Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of a labor claim based on non-exhaustion of legal grounds.

Απόφαση 1852 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1852/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..... ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, (Ν.Π.Δ.Δ.), νομίμως εκπροσωπουμένου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Χατζηκοκολάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/10/2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1831/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5790/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21/10/2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 15/9/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 21/10/2004 αίτησης της ..... ..... για αναίρεση της 5790/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την 42/1981 απόφαση του Δ.Δ.Δ.Δ. Πειραιώς, που κηρύχθηκε εκτελεστή και ακολούθως υποχρεωτική με τις 16.170/1981 και 18749/1981 αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας αντίστοιχα (ΦΕΚ Β΄472/1981 και ΦΕΚ Α΄ 731/1981) ρυθμίστηκαν οι όροι αμοιβής και εργασίας του απασχολουμένου με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου προσωπικού των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, νοσοκομείων κλπ του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ και με τον όρο 28 αυτής ορίστηκε ότι οι καθαρίστριες και καθαριστές λαμβάνουν το εκάστοτε ισχύον κατώτατο όριο ημερομισθίου (ημερομίσθιο ασφαλείας) του εργατοτεχνίτη - εργατοτεχνίτριας και για εξάωρη απασχόληση, αυξομοιούμενο αναλόγως, ενώ με τον όρο 12 της 74/1982 απόφασης του Δ.Δ..Δ.Δ.

Αθηνών για τους όρους αμοιβής και εργασίας του ίδιου ως άνω προσωπικού, που κηρύχθηκε εκτελεστή με την Α.Υ.Ε. 17663/1982 (ΦΕΚ Β' 501/1982 ), προβλέπεται ότι το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου των μισθωτών που υπάγονται στην απόφαση αυτή, δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το κατώτατο όριο βασικού μηνιαίου μισθού ή ημερομισθίου, αντίστοιχα, της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας (απόφαση 1/1982 του Δ.Δ.Δ.Δ.

Αθηνών). Το νομικό καθεστώς των ανωτέρω Δ Α μετέβαλε η από 22-12-1988 Ε.Σ.Σ.Ε., η οποία κηρύχθηκε υποχρεωτική με την Α Υ Ε 17853/1989 (ΦΕΚ Β' 741/1989) και ίσχυσε από 1-7-1988. Με την Ε.Σ.Σ.Ε. αυτή επεκτάθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις του Ν. 1505/1984 για το μισθολόγιο του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης όπως συμπληρώθηκαν με το Ν. 1810/1988, στους εργαζομένους (πλην ιατρών) με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, οι οποίοι είναι μέλη σωματείων που ανήκουν στην Π Ο Ε Δ Η Ν.

Με το άρθρο 9 της εν λόγω Ε.Σ.Σ.Ε. ορίστηκε ότι τυχόν καταβαλλόμενες ανώτερες αποδοχές από αυτές που καθορίζονται με τη συλλογική αυτή σύμβαση διατηρούνται. Τούτο έχει την έννοια της διατηρήσεως του ποσού των καταβαλλομένων μέχρι της μεταβολής του νομικού καθεστώτος ανωτέρων αποδοχών και όχι της εξακολουθήσεως και μετά ταύτα του προϊσχύσαντος νομικού καθεστώτος (Ολ.

Α.Π. 10/2002). Περαιτέρω η παράλειψη του Δικαστηρίου της ουσίας να απαντήσει σε ισχυρισμό που δεν είναι νόμιμος ή παραδεκτός, και συνεπώς γι' αυτό δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δεν ιδρύει το λόγο αναιρέσεως, που προβλέπεται από το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ.. Τούτο συμβαίνει και όταν ο εκκαλών ή εφεσίβλητος ενάγων προτείνει στο Εφετείο για πρώτη φορά, παρά τη σχετική απαγόρευση του άρθρου 527 Κ.Πολ.Δ., ισχυρισμό με τον οποίο μεταβάλλεται η ιστορική βάση της αγωγής.

Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη ισχυρίσθηκε με την ένδικη αγωγή της, ότι είχε προσληφθεί από το εναγόμενο και τώρα αναιρεσίβλητο νοσοκομείο, που είναι Ν.Π.Δ.Δ., την 25-6-1982 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου ως καθαρίστρια, ότι έκτοτε προσφέρει τις υπηρεσίες της σ΄ αυτό, αμοιβόμενη με τις προβλεπόμενες από τις εκάστοτε ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας και διαιτητικές αποφάσεις αποδοχές, μέχρι 10-5-1998 οπότε παραιτήθηκε για να λάβει πλήρη σύνταξη γήρατος από το Ι.Κ.Α., ότι με βάση την αναγνωρισθείσα κατά την πρόσληψή της προϋπηρεσία και την ιδιότητά της ως εγγάμου έπρεπε, κατά το ένδικο διάστημα από 1-1-1988 μέχρι 10-5-1998, να λάβει ως αποδοχές, σύμφωνα με τις αναφερόμενες Σ.Σ.Ε.

και Δ.Α., με βάση υπολογισμού το ημερομίσθιο ασφαλείας των Ε.Γ.Σ.Σ.E., που ίσχυσαν κατά την ένδικη περίοδο, συνυπολογιζομένων των προσαυξήσεων και επιδομάτων που αναφέρονται στην αγωγή, του βασικού μισθού με βάση οκτάωρη ημερήσια εργασία, το συνολικό ποσό των δραχμών 3.554.869, όπως τα επί μέρους κονδύλια αναλυτικά αναφέρονται στην αγωγή, ότι το εναγόμενο αντί των αποδοχών αυτών λόγω μη υπολογισμού του βασικού του μισθού με βάση το εκάστοτε κατώτατο όριο ημερομισθίου (ημερομισθίου ασφαλείας) των Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.

και της μη χορηγήσεως των επιδομάτων τριετιών εκ ποσοστού 50% του βασικού της μισθού, ανθυγιεινής εργασίας εκ ποσοστού 15% με βάση την 125/1981 απόφαση του Δ.Δ.Δ.Δ. Αθηνών αντί του χορηγουμένου τοιούτου εκ ποσοστού 10% καθώς και λόγω μη εφαρμογής ως εκ τούτου του ταυταρίθμου και ταυτοσήμου άρθρου 9 των από 22-12-1988 και 10-10-1989 Ε.Σ.Σ.Ε.

της παρ. 12 της 74/1982 απόφασης του Δ.Δ.Δ.Δ. Αθηνών και του ιδ' γενικού όρου της 42/1981 απόφασης του Δ.Δ.Δ.Δ. Πειραιώς, κατέβαλε σαυτήν συνολικά 1.399.865 δραχμές, ζήτησε δε, μετά παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής, να αναγνωρισθεί ότι το εναγόμενο της οφείλει 443.892 δραχμές και να υποχρεωθεί να της καταβάλει 2.000.000 δραχμές, καθώς και 288.888 δραχμές ως διαφορά της αποζημίωσης του άρθρου 49 παρ. 1 και 4 ν. 993/1979.

Με βάση αυτό το ιστορικό και αίτημα το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη με την αιτιολογία ότι από 1-7-1988 έχει επεκταθεί με την από 22-12-1988 Ε.Σ.Σ.Ε. της Π Ο Ε Δ Η Ν και στους εργαζομένους με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου στα νοσοκομεία του ν.δ. 2592/1953, όπως είναι και το αναιρεσίβλητο νοσοκομείο, το μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλΙ1λων και έκτοτε δεν ισχύει το θεμελιούμενο στην 42/1981 απόφαση του Δ.Δ.Δ.Δ.

Πειραιώς και στις ισχύουσες από 1-1-1989 και εφεξής Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. μισθολογικό καθεστώς των άνω εργαζομένων. Με τους πρώτο, δεύτερο και τον τρίτο από το άρθρο 559 αρ. 1,8.14 και 16 Κ.Πολ.Δ. λόγους αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατά παράβαση του νόμου δεν δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου από τις 2531/1990, 7455/1996, 2928/2001 και 8662/2000 αποφάσεις του Εφετείου Αθηνών σχετικά με το δικαίωμά της να αμείβεται με βάση τις προϊσχύουσες της από 22-12-1988 Ε.Σ.Σ.Ε.

της ΠΟΕΔΗΝ διατάξεις που επικαλέσθηκε με τις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου προς απόκρουση της έφεσης του αναιρεσίβλητου νοσοκομείου, οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι απορριπτέοι προεχόντως ως αλυσιτελείς, αφού κατά τα προεκτεθέντα, δεν περιείχετο στην ιστορική βάση της αγωγής τέτοιος ισχυρισμός ενώ η μεταγενέστερη με τις προτάσεις της πρωτόδικης και της έκκλητης δίκης επίκληση του δεδικασμένου είναι απαράδεκτη, αφού συνιστά μεταβολή της βάσης της αγωγής.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ελλείψεις ή ασάφειες στη διατύπωση της ελάσσονας πρότασης της προσβαλλομένης απόφασης σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως ο λόγος αυτός αναίρεσης, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ή την ένσταση ως μη νόμιμη ή ως αόριστη (Ολ. Α.Π. 44/1990). Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη. Συνεπώς, ο τέταρτος από το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Κατ΄ ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-10-2004 αίτηση της ..... ..... για αναίρεση της 5790/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου που ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήνα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ