών για αναγνώριση σ' αυτόν των ελαφρυντικών περιστάσεων των εδαφίων γ' και δ' της παρ. 2 του άρθρου 84 ΠΚ, που αναφέρονται, αντίστοιχα, στην ώθηση στην πράξη από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος και στην επίδειξη ειλικρινούς μεταμέλειας από αυτόν.

Η αιτίαση αυτή και κατ' επέκταση ο σχετικός υπό στοιχείο "Γ" αναιρετικός λόγος, στον οποίο διαλαμβάνεται, είναι αβάσιμα, καθόσον οι πιο πάνω ισχυρισμοί προβλήθηκαν στο δικαστήριο της ουσίας κατά τρόπο μη ορισμένο, αφού δεν αναφέρονταν τα αναγκαία για τη θεμελίωσή τους πραγματικά περιστατικά. Το δικαστήριο προέβη στην απόρριψή τους, καίτοι δεν ήταν υποχρεωμένο να απαντήσει στο σχετικό αίτημα ως προς αυτούς.

Σημειωτέον, ότι το δικαστήριο της ουσίας αναγνώρισε στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου τις ελαφρυντικές περιστάσεις του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α' και ε' ΠΚ, οι οποίες είχαν προβληθεί κατά τρόπο ορισμένο, με αναφορά των πραγματικών περιστατικών που τις θεμελίωναν. Επίσης, με τον υπό στοιχείο "Ε" αναιρετικό λόγο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Α' ΚΠοινΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ. 1 στοιχ. δ' του ίδιου Κώδικα και το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και εκφράζεται παράπονο για παραβίαση του δικαιώματος του αναιρεσείοντος για εκδίκαση της υπόθεσής του από ανεξάρτητο, αμερόληπτο και νομίμως συσταθέν δικαστήριο προβάλλοντας την αιτίαση αναφορικά με τη γενόμενη στην πρώτη σελίδα της προσβαλλόμενης απόφασης σημείωση περί της συμμετοχής της Δικαστή, Β.

Π., ως Προέδρου του δικάσαντος και εκδώσαντος την άνω απόφαση Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης χωρίς αναφορά του βαθμού της. Τούτο, κατά την αιτίαση, προκαλεί απόλυτη ακυρότητα λόγω κακής σύνθεσης του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και παραβίαση του άρθρου 171 παρ. 1 δ' ΚΠοινΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, καθόσον η παράλειψη αναφοράς στην προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το αν, η δικαστής που συγκρότησε το δικάσαν δικαστήριο ως "Πρόεδρος", είχε την ιδιότητα της Προέδρου Εφετών ή της Εφέτη, συνεπάγεται την πρόκληση αμφιβολίας σχετικά με τη διαφάνεια της διαδικασίας έκδοσης της προσβαλλόμενης καταδικαστικής για τον αναιρεσείοντα απόφασης και προσβολή του δικαιώματος του τελευταίου για εκδίκαση της υπόθεσης από αμερόληπτο Δικαστήριο που λειτουργεί νόμιμα και είναι κατοχυρωμένο από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ.

Η εν λόγω αιτίαση, καθώς και ο επ' αυτής ερειδόμενος αναιρετικός λόγος της απόλυτης ακυρότητας της διαδικασίας, είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν, καθόσον η αναφορά της τελευταίας, που, όπως ρητά διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ορίστηκε νόμιμα με απόφαση της Ολομέλειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά το άρθρο 93 Ν. 4139/2013 και κληρώθηκε κατά το άρθρο 17 του Κ.

Ο. Δ. Κ. Δ. Λ. (Ν. 1756/1988), όπως ισχύει, ως Προέδρου της σύνθεσης του δικάσαντος δικαστηρίου, ουδεμία αμφιβολία καταλείπει για την ιδιότητα και το βαθμό της τελευταίας (Β. Π.), η οποία σε διαφορετική περίπτωση θα σημειωνόταν ως Προεδρεύουσα Εφέτης και όχι ως Πρόεδρος. Άλλωστε, ούτε ο αναιρεσείων ισχυρίζεται, ούτε βέβαια προκύπτει, ότι αυτή δεν ήταν Πρόεδρος Εφετών, ενώ είναι πρόδηλη και προφανής η εκ παραδρομής παράλειψη αναγραφής της ως Προέδρου Εφετών.

Επομένως, δεν ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 εδ. Α' ΚΠοινΔ λόγος αναίρεσης και δεν δημιουργείται απόλυτη ακυρότητα. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331, 333, 358, 364 παρ. 2 και 369 ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη και η συνεκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας, ως αποδεικτικού στοιχείου, εγγράφου που δεν αναγνώστηκε κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, συνιστά απόλυτη ακυρότητα και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ Α' ΚΠοινΔ, σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ. 1 περίπτωση δ' του ίδιου Κώδικα, λόγο αναίρεσης, διότι έτσι παραβιάζεται η άσκηση του δικαιώματος του κατηγορουμένου, κατά το άρθρο 358 του ίδιου Κώδικα, να προβαίνει σε δηλώσεις, παρατηρήσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό μέσο.

Στα συντασσόμενα πρακτικά της δημόσιας συνεδρίασης δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται σε ποιο αποδεικτικό θέμα αφορά το έγγραφο, ούτε να καταχωρίζεται το περιεχόμενο του εγγράφου που αναγνώστηκε. Αρκεί να αναφέρονται στα πρακτικά τα στοιχεία που προσδιορίζουν την ταυτότητά του, σε τρόπο που μπορεί να διαγνωσθεί, ότι αναγνώστηκε όλο το περιεχόμενό του και ο κατηγορούμενος, γνωρίζοντας πλήρως την ταυτότητά του, είχε κάθε ευχέρεια να ασκήσει τα παραπάνω από το άρθρο 358 ΚΠοινΔ δικαιώματά του, δεδομένου μάλιστα ότι, εφόσον συντελείται η ανάγνωση του εγγράφου, παρέχεται η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις που είναι σχετικές με το περιεχόμενό του, αφού η δυνατότητα αυτή λογικά δεν εξαρτάται μόνο από τον τρόπο με τον οποίο αναφέρονται στα πρακτικά τα αναγνωσθέντα έγγραφα.

Στην προκείμενη περίπτωση από τα ενσωματωμένα στην προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του δικαστηρίου που την εξέδωσε προκύπτει, ότι έγινε ανάγνωση της πρωτοβάθμιας απόφασης και των πρακτικών της και επιπλέον, μεταξύ άλλων, των υπ' αριθμούς 6 και 7 εγγράφων, που είναι, αντίστοιχα, "Φωτοαντίγραφο του με αριθ.

πρωτ. ... διαβιβαστικού ... τμήμα 2ο εγκλημάτων κατά της ιδιοκτησίας" και "τρεις εκτυπώσεις σε χαρτί τριών φωτογραφιών". Τα αναγνωσθέντα προσδιορίζονται επαρκώς, ώστε δεν δημιουργείται ασάφεια ως προς την ταυτότητα και την ατομικότητά τους. Στην ανάγνωση του άνω εγγράφου και την επισκόπηση των φωτογραφιών, που κατ' αυτόν τον τρόπο έγιναν γνωστά, ουδείς προέβαλε αντίρρηση, ενώ ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ή ο συνήγορός του είχαν τη δυνατότητα να ασκήσουν τα δικαιώματά τους από το άρθρο 358 ΚΠοινΔ και να προβούν σε δηλώσεις και παρατηρήσεις. 'Ετσι, δεν παραβιάστηκε το δικαίωμα της υπεράσπισης του αναιρεσείοντος, ούτε εκ του γεγονότος ότι λήφθηκαν υπόψη για το σχηματισμό της κρίσης του Δικαστηρίου δημιουργήθηκε ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Α` ΚΠοινΔ λόγος αναίρεσης. Κατά συνέπεια, ο χαρακτηριζόμενος με το στοιχείο "Η" αναιρετικός λόγος, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η παραπάνω πλημμέλεια για απόλυτη ακυρότητα, είναι αβάσιμος. Ομοίως, η αιτίαση που προβάλλεται με τον υπό στοιχείο "Θ" αναιρετικό λόγο, ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν γίνεται μνεία στην αποτελούσα ιδιαίτερο είδος αποδεικτικού μέσου .../16-12-2012 Ιατροδικαστική Έκθεση της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης, είναι αβάσιμη, διότι προκύπτει, ότι οι ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης συμπορεύονται με το πόρισμα της εν λόγω Ιατροδικαστικής 'Εκθεσης και επιπλέον η παραπάνω Έκθεση συντάχθηκε μετά από παραγγελία των προανακριτικών υπαλλήλων και όχι στο στάδιο της κύριας ανάκρισης μετά από παραγγελία του αρμόδιου ανακριτή, με συνέπεια να μην αποτελεί ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο.

Κατ' ακολουθία προς τα παραπάνω, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης: 1) να γίνει εν μέρει δεκτή ως προς το σκέλος της προσβαλλόμενης απόφασης που αφορά στην καταδίκη του αναιρεσείοντος για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του Κ. - Π. Ζ., για την οποία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών, και αναγκαίως ως προς την επιμέτρηση της συνολικής ποινής, και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά τούτο προς εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠοινΔ) και 2) να απορριφθεί αυτή ως κατ' ουσία αβάσιμη κατά τα λοιπά.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμό 2286/2016 καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης ως προς το σκέλος της που αφορά στην καταδίκη του αναιρεσείοντος για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του Κ. - Π. Ζ. και ως προς τη διάταξή της για την επιμέτρηση συνολικής ποινής.

Παραπέμπει την υπόθεση ως προς το σκέλος αυτό για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο, όμως, θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Απορρίπτει κατά τα λοιπά την από 19-4-2018 (με αριθ. πρωτ. .../20-4-2018) αίτηση - δήλωση του Γ. Χ. Δ., αγνώστου πατρός, κατοίκου ..., για αναίρεση της πιο πάνω απόφασης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Νοεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ