Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague and undefined grounds for review.

Απόφαση 1841 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα

Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως.

Περίληψη:

Απαράδεκτη η αίτηση λόγω αοριστίας του λόγου αναιρέσεως.

Αριθμός 1841/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αιμιλία Λίτινα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως και σύμφωνα με την 101/21.07.10 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, Ανδρέα Τσόλια, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Βασίλειο Φράγγο - Εισηγητή σύμφωνα με την 104/21.7.10 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Νοεμβρίου 2010, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, B. K. του A. κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Πατρών, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1465-1466/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Απριλίου 2010 αίτησή του περί αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 651/2010.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Κολιοκώστας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Τσάγγα, με αριθμό 364/26.10.10, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω την υπ' αριθμ. πρωτ. 23-16/7-4-2010 αίτηση αναιρέσεως του K. B. του A.

και της S., 50 ετών, εργάτη, υπηκόου Βουλγαρίας ο οποίος γεννήθηκε στο … το έτος 1960 και κατοικεί ομοίως, κατά της υπ' αριθμ. 1465-1466/13-10-2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία έχει καταδικαστεί σε ποινή καθείρξεως δεκαοκτώ (18) ετών και χρηματική ποινή 20.000 ΕΥΡΩ για α) εισαγωγή στην ελληνική επικράτεια ναρκωτικών ουσιών, β) κατοχή ναρκωτικών ουσιών, και, γ) μεταφορά ναρκωτικών ουσιών από δράστη ιδιαιτέρως επικίνδυνο (άρθρα 26 παρ.1α, 27, 94 παρ.1 Π.Κ.

και άρθρα 4 παρ. 1, 3, Πιν. Α5, 5 παρ.1 εδαφ. Α, ζ, 2, 8 του Νόμου 1729/1987 όπως ισχύει έως σήμερα), και εκθέτω τα ακόλουθα: Η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως είναι εμπρόθεσμη σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 3 του άρθρου 473 Κ.Π.Δ., διότι ασκήθηκε εντός δέκα (10) ημερών από την καταχώριση καθαρογραμμένης της προσβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό προς τούτο τηρούμενο βιβλίο και συγκεκριμένα στις 31-3-2010.

Πλην όμως για να είναι παραδεκτή η αίτηση αναιρέσεως πρέπει οι προτεινόμενοι λόγοι να είναι ορισμένοι και δεν αρκεί η απλή επίκληση του περιεχομένου των διατάξεων αυτών, όπως λόγου χάρη "ότι έλαβε χώρα απόλυτη ακυρότητα ή εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, παραβίαση δεδικασμένου ή υπέρβαση εξουσίας", διότι πρέπει να εκτίθενται τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την επικαλουμένη αιτίαση ώστε να προσδιορίζεται ειδικότερα η νομική πλημμέλεια που προσάπτεται στην απόφαση ή στο βούλευμα (Α.Π. 1018/2000 Ποινική Δίκη 2000, 1204, Α.Π. 980/1998 Ποιν.

Χρον. ΜΘ 557, Α.Π. 1332/1992 Ποιν. Χρον ΜΒ/725).

Εν προκειμένω ο αναιρεσείων επικαλείται ως λόγο αναιρέσεως την έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και τον Νόμο (άρθρο 510 παρ.1 Δ Κ.Π.Δ.) καθώς και όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του, χωρίς όμως να εκθέτει τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς να προσδιορίζει ειδικά την νομική πλημμέλεια που προσάπτει στην απόφαση, με αποτέλεσμα λόγω μη τηρήσεως των διατυπώσεων που ορίζονται από τον νόμο για την άσκησή του (άρθρο 474 παρ.2 Κ.Π.Δ.), η προκειμένη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη και ο αναιρεσείων να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 1 του άρθρου 476 Κ.Π.Δ.

Για τους λόγους αυτούς - Προτείνω 1) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η υπ' αριθμ. 23-16/ 7-4-2010 αίτηση αναιρέσεως του K. B. του A. και της S., 50 ετών, εργάτη, υπηκόου Βουλγαρίας ο οποίος γεννήθηκε στο … το έτος 1960 και κατοικεί ομοίως, κατά της υπ' αριθμ. 1465-1466/13-10-2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του ανωτέρω. Αθήνα 8/10/2010

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Τσάγγας".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει, ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεως, πρέπει στη δήλωση ασκήσεως της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους περιοριστικά αναφερομένους στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης, που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με το υποβαλλόμενο υπόμνημα. Ειδικότερα, για το ορισμένο του, εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, λόγου αναίρεσης για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλει το σύνταγμα, πρέπει να προσδιορίζονται ποιες είναι οι ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 2/2002 και 19/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπ'αριθ. 23/7.4.2010 αίτηση του αναιρεσείοντος πλήττεται η υπ'αριθμ. 1465-1466/2009 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή καθείρξεως δέκα οκτώ ( 18 ) ετών και χρηματική ποινή είκοσι χιλιάδων ( 20.000 ) ευρώ για εισαγωγή στην Ελληνική Επικράτεια, κατοχή και μεταφορά ναρκωτικών ουσιών αιτιώμενος "έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο, καθώς και για όσους λόγους έχει να προσθέσει, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του".

Όμως, μ' αυτό το περιεχόμενο ο άνω λόγος αναιρέσεως είναι ασαφής και εντελώς αόριστος και απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν προσδιορίζονται σε τι συνίστανται οι αποδιδόμενες στην πληττόμενη απόφαση ελλείψεις και πλημμέλειες.

Συνεπώς, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 § 1, 583 § 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ'αριθ. 23/7.4.2010 αίτηση του K. B. του A. και της S., περί αναιρέσεως της υπ'αριθ. 1465-1466/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι ( 220 ) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2010.

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 29 Νοεμβρίου 2010.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ