1833/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1833 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1833/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη, Ελένη Διονυσοπούλου και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. χήρας Γ. Γ., το γένος Σ. Τ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Σωτηρόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ρ. - Μ. συζ. Ε. Μ., το γένος Γ. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Χρυσαυγή (Χρυσούλα) Σπανού.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/9/2009 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3444/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 3268/2013 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11/11/2013 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 11/3/2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε ν' απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 553 παρ.1 και 554 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνον αφού έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας είτε διότι παρήλθε η κατά το άρθρο 503 αρ.1 ΚΠολΔ δεκαπενθήμερη προς άσκηση αυτής (ανακοπής ερημοδικίας) προθεσμία από την επίδοση της ερήμην απόφασης είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσο της ανακοπής ή του δικαιώματος προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή (ερήμην απόφαση) καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 553 αρ. 1β' ΚΠολΔ.

Η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης με αναίρεση απόφασης γίνεται με προσκόμιση των σχετικών εκθέσεων επίδοσης ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε, σε συνδυασμό με τη βεβαίωση της γραμματέως δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο. Αν δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία με την προσκόμιση των εγγράφων αυτών από τον παριστάμενο διάδικο η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (ΑΠ 1541/2007 ΕλλΔνη 50.697).

Στην προκείμενη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης προκύπτουν τα εξής: Με την 3444/2011 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε ερήμην της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας Ε. Γ. έγινε κατά ένα μέρος δεκτή η από 29/9/2009 αγωγή της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης Ρ.-Μ. Μ..

Κατά της πιο πάνω οριστικής (ερήμην) απόφασης η αναιρεσείουσα (εκκαλούσα) άσκησε την από 4/1/2012 έφεσή της, επί της οποίας εκδόθηκε η 3268/2013 (προσβαλλόμενη) απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ερήμην της αναιρεσίβλητης (εφεσίβλητης), που εξαφάνισε την Πρωτόδικη απόφαση (λόγω της ερημοδικίας της εναγομένης) και δέχθηκε εν μέρει την ένδικη αγωγή.

Κατά της τελευταίας αυτής απόφασης που επιδόθηκε στην αναιρεσίβλητη στις 5/11/2013 η αναιρεσείουσα άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, με την κατάθεση του οικείου δικογράφου στη Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών στις 11/11/2013, δηλαδή πριν από την παρέλευση της δεκαπενθήμερης προθεσμίας για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας από την ερημοδικασθείσα εφεσίβλητη (αναιρεσίβλητη) κατά της προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου.

Επομένως, από τα πιο πάνω έγγραφα προκύπτει ότι η εν λόγω απόφαση δεν είχε καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο άσκησης της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, αφού δεν είχε παρέλθει από την επίδοσή της η προθεσμία άσκησης ανακοπής ερημοδικίας κατ' αυτής ούτε προέκυψε η ύπαρξη νόμιμης παραίτησης από το ένδικο αυτό μέσο της ερημοδικασθείσας εφεσίβλητης (αναιρεσίβλητης) και κατά συνέπεια πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτη.

Ακολούθως, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, όπως ισχύει σήμερα) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της παριστάμενης αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11/11/2013 αίτηση της Ε. Γ. για αναίρεση της 3268/2013 απόφασης του Πολυμελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ