Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the sole ground attacks the substantive verdict, which is not a permissible appeal reason under Greek law.

Απόφαση 1834 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1834/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Διονυσία Μπιτζούνη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 194/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Παπαηλιάδη, Ναυσικά Φράγκου, Βασιλική Ηλιοπούλου - Εισηγήτρια και Γρηγόριο Κουτσοκώστα, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Χαλντούπη, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου B. S. - P. του I., κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Τρικάλων, ο οποίος δεν εμφανίστηκε, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 180/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. 14.12.2018 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 494/2019.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Χαλντούπης, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Παρασκευαΐδη, με αριθμό πρωτ. 132/10.6.2019 στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

"Εισάγω, άρθρ. 513§ εδ.α' σε συνδ. με άρθρ. 476§1 εδ. α' Κ.Π.Δ., την από 14-12-2018 αίτηση αναίρεσης του S.-P. B. του I., κρατουμένου Καταστήματος Κράτησης Τρικάλων, κατά της υπ' αριθ. 180/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου, που ασκήθηκε, κατ' αρ. 474§1 εδ. β' Κ.Π.Δ., με δήλωση του αναιρεσείοντος ενώπιον της Προϊστάμενης Διεύθυνσης του ως άνω Καταστήματος Κράτησης, με την σύνταξη της υπ' αριθ. 192/14-12-18 έκθεσης αναίρεσης και εκθέτω τα ακόλουθα:

Από τις διατάξεις των άρθρων 513§1 εδ. α' και 476§1 εδ. α' Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη. Είναι δε απαράδεκτη μεταξύ των άλλων, η αίτηση αναίρεσης, όταν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στον νόμο για την άσκησή της.

Κατά δε τη διάταξη αρ. 474§2 Κ.Π.Δ. στην έκθεση πρέπει να διατυπώνονται οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο. Από τον συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι στην έκθεση αναίρεσης στην οποία περιέχεται η δήλωση του αναιρεσείοντος περί του ότι ασκεί αναίρεση κατά συγκεκριμένης απόφασης, πρέπει να περιλαμβάνεται τουλάχιστον ένας βάσιμος και παραδεκτός λόγος αναίρεσης, αλλιώς η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη και στην τελευταία περίπτωση το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου (σε Συμβούλιο) ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτη την αίτηση αναίρεσης και καταδικάζει στα έξοδα τον αναιρεσείοντα. Για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης πρέπει στην έκθεση να περιλαμβάνονται λόγοι που να είναι ορισμένοι και σαφείς. Σαφείς δε και ορισμένοι λόγοι αναίρεσης κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης υπάρχουν όταν στην έκθεση εκθέτονται περιστατικά από τα οποία προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και ορισμένο πλημμέλειες, στις οποίες κατά τον αναιρεσείοντα υπέπεσε η προσβαλλόμενη απόφαση. Ανύπαρκτοι, ασαφείς και αόριστοι λόγοι, μη δεκτικοί δικαστικής εκτίμησης, δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν λόγους άσκησης ενδίκου μέσου.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση του περιεχομένου της έκθεσης αναίρεσης, δεν προκύπτει έκθεση συγκεκριμένου λόγου, τον οποίο να επικαλείται ο αναιρεσείων, ο οποίος δεν εκθέτει συγκεκριμένα περιστατικά, τα οποία συνιστούν ελλείψεις ή πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης, βάσει των οποίων να είναι δυνατόν να συναχθεί, κατ'άρθρ.510§1 Κ.Π.Δ., συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης της απόφασης.

Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.

Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Α) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 14-12-2018 αίτηση αναίρεσης του S.-P. B. του I., κρατουμένου Καταστήματος Κράτησης Τρικάλων, κατά στης υπ'αριθ. 180/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου και Β) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα."

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδη.

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, επίσης αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, στις 12.6.2019 ο γραμματέας του αντικλήτου δικηγόρου του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Με βάση γενική αρχή του ποινικού δικονομικού δικαίου, που συνάγεται από τα άρθρα 3 του ΠΚ και 590 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, οι δικονομικοί νόμοι, αν δεν ορίζουν με μεταβατική διάταξη το αντίθετο, έχουν άμεση εφαρμογή από την έναρξη της ισχύος τους και στις εκκρεμείς και μη εκδικασθείσες ακόμη ποινικές υποθέσεις, από το χρονικό σημείο που καταλαμβάνουν αυτές. Η διαδικασία, δηλαδή, χωρεί σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο, κατά τον οποίο επιχειρείται η κάθε διαδικαστική πράξη και συνεπώς, οι μεν πράξεις οι οποίες έγιναν υπό το κράτος του παλαιού νόμου είναι ισχυρές, το δε ατέλεστο μέρος της διαδικασίας και επομένως και η μη διεξαχθείσα ακόμη δίκη, θα γίνει σύμφωνα με το νέο νόμο. Έτσι, οι προϋποθέσεις του παραδεκτού των ένδικων μέσων κρίνονται με βάση το νόμο, ο οποίος ίσχυε κατά το χρόνο της άσκησης αυτού.

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474, 476 παρ. 1, 509 και 510 ΚΠΔ όπως αυτά ίσχυαν μέχρι την 30η.6.2019, εφαρμόζονται δε στην προκείμενη περίπτωση λόγω του χρόνου άσκησης της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, προκύπτει ότι, για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά απόφασης, πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, απορρίπτεται (άρθρο 512 παρ. 1 εδ. α' ΚΠΔ). Δεν αρκεί η απλή επανάληψη του κειμένου της διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς παράθεση των περιστατικών που θεμελιώνουν την προβαλλόμενη αιτίαση και προσδιορίζουν την επικαλούμενη νομική πλημμέλεια.

Απαράδεκτος είναι εξάλλου και ο λόγος αναίρεσης στο μέτρο που με αυτόν πλήττεται η ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Συμβουλίου ή του Δικαστηρίου, αφού ο λόγος αυτός δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των λόγων αναίρεσης κατά αποφάσεων, οι οποίοι περιοριστικώς αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 του ΚΠΔ (ΑΠ 1/2006). Περαιτέρω, κατά τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 476 παρ. 1 και 512 παρ. 1 εδ.

α' ΚΠΔ, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, όπως συμβαίνει όταν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στο νόμο για την άσκηση της αναίρεσης (ήτοι, μεταξύ άλλων, δεν περιλαμβάνεται σ' αυτήν τουλάχιστον ένας σαφής και ορισμένος Λόγος), το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο), που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά , ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που (τυχόν θα) εμφανιστούν, μετά από προηγούμενη ειδοποίηση του αναιρεσείοντος ή του αντικλήτου του από τον εισαγγελέα 5 ημέρες τουλάχιστον πριν από την εισαγωγή της υπόθεσης, απορρίπτει ως απαράδεκτο το ένδικο μέσο και καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα (ΑΠ 242/2017).

ΙΙ) Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση, ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της 180/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου, με την οποία αυτός καταδικάσθηκε σε ποινή κάθειρξης 31 ετών (εκτιτέα 25 έτη) για παράνομη μεταφορά στην Ελλάδα υπηκόων τρίτων χωρών, προβάλλοντας ως μόνο λόγο ότι δεν έχει διαπράξει το αδίκημα αυτό, διότι ο σκοπός του δεν ήταν η μεταφορά μεταναστών στην Ελλάδα.

Ο λόγος αυτός, με τον οποίο πλήττεται η ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του Δικαστηρίου, είναι απαράδεκτος, καθόσον τέτοιος λόγος δεν περιλαμβάνεται μεταξύ αυτών που περιοριστικώς αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 του ΚΠΔ.

Κατά συνέπεια, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης με το ως άνω περιεχόμενο είναι απαράδεκτη. Εφόσον δε ο μη εμφανισθείς αναιρεσείων ειδοποιήθηκε νόμιμα, στις 12-6-2019, να προσέλθει στο παρόν Δικαστήριο (σε Συμβούλιο) δια του πληρεξουσίου του και να εκθέσει τις απόψεις του, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίασής του, όπως προκύπτει από τη σχετική επί του φακέλου της δικογραφίας βεβαίωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, πρέπει η ενλόγω αναίρεση να απορριφθεί για τον προεκτεθέντα λόγο και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 476 παρ. 1 και 578 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-12-2018 αίτηση του B. S.-P. του I., για αναίρεση της 180/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Βορείου Αιγαίου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα , που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 22 Νοεμβρίου 2019.

ΕΚΔΟΘΗΚΕ στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ