1835/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1835 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1385/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Ι. Σ. του Γ., κατοίκου ... και 2)Ε. Σ. του Γ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Τσακίρη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Α. χας Γ. Π., το γένος Κ. Κ., 2)Σ. - Α. Π. του Γ. και 3)Γ. Π. του Γ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Κωνσταντάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/11/2004 αγωγή του αρχικού διαδίκου Γ. Π., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 921/2007 μη οριστική, 3132/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5003/2012 του Μονομελές Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27/11/2012 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 13/11/2013 έκθεσή της. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 974, 1041, 1042, 1043, 1045, 1051 ΑΚ, προκύπτει ότι, για την κτήση της κυριότητας ακινήτου, με τακτική χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής με καλή πίστη και νόμιμο ή νομιζόμενο τίτλο για μια δεκαετία, και με έκτακτη χρησικτησία απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με τη δυνατότητα, και στις δύο περιπτώσεις, εκείνου που απέκτησε τη νομή αυτού με καθολική ή ειδική διαδοχή να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του.

Άσκηση νομής, προκειμένου για ακίνητο, συνιστούν οι εμφανείς υλικές ενέργειες επάνω σε αυτό και προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του, με τις οποίες εκδηλώνεται η βούληση του νομές να το εξουσιάζει. Ως πράξεις νομής θεωρούνται, μεταξύ άλλων, η επίβλεψη, η επίσκεψη, η οριοθέτηση, ο καθαρισμός, η φύλαξη του ακινήτου.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση το νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή, όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας, που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της.

Στην περίπτωση, που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παράβαση.

Κατά δε το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και, ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάσθηκε ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αφορά πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται σαφώς, πλήρως και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα, τέλος, των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν, δηλαδή, στη θεμελίωση ή την κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του προσκομιζόμενου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασής του, το Εφετείο δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν από τα κατ' είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά: "Δυνάμει του υπ' αριθ. .../18.5.1960 πωλητηρίου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Μεγάρων Θωμά Μαργέτη, που μεταγράφηκε νόμιμα στον τόμο ΡΞΖ, με αύξοντα αριθμό … των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Μεγάρων, ο Α.

Γ. Π. αγόρασε, με τίμημα 4.000 δραχμών, από τον Κ. Σ. Π. αγρό εκτάσεως οκτώ (8) οργυιών, στη θέση "…" της περιφέρειας του Δήμου Μεγάρων. Κατά τον εν λόγω τίτλο κτήσεως, το ακίνητο αυτό ορίζεται ανατολικά με ιδιοκτησία Χ. Π., δυτικά με ιδιοκτησία Π. Β., βόρεια με ιδιοκτησία κληρονόμων Ι. Κ. και νότια με θάλασσα. Ο ως άνω πωλητής ήταν αληθής κύριος αυτού, καθόσον (αυτό) είχε περιέλθει σ' αυτόν από κληρονομία του αποβιώσαντος στις 22/2/1922 πατέρα του Σ.

Κ. Π. και το νεμόταν έκτοτε. Στον ως άνω τίτλο κτήσεως αναφέρεται ως μονάδα μέτρησης η "οργυιά", που ισοδυναμεί με 1,85 μ. Η έκταση οκτώ (8) οργυιές αναφέρεται στην πρόσοψη του αγροτεμαχίου αυτού, δηλαδή σε δεκαπέντε (15) περίπου μέτρα πρόσοψη. Η δε τοποθεσία ονομάζεται "...", λόγω του ευρισκομένου κάστρου σε απόσταση εβδομήντα (70) μέτρων από το ακίνητο αυτό.

Με το υπ' αριθ. .../2.4.1996 συμβόλαιο γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Αθηνών Κων/νας Σταυροπούλου, που μεταγράφηκε νόμιμα, ο αναφερθείς ως άνω Α. Γ. Π. μεταβίβασε, ως γονική παροχή, στον υιό του Γ. Π. του Α., μεταξύ άλλων, κατά ψιλή κυριότητα (παρακρατουμένης της επικαρπίας εφ' όρου ζωής, απεβίωσε δε αυτός στις 24/12/2001), το ως άνω ακίνητο, που περιγράφεται στο 8.147/1960 συμβόλαιο, εκτάσεως οκτώ (8) οργυιών, σύμφωνα, όμως, με νεότερη και ακριβή καταμέτρηση 232,12 τμ.

Στο .../1996 ως άνω συμβόλαιο, το ακίνητο αυτό (εκτός σχεδίου πόλεως, εκτός ζώνης, μη άρτιο, μη οικοδομήσιμο, κατά τις πολεοδομικές διατάξεις του χρόνου συντάξεως του συμβολαίου αυτού), περιγράφεται με τα κεφαλαία αλφαβητικά στοιχεία Α-Β-Γ-Δ-Α, σύμφωνα με το από μηνός Ιουλίου 1994 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Κ.

Α. Σ.. Συνορεύει δε, σύμφωνα με αυτό: βόρεια, σε πλευρά Δ-Γ μήκους 10,10 μ. με ιδιοκτησία Ι. Κ., ανατολικά σε πλευρά Α-Δ μήκους 23 μ. με ιδιοκτησία Χ. Π., νότια δε πλευρά προσώπου Α-Β μήκους 11 μ. με πεζοδρόμιο πλάτους 1,95 μ. και δυτικά σε πλευρά Β-Γ μήκους 21,30 μ. με ιδιοκτησία Κ. Κ.. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο ως άνω συμβόλαιο (.../1996) αναφέρεται ότι ο μεταβιβάζων απέκτησε το ακίνητο αυτό δυνάμει του .../1960 (αναφερθέντος ως άνω) συμβολαίου, αναφέρεται δε η θέση του ακινήτου "...", κατά τον τίτλο κτήσεως, αναφέρεται όμως και η θέση "Βαρέα" της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Μεγάρων.

Από την παραβολή του συμβολαίου αυτού με το προηγούμενο αποδεικνύεται ότι υπάρχουν οι ίδιοι όμοροι ιδιοκτήτες. Στο δε νότο, όπως προκύπτει σε συνδυασμό με την ανάγνωση του μνημονευθέντος ως άνω σχεδιαγράμματος, υπάρχει ο πεζόδρομος πλάτους 1,95 μ., στη συνέχεια δρόμος πλάτους 10 μ., ακολούθως πεζοδρόμιο πλάτους 2,70 μ.

και εν συνεχεία η θάλασσα. Στο συμβόλαιο .../1960, επειδή προφανώς δεν είχαν διαμορφωθεί ο πεζόδρομος, ο δρόμος και το πεζοδρόμιο, αναφέρεται ως όριο (προς το νότο) η θάλασσα. Αφού απεβίωσε ο Α. Π. στις 24/12/2001, απέκτησε πλέον την πλήρη κυριότητα ο υιός του Γ. Π. (αρχικός ενάγων). Το ως άνω αγροτεμάχιο αποτυπώθηκε και καταμετρήθηκε εκ νέου από τον πολιτικό μηχανικό Κ.

Σ. και συντάχθηκε το από 2004 τοπογραφικό του διάγραμμα. Αυτό ευρέθηκε τότε να έχει επιφάνεια 381,92 τμ. Κατά το εν λόγω αυτό διάγραμμα, το ακίνητο αυτό συνορεύει: δυτικά με ιδιοκτησία Ι. Ζ. (πρώην Ε. Β.) επί πλευράς 22,60 μ., βόρεια με ιδιοκτησία Ι. Ζ. (πρώην κληρονόμων Κ. Ι.), σε πλευρά 16,05 μ., ανατολικά με κληρονόμους Χ.

Π. επί πλευρά 25 μ., νότια με την παραλία και οδό Βαρέας-Μεγάρων σε πρόσωπο 16,05 μ. Η διαφορά εμβαδού από εκείνη, που αναγράφεται στον προηγούμενο τίτλο, οφείλεται στο γεγονός ότι οι όμοροι ιδιοκτήτες υλοποίησαν τις περιφράξεις τους κατά τρόπο ώστε να αφεθεί το τελευταίο εμβαδόν της ιδιοκτησίας του ενάγοντα, η οποία απέκτησε έτσι μεγαλύτερο εμβαδόν.

Το ως άνω αγροτεμάχιο, που αναφέρεται στους μνημονευθέντες, ως άνω τίτλους κτήσεως και τα σχεδιαγράμματα, το οποίο δεν ήταν όμορο με ακίνητο των εναγομένων ή των δικαιοπαρόχων τους, κατείχαν και ασκούσαν τις προσιδιάζουσες στη φύση και το είδος του εμφανείς διακατοχικές πράξεις, με διάνοια κυρίου, καλή πίστη και νόμιμους τίτλους του αναφερθέντες, όλοι οι ως άνω διαδοχικοί κύριοι, συνεχώς και αδιαλείπτως, χωρίς να ενοχληθούν από κανέναν ούτε από τους εναγομένους, χωρίς να έχει προβάλει δικαίωμα κυριότητας σ' αυτό κάποιος τρίτος, έως τον Ιούνιο του 2004.

Συγκεκριμένα, όλοι αυτοί το επισκέπτονταν, το οριοθετούσαν, το καθάριζαν και το επέβλεπαν. Ο Γ. Π. ποτέ δεν το καλλιέργησε, αλλά το επισκεπτόταν και το επέβλεπε, συζητούσε δε με ειδικούς σχετικά με την αξιοποίησή του ως οικόπεδο. Προς τούτο συζητούσε με το γνωστό του μηχανικό Κ. Σ. αλλά ο τελευταίος τον ενημέρωνε ότι κατά τις ισχύουσες πολεοδομικές διατάξεις, δεν ήταν δυνατό αυτό να αξιοποιηθεί.

Με τον ως άνω μηχανικό ο Γ. Π., την άνοιξη του έτους 2004, λίγο πριν φύγει για την Αμερική, επισκέφτηκε το ως άνω ακίνητο, όπου υπεδείχθησαν τα όρια και εν συνεχεία τοποθετήθηκε η περίφραξη. Τον Ιούνιο του 2004 οι εναγόμενοι, επωφεληθέντες από την απουσία του Γ. Π. στις ΗΠΑ (όπου είχε μεταβεί για λόγους υγείας), κατέστρεψαν την περίφραξη, τοποθέτησαν μπάζα μέσα σ' αυτό, καθώς και επιγραφή με τα ονόματά τους.

Οι εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι οι ίδιοι έχουν γίνει κύριοι του ως άνω αγροτεμαχίου. Προς τούτο προσκόμισαν και επικαλέστηκαν το υπ' αριθμ. .../10-8-1909 συμβόλαιο πώλησης του Συμ/φου Μεγάρων Μελετίου Λουκά, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα (τομ. 102 αρ. 152 των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Μεγάρων), κατά το οποίο η απώτερη δικαιοπάροχος τους Ε.

σύζυγος Ι. Σ. αγόρασε από τη Β. χήρα Κ. Τ. ένα αγροτεμάχιο επιφανείας 500 τμ, στη θέση Β. του Δήμου Μεγάρων, που συνορεύει ανατολικά με τον Ι. Σ., δυτικά με τα παιδιά του Α. Δ. και βόρεια με τον Α. Κ.. Εν συνεχεία ισχυρίζονται ότι η ως άνω Ε. Σ. δώρισε αυτό ατύπως στη νύφη της Ε. Γ. Σ., η δε τελευταία με την από 7-2-2004 ιδιόγραφη διαθήκη της (που δημοσιεύτηκε με το 5134/22-10-2004 πρακτικό συνεδριάσεως του Μον/λους Πρωτοδικείου Αθηνών), άφησε αυτό στα παιδιά της - εναγομένους.

Στο ως άνω .../1909 συμβόλαιο δεν αναφέρεται η τοποθεσία "..." αλλά η ευρύτερη περιοχή της "Βαρέας". Οι όμοροι, που αναφέρονται στο συμβόλαιο αυτό, ο Ι., Σ. και Α. Δ., δεν έχουν καμία σχέση με τους όμορους του περιγραφέντος παραπάνω ακινήτου, ούτε αποδείχθηκε ότι είναι δικαιοπάροχοι τους. Στο ως άνω συμβόλαιο δεν αναγράφεται ως νότιο όριο η θάλασσα, η δε επιφάνεια του είναι, 500 τμ.

Από το συνδυασμό όλων αυτών των στοιχείων αποδεικνύεται ότι το ακίνητο, που περιγράφεται στο .../1909 συμβόλαιο, ευρίσκεται σε διαφορετική θέση από το ακίνητο, που περιγράφεται στους, τίτλους κτήσης κυριότητας των εναγόντων. Η θέση "..." αναφέρεται για πρώτη φορά στην από 7-2-2004 δημόσια διαθήκη, που επικαλούνται οι εναγόμενοι, ενώ στην υπ' αριθμ. .../2005 πράξη αποδοχής κληρονομιάς και .../2005 πράξη αποδοχής των συμ/φων Θωμά Μπέη, Βασιλικής Χατζή, που επικαλούνται ως τίτλο κτήσεως οι εναγόμενοι, τα όρια του ακινήτου, που κληρονόμησαν, συμπίπτουν με εκείνα του επιδίκου, δεν έχουν όμως καμμία σχέση με τον αρχικό τίτλο κτήσης (.../1909 συμβόλαιο).

Ο Γ. Π., αρχικός ενάγων, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, έγινε κύριος παραγώγως του επιδίκου ακινήτου, αλλά και πρωτοτύπως, δυνάμει τακτικής και έκτακτης χρησικτησίας. Η κυριότητα του αυτή δεν καταλύθηκε από τους εναγομένους, των οποίων το ακίνητο δεν ήταν όμορο με το ανωτέρω, αλλά βρισκόταν σε διαφορετική θέση.

Περαιτέρω οι εναγόμενοι μέχρι τον Ιούνιο του 2004 δεν άσκησαν διακατοχικές πράξεις στο επίδικο, ούτε σε τμήμα αυτού. Οι αναφερόμενες από τους μάρτυρες των εναγομένων (στην κατάθεση στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου καθώς και στη δίκη ασφαλιστικών μέτρων) καλλιέργειες αυτών από βοηθό νομής και μισθωτή, δεν έλαβαν ποτέ χώρα στο επίδικο ακίνητο, καθόσον αυτό παρέμενε ακαλλιέργητο μεν, αλλά οριοθετημένο, καθαρισμένο και ποτέ εγκαταλειμμένο.

Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε και από τη συμπεριφορά των εναγομένων, που το κατέλαβαν μόλις ο αρχικός ενάγων ανεχώρησε για τις Η.Π.Α. Τα ανωτέρω αποδείχθηκαν από το συνδυασμό όλων των αναφερθέντων αποδεικτικών μέσων δηλαδή των μαρτυρικών καταθέσεων, των εγγράφων, μεταξύ των οποίων οι τίτλοι κτήσεως κυριότητος και τα σχεδιαγράμματα, που αναφέρθηκαν καθώς και την πραγματογνωμοσύνη, που διετάχθη από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Ο πραγματογνώμονας Ν. Α., αγρονόμος-τοπογράφος-μηχανικός, οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι το επίδικο ακίνητο εμβαδού 381,92 τμ., στη θέση "..." στην περιοχή "Βαρέα" του Δήμου Μεγάρων, περιλαμβάνεται εν όλω στους τίτλους κτήσεως κυριότητας του αρχικού ενάγοντα Γ. Π., αφού προηγουμένως διενήργησε αυτοψία, εφάρμοσε τους τίτλους αμφοτέρων των διαδίκων επί του εδάφους, και προέβη δε σε φωτοερμηνεία των αεροφωτογραφιών των ετών 1960, 1988 και 2009, αντίστοιχα".

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, αφού έκρινε ότι ο αρχικός ενάγων Γ. Π., ο οποίος, μετά το θάνατό του το έτος 2006, κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου από τους αναιρεσιβλήτους που συνεχίζουν τη δίκη, έγινε κύριος με παράγωγο και με πρωτότυπο τρόπο (τακτική και έκτακτη χρησικτησία) του επίδικου ακινήτου (έκτασης 382 τμ.),

δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, η οποία είχε εκφέρει όμοια κρίση. Με την κρίση του αυτή, το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1041, 1045 ΑΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε σ' αυτή πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο ως προς τα ουσιώδη ζητήματα της απόκτησης της κυριότητας του επίδικου ακινήτου από τον αρχικό ενάγοντα με παράγωγο, αλλά και με πρωτότυπο τρόπο και της μη απόκτησης κυριότητας των αναιρεσειόντων σε αυτό ούτε με παράγωγο ούτε με πρωτότυπο τρόπο.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος, με τον οποίο προβάλλεται επίσης η αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ανεπαρκή αιτιολογία ως προς τον προσδιορισμό του ακριβούς εμβαδού του επίδικου ακινήτου και τη διαφορά αυτού από εκείνη που αναγράφεται στον προηγούμενο τίτλο κυριότητας, ώστε να κριθεί αν ο αρχικός ενάγων άσκησε νομή και στην επιπλέον έκταση με τα προσόντα της τακτικής και έκτακτης χρησικτησίας, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι υπό το πρόσχημα της θεμελίωσής του στο άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, πλήττει την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο.

Ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αρ. 11 περ.γ' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως παρέχεται και αν το δικαστήριο της ουσίας σχημάτισε την αποδεικτική του κρίση χωρίς να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι προς άμεση ή έμμεση (δύο τεκμηρίων) απόδειξη πραγματικών γεγονότων ασκούντων ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (στο διατακτικό της απόφασης), δηλαδή παραδεκτών και νομίμων.

Ο λόγος αυτός της παρά το νόμο μη λήψης υπόψη αποδεικτικών μέσων είναι αβάσιμος κατ' ουσίαν, όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφασή του ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα για τα οποία προτείνεται ο αναιρετικός λόγος ή ότι έλαβε υπόψη του όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, έστω και χωρίς στην απόφασή του να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, εκτός, αν, παρά τη βεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της αποφάσεως και ιδίως από τις αιτιολογίες καταλείπονται αμφιβολίες για τη συνεκτίμηση όλων ή ορισμένων αποδεικτικών μέσων, οπότε είναι ουσιαστικά βάσιμος ο κρίσιμος λόγος αναιρέσεως.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο από το άρθρο 559 αρ.11γ' ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, κατά τον σχηματισμό της απορριπτικής του κρίσης ως προς την ένσταση ιδίας κυριότητας των αναιρεσειόντων, που πρόβαλαν με την έφεσή τους αλλά και με τις πρωτόδικες προτάσεις τους, δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε:

α) το από Μαρτίου 2010 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού Ε. Ν., β) το υπ' αριθ. .../2002 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Μεγάρων Ιωάννη Καράλη και το συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα του ίδιου μηχανικού, γ) το υπ' αριθ. .../2002 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Μεγάρων Θωμά Μπέη και το συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα του ίδιου μηχανικού, δ) την υπ' αριθ. 68/2004 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής του Γ.

Π. προς το Ειρηνοδικείο Μεγάρων και ε) τα υπ' αριθ. 60/2004 πρακτικά του Ειρηνοδικείου Μεγάρων, από τα οποία προκύπτει ότι ο επίδικος αγρός στη θέση Β., εμβαδού 487,77 τμ., δεν ανήκει στον Γ. Π., ότι πριν από την οριοθέτησή του την άνοιξη του 2004, οι όμοροι ιδιοκτήτες αναγνώριζαν τον πρώτο αναιρεσείοντα ως ιδιοκτήτη αυτού, ότι ο αγρός εμβαδού 232,12 τμ.

που εμφαίνεται στον τίτλο κυριότητας .../96 του δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων δεν ταυτίζεται με το επίδικο και ότι αυτός δεν απέκτησε κυριότητα του εν λόγω ακινήτου με παράγωγο ούτε με πρωτότυπο τρόπο της επιπλέον έκτασης 149,80 τμ (381,92 - 232,12 τμ.). Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από τη διαβεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη του όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, που με νόμιμη επίκληση προσκομίσθηκαν από τους διαδίκους, σε συνδυασμό με το σύνολο των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα παραπάνω έγγραφα που επικαλέσθηκαν οι αναιρεσείοντες.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, όπως ισχύει σήμερα) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, κατά το νόμιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27/11/2012 αίτηση των Ι. Σ. κλπ για αναίρεση της 5003/2012 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Ιουλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ