Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting inadmissibility objection as unproven and substantive claims as unfounded.

Απόφαση 1839 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1839/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαϊου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Τ. του Κ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο Απόστολο Κλειδωνόπουλο .

Της αναιρεσιβλήτου: Χ. θυγ. Δ. Δ., κατοίκου ... με την ιδιότητά της ως γονέα που ασκεί οριστικά την επιμέλεια των δύο ανήλικων τέκνων της Μ.- Ε. και Κ. Τ. του Ι., κατοίκων ... η οποία παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ιωάννα Λακαφώση.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-2-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1164/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 5465/2010 του Εφετείου ΑΘηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 1-3-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 25-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 1485, 1486, 1489 και 1493 του Α.Κ. προκύπτει, ότι οι γονείς, είτε υπάρχει μεταξύ τους γάμος και συμβιώνουν, είτε έχει διακοπεί η συμβίωσή τους, είτε έχει εκδοθεί διαζύγιο, έχουν κοινή και ανάλογη προς τις δυνάμεις των υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους, ακόμη και αν αυτό έχει περιουσία, εφόσον τα εξ αυτής εισοδήματα, ή το προϊόν της εργασίας του, ή άλλα τυχόν εισοδήματά του δεν αρκούν για τη διατροφή του.

Το μέτρο της διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του τέκνου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και περιλαμβάνει όλα τα αναγκαία για τη συντήρησή του έξοδα και επιπλέον τα έξοδα για την ανατροφή, καθώς και την επαγγελματική και την εν γένει εκπαίδευσή του. Ως συνθήκες ζωής νοούνται οι συγκεκριμένοι όροι διαβιώσεως, που ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία, τον τόπο κατοικίας, την ανάγκη επιτηρήσεως και την κατάσταση της υγείας του δικαιούχου, σε συνδυασμό με την περιουσιακή κατάσταση του υπόχρεου.

Εξάλλου η κατά τα άνω υποχρέωση των γονέων προς διατροφή του τέκνου των βαρύνει αυτούς, κατά το άρθρο 1489 εδ. 2 του Α.Κ. αναλόγως προς τις δυνάμεις των. Ο εναγόμενος, συνεπώς, γονέας, προς καταβολήν ολόκληρου του ποσού της διατροφής, μπορεί να επικαλεστεί κατ` ένσταση, κατ` άρθρο 1489 παρ.2 του A.K. και 262 του Κ.Πολ.Δ., ότι και ο άλλος γονέας έχει την οικονομική δυνατότητα, σε σχέση με τη δική του και σε συνδυασμό με τις λοιπές υποχρεώσεις του, να καλύψει μέρος της ανάλογης διατροφής του ανηλίκου, οπότε, με την απόδειξη της ενστάσεως αυτής, περιορίζεται η υποχρέωση του εναγόμενου γονέως κατά το ποσό που αντιστοιχεί στην οικονομική δυνατότητα και στη βάσει αυτής υποχρέωση συνεισφοράς του άλλου γονέως.

Με βάση δε την διάταξη του άρθρου 262 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., για να είναι ορισμένη και άρα παραδεκτή η ανωτέρω ένσταση συνεισφοράς πρέπει να αναφέρονται σ` αυτήν, κατά τρόπο σαφή, οι οικονομικώς πρόσφορες για την παροχή διατροφής δυνάμεις του ενάγοντος συζύγου, που αποτελούν το αντικείμενο της συνεισφοράς, να προταθεί δε έως το τέλος της πρώτης συζητήσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, εκτός αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 269 και 527 Κ.Πολ.Δ., που δικαιολογούν την ενώπιον του Εφετείου για πρώτη φορά υποβολή της (Α.Π. 2210/2007, 680/2010, 1388/2009, 782/2003).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών". Κατά δε το άρθρο 559 αριθμ.8 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, "πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι θεμελιωτικοί, καταλυτικοί ή διακωλυτικοί ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, ασκούμενοι με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ή με λόγο εφέσεως ή αντεφέσεως, ο οποίος αφορά αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (Α.Π. 62/2002).

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. Α.Π. 12/1997). Τέλος, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο".

Κατά την έννοια της διατάξης αυτής ως απαράδεκτο, του οποίου η από το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξη ή μη κήρυξη ιδρύει λόγο αναιρέσεως, νοείται εκείνο που είναι συνέπεια παραβιάσεως δικονομικών διατάξεων, οι οποίες θέτουν ορισμένες προϋποθέσεις ως προς τη δικαστική πράξη, ή μη τήρηση των οποίων αποκλείει εκ των προτέρων την πράξη (Ολ.

Α.Π. 96/1985, Α.Π.862/2011, 1735/2008). Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του. Κατά το ενδιαφέρον την προκειμένη αναιρετική διαδικασία, μέρος των τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο γάμο στο Π. Ψυχικό στις 11-9-1994 από τον οποίο απέκτησαν δύο (2) τέκνα την Μ. - Ε. που γεννήθηκε την 20-1-1996 και την Κ.

που γεννήθηκε την 20-6-2002. Η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων διασπάσθηκε τον Αύγουστο του 2003. Με την αρ. 1554/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών... ανατέθηκε οριστικά στην ενάγουσα η επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων των διαδίκων και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να καταβάλει μηνιαίως διατροφή τόσον στην ενάγουσα ατομικά το ποσό των 450 ευρώ ..., όσον και για τα ανήλικα τέκνα τους που αδυνατούν να διαθρέψουν τον εαυτόν τους, ηλικίας τότε 8 ετών και 14 μηνών, αντιστοίχως τα ποσά 450 ευρώ για το πρώτο και 350 ευρώ για το δεύτερο...Τα ανήλικα τέκνα των διαδίκων κατά τον κρίσιμο χρόνο ασκήσεως της κρινόμενης αγωγής είναι μαθήτριες η μεν Μ. - Ε.

της Α' τάξης του Γυμνασίου η δε Κ. της Α' τάξης του Δημοτικού σχολείου, δεν διαθέτουν περιουσία, ούτε εισοδήματα και δεν μπορούν να διαθρέψουν τον εαυτό τους. Επομένως, δικαιούνται διατροφή από τους γονείς τους, οι οποίοι ενέχονται ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνάμεις ο καθένας. Ο εναγόμενος είναι μαθηματικός εξειδικευμένος στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και εργάζεται στη Τράπεζα "Βayerische Hypo - Und Vereins Bank A G" ως διευθυντής μηχανοργάνωσης με μηνιαίες καθαρές αποδοχές αφαιρουμένων και των αναλογούντων φόρων 4.637,50 ευρώ.

Επιπλέον έχει στη κυριότητά του μία γκαρσονιέρα στους ..., από την εκμίσθωση της οποίας αποκομίζει μηνιαίο μίσθωμα ύψους 242,5 ευρώ. Επίσης είναι κύριος κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου μιας μονοκατοικίας 360 τ.μ. στη .., όπου κατοικούν οι γονείς του, καθώς και ενός διαμερίσματος 80 τ.μ. στη .., όπου κατοικεί ο ίδιος χωρίς να βαρύνεται με την αποπληρωμή ενοικίου.

Άλλη περιουσία ή εισοδήματα δεν αποδείχθηκε ότι διαθέτει ο εναγόμενος. Με τα εισοδήματα και τη περιουσία της ενάγουσας δεν θα ασχοληθεί το Δικαστήριο, διότι ο εναγόμενος δεν προέβαλε κατά την εκδίκαση της υποθέσεως στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο την ένσταση συνεισφοράς εκ μέρους της ενάγουσας, η δε ένσταση του αυτή το πρώτον προβαλλόμενη στο παρόν Δικαστήριο (κατ' έφεση) είναι απαράδεκτη και απορριπτέα.

Και η ενάγουσα ανέφερε μεν στην αγωγή της ότι έχει σπουδάσει διακοσμητική και βιομηχανικό σχέδιο πλην λόγω της απασχολήσεως της με τη φροντίδα και επίβλεψη των ανηλίκων δεν δύναται να εργασθεί παρά μόνον μερικώς ως καθηγήτρια σε ιδιωτικό εργαστήρι ελευθέρων σπουδών αντί μηνιαίου μισθού 400 ευρώ, το οποίο δεν επαρκεί να καλύψει τις δικές της ανάγκες και γι' αυτό το λόγο ζητεί διατροφή και για την ίδια.

Εξάλλου παραθέτοντας στην ίδια αγωγή της τις ανάγκες των παιδιών της, δεν αφαιρεί από αυτές ό,τι αυτή συνεισφέρει ζητώντας το υπόλοιπο, ώστε να δύναται και το Δικαστήριο αυτεπαγγέλτως να λάβει υπόψη του και να αφαιρέσει τη συνεισφορά αυτή από το ποσό της διατροφής που θα επιδικάσει σε βάρος του εναγομένου, αλλά ζητεί όλο το ποσόν.

Κατόπιν αυτών ο σχετικός λόγος (2ος ) της εφέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι τα ανήλικα διαμένουν στην οικία της μητέρας τους βαρυνόμενα αναλόγως με τις λειτουργικές δαπάνες της οικίας αυτής. Πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία στη Φιλοθέη (Γυμνάσιο και Δημοτικό) αλλά έχουν έξοδα μετακίνησης από και προς αυτά ύψους 200 ευρώ το μήνα.

Τα ανήλικα παρακολουθούν μαθήματα μπαλέτου για τα οποία τα μηνιαία δίδακτρα ανέρχονται στο ποσόν των 62,5 ευρώ για τη Μ. - Ε. και στο ποσόν των 73,5 ευρώ για την Κ.. Επίσης η Μ. - Ε. παρακολουθεί σε φροντιστήριο μαθήματα εκμάθησης Αγγλικής και Γαλλικής γλώσσας για τα οποία η ενάγουσα καταβάλει 98 ευρώ και 68 ευρώ αντιστοίχως, το μήνα.

Και τα δύο ανήλικα καλύπτονται από τον ασφαλιστικό φορέα του πατέρα τους (ΙΚΑ) και επίσης είναι εγγεγραμμένα στο πρόγραμμα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και νοσηλείας της εταιρείας ΑLLIANZ που παρέχει στον εναγόμενο η τράπεζα που εργάζεται, επειδή όμως δεν καλύπτονται από το πρόγραμμα αυτό οι παιδίατροι, οδοντίατροι και τα εμβόλια, η ενάγουσα έχει συνάψει για λογαριασμό της Μ. - Ε.

ιδιωτική ασφάλιση, για την οποία καταβάλει ετησίως 1558 ευρώ δηλαδή 130 ευρώ το μήνα. Κατά τα λοιπά τα ανήλικα αυτά έχουν τις ίδιες ανάγκες διατροφής ένδυσης, εκπαίδευσης, ψυχαγωγίας κλπ με τα άλλα παιδιά της ίδιας με αυτά ηλικίας. Με βάση τις παραπάνω οικονομικές δυνάμεις του εναγομένου και της εν γένει περιστάσεις, η κατά μήνα διατροφή για το κάθε ανήλικο πρέπει να καθορισθεί στο ποσό των 850 ευρώ για την Μ. - Ε.

και των 580 ευρώ για την Κ.. Το ποσό αυτό είναι ανάλογο με τις ανάγκες τους, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες ζωής, και ανταποκρίνονται στα απαραίτητα έξοδα για τη διατροφή και συντήρηση τους. Το ποσό αυτό υποχρεούται εξολοκλήρου να καταβάλει ο εναγόμενος ενόψει του ότι δεν προέβαλε την ένσταση συνεισφοράς εκ μέρους της ενάγουσας όπως αναφέρθηκε ανωτέρω...Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του...

επεδίκασε σε βάρος του εναγομένου ποσό διατροφής για τα δύο ανήλικα τέκνα του μεγαλύτερα των ως άνω έσφαλε κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και αφού γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της εφέσεως... πρέπει να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη... να γίνει δεκτή (η αγωγή) ως εν μέρει κατ' ουσίαν βάσιμη και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να καταβάλει στην ενάγουσα για λογαριασμό των ανηλίκων τέκνων τους τα ανωτέρω ποσά...".

Την ανωτέρω απόφαση και ιδιαιτέρως τις παραδοχές αυτής που αφορούν την απόρριψη ως απαραδέκτου της περί συνεισφοράς στη διατροφή των ανηλίκων ενστάσεως του αναιρεσείοντος, ψέγει με την υπό κρίση αίτησή του ο τελευταίος, αποδίδοντας σ' αυτήν επαλλήλως αναιρετικές πλημμέλειες εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 8 του Κ.Πολ.Δ.

Ειδικότερα ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι η προβληθείσα το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη ένστασή του περί συνεισφοράς της αναιρεσιβλήτου στην διατροφή των ανηλίκων τέκνων τους, κατ' άρθρον 1489 παρ, 2 του Α.Κ., είναι παραδεκτή, διότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 269 και 527 Κ.Πολ.Δ., και συγκεκριμένα η απόδειξη αυτής με δικαστική ομολογία της αντιδίκου του (αναιρεσιβλήτου).

Η ομολογία δε αυτή, κατά τους ισχυρισμούς του, συνάγεται ειδικότερα από τις παραδοχές της ιδίας στην αγωγή και στις πρωτόδικες προτάσεις της, που έγιναν δεκτές και από την προσβαλλομένη απόφαση ότι δηλαδή αυτή έχει σπουδάσει διακοσμητική και βιομηχανικό σχέδιο και εργάζεται ως καθηγήτρια μερικώς σε ιδιωτικό εργαστήρι ελευθέρων σπουδών με τετράωρη απασχόληση , αντί μηνιαίου μισθού 400 ευρώ, ότι είναι ιδιοκτήτρια πολυτελούς διαμερίσματος, στην …, το οποίο αποτελούσε την οικογενειακή τους στέγη και το οποίο ήδη χρησιμοποιείται ως κατοικία της ιδίας και των ανηλίκων τέκνων των και ότι προσφέρει σ' αυτά τις οικιακές φροντίδες της.

Επομένως, το Εφετείο εσφαλμένως, κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, απέρριψε ως απαράδεκτη την ως άνω ένσταση, υποπίπτοντας στην αναιρετική πλημμέλεια της με αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αλλά και σε εκείνη της με αριθμό 1 διατάξεως του αυτού άρθρου, με την έννοια ότι, μη αποδεχόμενο την ένσταση, δεν εχώρησε στην εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 1389, 1390 και 1489 παρ. 2 του Α.Κ.

Οι αποδιδόμενες στην προσβαλλομένη απόφαση, ως άνω, αιτιάσεις, κατ' ορθήν εκτίμησή τους, ανάγονται στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 14 του Κ.Πολ.Δ., δηλαδή στην παρά το νόμο κήρυξη απαραδέκτου της περί ης ο λόγος ενστάσεως, στην οποία όμως δεν υπέπεσε του Εφετείο, αφού δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την παραδεκτή προβολή το πρώτον ενώπιόν του της ενστάσεως ταύτης και δη η απόδειξη αυτής με δικαστική ομολογία της αναιρεσιβλήτου.

Τέτοια ομολογία δεν υφίσταται ούτε και μπορεί να συναχθεί από τα ιστορούμενα στην αγωγή και στις προτάσεις της τελευταίας , ως άνω, γεγονότα, που αφορούν την επαγγελματική κατάρτιση και ενασχόλησή της καθώς επίσης την διαμονή της μετά των ανηλίκων τέκνων στην οικία αυτής και την παροχή των φροντίδων της, διότι τα γεγονότα αυτά δεν εξαρκούν για την θεμελίωση της εν λόγω ενστάσεως και επί πλέον δεν μπορούν να οδηγήσουν αμέσως και ευθέως στην απόδειξη της ουσιαστικής βασιμότητος αυτής, αλλά μέσω της εκτιμήσεως των αποδείξεων, σε συνδυασμό και με τις λοιπές συντρέχουσες νόμιμες περιστάσεις.

Επομένως το Εφετείο ορθώς ήχθη με την προσβαλλομένη απόφασή του στην απόρριψη ως απαραδέκτου της συγκεκριμένης ενστάσεως και ο περί του αντιθέτου, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως τυγχάνει αβάσιμος. Εξάλλου, μετά την απόρριψη ως απαραδέκτου της εν λόγω ενστάσεως και την ρητή , κατόπιν αυτού, αναφορά στην προσβαλλομένη απόφαση ότι το Εφετείο δεν ασχολείται με τα εισοδήματα και την περιουσία της εναγούσης, δεν υπήρχε πεδίο εφαρμογής υπ' αυτού των προδιαληφθεισών ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 1389, 1390 και 1489 παρ. 2 του Α.Κ., και οι προβαλλόμενες με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ.

σχετικές αιτιάσεις, τυγχάνουν αβάσιμες και ο αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος. Επί πλέον και σε συνάρτηση με τα ανωτέρω, η διηγηματική αναφορά στην προσβαλλομένη απόφαση ότι η ο μηνιαίος μισθός της των 400 ευρώ δεν επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών της και για το λόγο αυτό ζητεί διατροφή και η ίδια, δεν συνιστά παραδοχή ενστάσεως διακινδυνεύσεως (άρθρο 1487 παρ. 2 Α.Κ.), μη προβληθείσης, όπως αβασίμως διατείνεται ο αναιρεσείων, με τον αυτό ως άνω δεύτερο λόγο αναιρέσεως, προσάπτοντας στην προσβαλλομένη απόφαση την εκ του άρθρου 559 αριθ.8 Κ.Πολ.Δ.

αναιρετική πλημμέλεια, και ο περί του αντιθέτου λόγος αυτός αναιρέσεως κατά το αντίστοιχο σκέλος του τυγχάνει απορριπτέος. Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως, η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, να καταδικασθεί δε οι αναιρεσείων, ως ηττώμενος (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. ) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-3-2012 αίτηση του Ι. Κ. Τ., κατοίκου ... για αναίρεση της υπ' αριθμ.5465/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα, τα εκ εκ δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 17 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ