1838/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1838 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 1838/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ' αριθ. 148/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αριστείδη Πελεκάνο, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη-Εισηγητή και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 6 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Βουρλιώτη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου E. K. του S., κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Τσόλια, περί αναιρέσεως της υπ' αριθ.817/2015 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. πρωτ. 4999/7-7-2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 869/2015.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση από 6-7-2015 αίτηση του κατηγορουμένου K. E. του S., για αναίρεση της 817/2015 αποφάσεως του Γ' Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία αυτός (αναιρεσείων) καταδικάσθηκε σε ποινή κάθειρξης δώδεκα (12) ετών, για την αξιόποινη πράξη της διακίνησης (αγοράς, κατοχής και πώλησης κατ' εξακολούθηση) ναρκωτικών, ασκήθηκε δια του νομίμως προς τούτο δικηγόρου Αθηνών, με σχετική δήλωση και επίδοσή της στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατά το άρθρο 473 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ., εμπροθέσμως νομοτύπως και με συγκεκριμένη διατύπωση λόγου αναιρέσεως, από δικαιούμενο πρόσωπο και έχον προς τούτο έννομο συμφέρον, στρέφεται δε κατά υποκείμενης σε άσκηση του εν λόγω ενδίκου μέσου αποφάσεως, σύμφωνα με τις προβλέψεις των διατάξεων των άρθρων 462, 463, 465 παρ. 1, 473 παρ. 2 και 3, 474 παρ. 2 και 3, 504 παρ. 1, 505 παρ. 1 περ. α' και 507 παρ. 1 εδ. α' ΚΠΔ.

Ο προβαλλόμενος με την αίτηση λόγος αναιρέσεως είναι, κατ' ορθή εκτίμηση και του περί υπερβάσεως εξουσίας αυτοτελώς προβαλλόμενου δεύτερου λόγου αναιρέσεως, η έλλειψη από την απόφαση ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ). Με τον προειρημένο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Δικαστήριο που δίκασε απέρριψε τον προβληθέντα από το συνήγορο του αναιρεσείοντος αυτοτελή ισχυρισμό για την αναγνώριση της συνδρομής στο πρόσωπο του τελευταίου της ιδιότητας του τοξικοεξαρτημένου ατόμου, χωρίς να διαλάβει την απαιτούμενη προς τούτο ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.

Η απαιτούμενη, από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 Συντ. και 139 ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται, εκτός από την κύρια επί της ενοχής απόφαση, τις οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αυτές που η έκδοσή τους έχει αφεθεί στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, δηλαδή αυτούς που προβάλλονται από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ, και κατατείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή στον αποκλεισμό ή στη μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής.

Προϋπόθεση, όμως, της δυνατότητας αξιολόγησης και σε περίπτωση ευδοκίμησής τους της επέλευσης του ευνοϊκότερου για τον κατηγορούμενο αποτελέσματος, είναι η προβολή των αυτοτελών ισχυρισμών κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή εγγράφως και με προφορική ανάπτυξή τους κατά τα ουσιώδη στοιχεία της νομικής και πραγματικής θεμελίωσής τους, άλλως το δικαστήριο δεν υπέχει υποχρέωση απάντησης και μάλιστα αιτιολογημένης (ΟλΑΠ 2/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης αποφάσεως για την εξυπηρέτηση των αναγκών του αναιρετικού ελέγχου και δη της βασιμότητας του κρισιολογούμενου λόγου αναίρεσης, αμέσως μετά την έναρξη της συζήτησης και πριν αρχίσει η αποδεικτική διαδικασία, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι του κατηγορουμένου-αναιρεσείοντος, αφού έλαβαν διαδοχικά το λόγο από την Πρόεδρο του Δικαστηρίου "...ανέπτυξαν προφορικώς τους παρακάτω αυτοτελείς ισχυρισμούς:

Να εφαρμοσθούν ως επιεικέστερες οι διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 1 και 22 παρ. 2 περ. γ' του Ν. 4139/2013 και να του αναγνωρισθεί ο ισχυρισμός περί τοξικομανίας..." (σελ. 4 πρακτικών προσβαλλόμενης αποφάσεως). Ο ισχυρισμός, όμως, αυτός, εκτός από την πρόδηλη αοριστία του, δεν προβλήθηκε, σύμφωνα με τις προηγούμενες αναπτύξεις, παραδεκτά, δηλαδή εγγράφως και με προφορική ανάπτυξή του κατά τα ουσιώδη στοιχεία της πραγματικής και νομικής θεμελίωσής του, χωρίς να αρκεί το γεγονός ότι είχε προβληθεί νομίμως κατά την ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου διαδικασία.

Εξάλλου, το Δικαστήριο, αν και, σύμφωνα με τις προηγούμενες αναπτύξεις, δεν είχε σχετική υποχρέωση, εν τούτοις, ταυτόχρονα με την περί ενοχής του αναιρεσείοντος απόφανσή του, διέλαβε ειδική αιτιολογία, με την οποία έκρινε ότι ο τελευταίος δεν ήταν άτομο που είχε αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορούσε να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις.

Ως εκ τούτου, ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός του ίδιου παρίσταται αβάσιμος και απορριπτέος.

Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δ. λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθία και επειδή δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της προκείμενης διαδικασίας (άρθρ. 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την κρινόμενη από 6-7-2015 αίτηση του κατηγορουμένου K. E. του S..

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Δεκεμβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Δεκεμβρίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ