Supreme Court dismisses appeal on contract breach where payment must precede delivery of remaining goods.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against the Court of Appeal's judgment ordering the furniture company to pay the hotel company the remaining balance of 57,990.99 euros. The lower court found that the parties had agreed to a sequence where full payment was required before the delivery of the remaining furniture items. The court held that the ambiguity regarding whether the furniture was delivered did not affect the outcome because the hotel company was legally obligated to pay first under the contract terms.
Legislator headnote
AI generatedArt. 361, 374(1), 513 Civil Code; Where a contract stipulates that payment must precede delivery, the buyer's failure to pay first constitutes a valid ground for the seller to refuse delivery of remaining goods, and uncertainty about partial delivery does not invalidate the payment obligation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1852 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1852/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΧΙΝΟΠΟΔΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ-ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ και ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΑΕ" που εδρεύει στην Μύκονο, και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Γιαννόπουλο.
Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Στέλιος Συκιανάκης ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ-ΕΜΠΟΡΙΚΗ-ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΑΕ" που εδρεύει στην Λαμία, και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Δημητρακόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-8-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 76/2007 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 31-8-2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 5-3-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ ιδρύονται, αντιστοίχως, λόγοι αναιρέσεως: αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.
Εξάλλου: Κατά το άρθρο 361 ΑΚ: "Για τη σύσταση ή αλλοίωση ενοχής με δικαιοπραξία απαιτείται σύμβαση, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά". Κατά το άρθρο 374 παρ. 1 ΑΚ: "Ο υπόχρεος από αμφοτεροβαρή σύμβαση έχει δικαίωμα να αρνηθεί την εκπλήρωση της παροχής, για όσο χρόνο ο αντισυμβαλλόμενος δεν εκπληρώνει ή δεν προσφέρει την αντιπαροχή (ένσταση μη εκπλήρωσης της σύμβασης), εκτός αν έχει υποχρέωση να εκπληρώσει πρώτος".
Κατά το άρθρο 513 ΑΚ: "Με τη σύμβαση της πώλησης ο πωλητής έχει την υποχρέωση να μεταβιβάσει την κυριότητα του πράγματος ή το δικαίωμα, που αποτελούν το αντικείμενο της πώλησης, και να παραδώσει το πράγμα και ο αγοραστής έχει την υποχρέωση να πληρώσει το τίμημα που συμφωνήθηκε". Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τα ακόλουθα:
Κατά το έτος 2002 "συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων η πώληση εκ μέρους της ενάγουσας ανώνυμης εταιρίας κατασκευής και εμπορίας επίπλων, που εδρεύει στη Λαμία (αναιρεσιβλήτου), διαφόρων επίπλων για τον εξοπλισμό του ξενοδοχείου της εναγομένης (αναιρεσειούσης) στη Μύκονο που ήταν υπό κατασκευή. Το συνολικό τίμημα συμφωνήθηκε στο ποσό των 361.990,99 ευρώ.
Κατά το επόμενο έτος, και δη την 15-5-2003, η πωλήτρια κάλεσε την αγοράστρια "να εξοφλήσει τα παραγγελθέντα είδη και να τα παραλάβει". Πράγματι, η πωλήτρια παρέδωσε το μεγαλύτερο μέρος των πραγμάτων (επίπλων) και η αγοράστρια εξόφλησε το μεγαλύτερο μέρος του τιμήματος. Τα μη παραδοθέντα πράγματα ήσαν: "61 τραπεζάκια, 45 τάβλες, 4 πορτάκια επίπλου μπάνιου και ένας ταμπλάς πόρτας", η αξία δε αυτών, κατά την εκτίμηση της αγοραστρίας, ανερχόταν σε 24.081,95 ευρώ.
Η αγοράστρια κατέβαλε "με μετρητά και επιταγές το ποσό των 304.000 ευρώ και παρέμεινε υπόλοιπο 57.990,99 ευρώ". Για την τελευταία αυτή εκκρεμότητα της όλης συναλλαγής τους, οι διάδικες εταιρίες προήλθαν σε (πρόσθετη) συμφωνία, η οποία "διαλάμβανε την πλήρη εξόφληση του οφειλομένου τιμήματος εκ 57.990,99 ευρώ και στη συνέχεια την αποστολή από την ενάγουσα των τελευταίων ως άνω ειδών".
Στη συνέχεια το Εφετείο, "επειδή η εναγομένη δεν εξόφλησε το τίμημα", έκρινε, ότι ορθώς τα Πρωτοδικείο υποχρέωσε αυτήν να καταβάλει στην ενάγουσα το αιτηθέν ποσό, ήτοι το ανωτέρω υπόλοιπο του τιμήματος. Κρίνοντας έτσι το ουσιαστικό δικαστήριο, δεν παρεβίασε τις εφαρμοσθείσες ως άνω διατάξεις, και δη εκείνη του άρθρου 374 παρ. 1 ΑΚ, όπως αβασίμως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα με τον πρώτο - εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ - αναιρετικό λόγο), αφού, ανεξάρτητα από τη χρησιμοποιηθείσα φρασεολογία, σαφώς δέχθηκε ως αποδεδειγμένο:
ότι οι διάδικοι είχαν συμφωνήσει πρώτα να εξοφληθεί το οφειλόμενο υπόλοιπο του τιμήματος και "στη συνέχεια" να παραδοθούν τα "τελευταία ήδη". Κατόπιν τούτων, η περαιτέρω ασάφεια, η οποία όντως υφίσταται στην προσβαλλόμενη απόφαση, σχετικώς με το εάν η αναιρεσίβλητος (πωλήτρια) παρέδωσε ή όχι τα οφειλόμενα πράγματα στην αγοράστρια, δεν ασκεί έννομη επιρροή στη συγκεκριμένη δίκη, διότι, υπό οιαδήποτε εκδοχή, η αναιρεσείουσα ώφειλε - κατά τα γενόμενα δεκτά ως συμφωνημένα - να καταβάλει το τίμημα πρώτη (διατηρώντας φυσικά στο ακέραιο την απαίτησή της για απόδοση των πραγμάτων).
Κατά συνέπεια, είναι αβάσιμος ο δεύτερος αναιρετικός λόγος (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ) με τον οποίο αποδίδονται στην απόφαση "αντιφατικές αιτιολογίες" με βάση την ρηθείσα ασάφεια. Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 31 Αυγούστου 2007 αίτηση της εταιρίας <<Αχινοπόδι Τουριστική - Ξενοδοχειακή και Κατασκευαστική ΑΕ>> για αναίρεση της 76/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου.
Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 20 Ιουλίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ