1833/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1833 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1833/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ......, για τον εαυτό της ατομικά και ως μοναδικής εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος υιού της Ζ1, κατοίκου εν ζωή ομοίως, η οποία παραστάθηκε με τους πληρεξουσίους δικηγόρους της Βασίλειο Βενέτη και Μιχαήλ Νικολιδάκη.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ....., 2. ....., για τον εαυτό του ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά το 1/12 της αποβιωσάσης την 20-3-2003 γιαγιάς του Σ1 χήρας Σ2, κατοίκου εν ζωή ομοίως, 3. ....., κατοίκου ομοίως, για τον εαυτό της ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά το 1/12 της αποβιωσάσης την 20-3-2003 γιαγιάς της Σ1 χήρας Σ2, κατοίκου εν ζωή ομοίως, 4. ......, για τον εαυτό της ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά το 1/12 της αποβιωσάσης την 20-3-2003 γιαγιάς της Σ1 χήρας Σ2, κατοίκου εν ζωή ομοίως, 5. ....., για τον εαυτό της ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά τα 3/12 της αποβιωσάσης την 20-3-2003 μητέρας της Σ1 χήρας Σ2, κατοίκου εν ζωή ομοίως, 6. ....., για τον εαυτό της ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά τα 3/12 της αποβιωσάσης την 20-3-2003 μητέρας της Σ1 χήρας Σ2, κατοίκου εν ζωή ομοίως, 7. ....., για τον εαυτό του ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου κατά τα 3/12 της αποβιωσάσης την 20-3-2003 μητέρας του Σ1 χήρας Σ2, κατοίκου εν ζωή ομοίως, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και 8. Ν.Π.Ι.Δ., με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης ΓΑ 2158/Εγα/239/2001 και ΓΑ 2217/Εγα/242/2001 αγωγές και ΓΑ 88/Εγα/11/2003 ανακοίνωση δίκης-προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσα αγωγή, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 265/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 88/2006 οριστική του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29 Μαϊου 2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην των υπό στοιχεία 1 έως και 7 εκ των αναιρεσίβλητων, όπως σημειώνεται παραπάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 2 Μαϊου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Επειδή κατά το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία του κλητευθέντος. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες υπ' αριθμ. ..., ..., ..., ..., ..., ... και .... εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Ηρακλείου ...., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 29-5-2006 αίτησης αναίρεσης, μετά της κάτωθι αυτής πράξης ορισμού δικασίμου και κλήσης προς συζήτηση για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, επιδόθηκε, με επιμέλεια της αναιρεσείουσας, νόμιμα και εμπρόθεσμα, στους επτά πρώτους των αναιρεσιβλήτων.

Συνεπώς, εφόσον οι αναιρεσίβλητοι αυτοί δεν εμφανίστηκαν κατά την παρούσα συζήτηση, πρέπει να προχωρήσει αυτή παρά την απουσία τους.

ΙΙ.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 62, 73, 313 παρ. 1 εδάφ. δ' και 286 επ. του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αν ο διάδικος αποβιώσει μετά την έκδοση της οριστικής απόφασης, δεν υπάρχει στάδιο εφαρμογής των διατάξεων για διακοπή και επανάληψη της δίκης και επομένως το ένδικο μέσο, κατά συνέπεια δε και η έφεση, που ασκείται κατά της απόφασης αυτής, πρέπει να απευθύνεται, σύμφωνα με το άρθρο 517 ΚΠολΔ, κατά των καθολικών διαδόχων του αποβιώσαντος εφεσιβλήτου, με την προϋπόθεση ότι ο εκκαλών είχε λάβει με οποιονδήποτε τρόπο γνώση του θανάτου του αντιδίκου του, διαφορετικά η έφεση που απευθύνεται κατά του αποβιώσαντος, χωρίς, όμως, να γνωρίζει το θάνατό του ο εκκαλών, δεν είναι άκυρη και χωρεί νόμιμα η συζήτηση αυτής, με τους κληρονόμους του αποβιώσαντος, οι οποίοι καλούνται με την ιδιότητα αυτή στη συζήτηση.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα παριστάμενη ατομικά και με την ιδιότητά της ως μοναδική εξ αδιαθέτου κληρονόμος του αποβιώσαντος, στις 2-7-2003, τέκνου της Ζ1, προσάπτει στο Εφετείο την αιτίαση ότι κατέληξε στη δικανική κρίση του περί του παραδεκτού της από 29-9-2003 (αριθ.

καταθ. 428/2003) έφεσης των επτά πρώτων αναιρεσιβλήτων και της προαποβιώσασας, στις 20-3-2003, Σ1 χήρας Σ2, συγγενών του θανάσιμα τραυματισθέντος στο τροχαίο ατύχημα ....., κατά το μέρος που απευθυνόταν κατά του πρώτου εφεσιβλήτου και φερόμενου ως υπαιτίου του ατυχήματος ως άνω τέκνου της, χωρίς να λάβει υπόψη το νομίμως επικαλεσθέν με τις προτάσεις της στο Εφετείο προς αντίκρουση της έφεσης των αντιδίκων της και προσκομισθέν κρίσιμο αποδεικτικό μέσο και συγκεκριμένα την υπ' αριθμ. ....

έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή ..... Από την έκθεση αυτή προέκυπτε, ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος Δ. Βέρρας των 7 πρώτων αναιρεσιβλήτων και της προαποβιωσάσης συγγενούς τους Σ1 χήρας Σ2 επέδωσε στον πληρεξούσιο δικηγόρο του γιού της Εμ. Σφακιανάκη αντίγραφο της 265/2003 οριστικής απόφασης του μονομελούς πρωτοδικείου Ηρακλείου για να λάβει γνώση, ο δε τελευταίος παρέλαβε την απόφαση αυτή με επιφύλαξη κάθε δικαιώματος, διότι δήλωσε εγγράφως και ενυπογράφως στην έκθεση αυτή ότι ο πελάτης του Ζ1 έχει ήδη πεθάνει και δεν είναι πληρεξούσιός του.

Την έκθεση φυσικά παρέδωσε ο δικαστικός επιμελητής στον άνω δικηγόρο Βέρρα, εκείνος έλαβε γνώση του θανάτου του γιού της πράγμα που γνωστοποίησε στους πελάτες τους. Έτσι κατά την αναιρεσείουσα προέκυπτε η γνώση των ως άνω εκκαλούντων (αναιρεσιβλήτων) περί του θανάτου του τέκνου της από τις 4-8-2003, επομένως άσκησαν ακύρως την από 29-9-2003 έφεσή τους κατά του τελευταίου και όχι κατ' αυτής, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του και άρα (το Εφετείο) υπέπεσε στην πλημμέλεια των αναιρετικών λόγων του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.

γ' και 14 ΚΠολΔ. Όμως το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: "σε σχέση με τον ενάγοντα-εναγόμενο Ζ1, ως προς τον οποίο αποδεικνύεται ότι απεβίωσε στις 2-7-2003, μετά την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης οι εναντίον του με αριθ. κατάθ. 428/2003..... εφέσεις είναι παραδεκτές, αφού ναι μεν κατά το χρόνο ασκήσεώς τους ο παραπάνω εφεσίβλητος είχε αποβιώσει, δεν αποδεικνύεται όμως ότι οι εκκαλούντες αυτοί (αναιρεσίβλητοι), είχαν κατά το χρόνο αυτό λάβει με οποιονδήποτε τρόπο γνώση του θανάτου του......παραδεκτά δε συνεχίζει τη δίκη και επ' ονόματί του η εναγομένη (εκκαλούσα-εφεσίβλητη) μητέρα του, της οποίας η ιδιότητα ως μόνης κληρονόμου του δεν αμφισβητείται".

Με βάση αυτά, η αναιρεσιβαλλομένη δεν υπέπεσε στις αποδιδόμενες πλημμέλειες από τα εδάφια 11γ και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, ο δε αντίθετος πρώτος λόγος αναίρεσης και ως προς τις δύο αυτές αιτιάσεις είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Οι ίδιες αιτιάσεις, κατά το μέρος εκείνο με το οποίο πλήττουν την ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και μάλιστα για τη γνώση ή μη του θανάτου του γιού της αναιρεσείουσας κατά τον κρίσιμο χρόνο της άσκησης των εφέσεων, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔικ).

ΙΙΙ.- Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο, ότι κατά το σχηματισμό της δικανικής κρίσης του περί του παραδεκτού της από 29-9-2003 (αριθ. κατάθ. 428/2003) έφεσης των επτά πρώτων αναιρεσιβλήτων και της Σ1 χήρας Σ2 δεν έλαβε υπόψη το νομίμως επικαλεσθέν με τις προτάσεις της στο Εφετείο και νομίμως προσκομισθέν κρίσιμο αποδεικτικό μέσο και συγκεκριμένα την από το Ληξιαρχείο του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης εκδοθείσα υπ' αριθμ. ....τόμος ... ληξιαρχική πράξη θανάτου της 5ης των εκκαλούντων Σ1 χήρας Σ2, από την οποία προκύπτει ότι απεβίωσε στις 20-3-2003, δηλαδή προ της άσκησης της ως άνω έφεσης και έτσι παρά το νόμο δεν κήρυξε ακυρότητα της έφεσης αυτής ως προς την ως άνω εκκαλούσα. Ο λόγος αυτός αναίρεσης από τους αριθμούς 11 περ. γ' (και όχι 8 όπως εσφαλμένα παρατίθεται) και 14 αντίστοιχα του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και ως προς τις δύο αιτιάσεις, διότι το Εφετείο, που, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε υπόψη εκτός από τις μαρτυρικές καταθέσεις "και τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων φωτογραφίες και η από 4-6-1999 έκθεση εξώδικης πραγματογνωμοσύνης του Διευθυντή ΚΤΕΟ Ηρακλείου ......" καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο, ότι δεν έλαβε υπόψη το προαναφερόμενο έγγραφο, γι' αυτό και παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο.

IV.- Κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για εκ πλαγίου παραβίαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη δε ή ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα της αιτιολογίας, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, σχετικά με την εμπλοκή ή μη στο τροχαίο ατύχημα τρίτου άγνωστου αυτοκινήτου, τα εξής: Η εμπλοκή στο ατύχημα τρίτου αυτοκινήτου δεν αποδεικνύεται. Στην από 4-7-1999 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του μηχανολόγου ...., προϊσταμένου της διεύθυνσης ΚΤΕΟ Ηρακλείου, που διορίστηκε από την αρμόδια αστυνομική αρχή (Τμήμα Τροχαίας Ηρακλείου), αναφέρονται τα ευρήματα και οι διαπιστώσεις του από τον έλεγχο των παραπάνω μοτοσυκλετών μετά το ατύχημα.

Με βάση τα ευρήματα ιχνών ανοικτού μπλέ χρώματος στη με αριθ. κυκλ. .... μοτοσυκλέτα προκύπτει κατά τον πραγματογνώμονα, ότι στο ατύχημα πρέπει να έχει εμπλακεί και άλλο (τρίτο) όχημα, του οποίου το χρώμα βρέθηκε στα παραπάνω σημεία της μοτοσυκλέτας. Μετά τη διατύπωση ερωτημάτων εκ μέρους της παραπάνω αστυνομικής αρχής, ο ίδιος πραγματογνώμονας σε έγγραφο χωρίς ημερομηνία, διατυπώνει, ως συμπεράσματα της πραγματογνωμοσύνης που είχε διενεργήσει, ότι οι δύο μοτοσυκλέτες δεν πρέπει να συγκρούστηκαν μεταξύ τους, επειδή τα ίχνη τριβής και κρούσης δεν παρουσιάζουν κοινά σημεία, συγγένεια ή ομοιότητες, ότι το αναφερόμενο στην προηγούμενη έκθεση αυτοκίνητο ανοικτού μπλε χρώματος, αγνώστων λοιπών στοιχείων, πρέπει να ήλθε σε επαφή ή να συγκρούστηκε με την .....

μοτοσυκλέτα και αποτέλεσμα της σύγκρουσης αυτής ήταν οι παραμορφώσεις και τα ίχνη τριβής με υπολείμματα χρώματος που διαπιστώθηκαν στην αριστερή πλευρική επιφάνεια της παραπάνω μοτυσυκλέτας και ότι πιθανότατα η ..... μοτοσυκλέτα έπεσε χωρίς να συγκρουστεί με άλλο όχημα, λόγω αιφνιδιασμού ή αδυναμίας του οδηγού της να αντιμετωπίσει τις συνθήκες εξέλιξης του ατυχήματος.

Εν τούτοις, τα ευρήματα της πραγματογνωμοσύνης στα παραπάνω οχήματα δεν συσχετίζονται με ευρήματα στον τόπο του ατυχήματος, ενώ τα ίχνη του χρώματος που οδηγούν τον πραγματογνώμονα στο συμπέρασμα εμπλοκής τρίτου αυτοκινήτου βρέθηκαν και στις δύο πλευρικές επιφάνειες της ..... μοτοσυκλέτας χωρίς να δίδεται για τούτο εξήγηση και εν τέλει δεν δίδεται εξήγηση για τις παραμορφώσεις στην κεντρική διαμήκη δοκό του πλαισίου της ....

μοτοσυκλέτας, που αποδόθηκαν από τον πραγματογνώμονα στη σύγκρουση της μοτοσυκλέτας αυτής με άλλο όχημα, όπως επίσης δεν δίδεται απάντηση για τα ίχνη που αποτυπώθηκαν στην άσφαλτο με αφετηρία το σημείο συγκρούσεως και κατάληξη στις τελικές θέσεις των μοτοσυκλετών. Κανένας από τους μάρτυρες που εξετάστηκαν από την αστυνομική αρχή που διερεύνησε τα αίτια του ατυχήματος, δεν κατέθεσε ότι αντιλήφθηκε τρίτο αυτοκίνητο να εμπλέκεται στο ατύχημα και μόνο αόριστα γίνεται λόγος για πιθανότητα τέτοιας εμπλοκής ιδίως από τη μάρτυρα ....., η οποία βρισκόταν σε πολύ μικρή απόσταση από το σημείο του ατυχήματος.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο, κατά παραδοχή της έφεσης των αναιρεσιβλήτων, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που αποφάνθηκε αντιθέτως και δέχθηκε εν μέρει κατ' ουσίαν την αγωγή τους. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση αφού διέλαβε σ' αυτή σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν.

Επομένως ο τρίτος αντίθετος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που δεν απέρριψε την από 29-9-2003 (αριθ. κατάθ. 428/2003) έφεση των επτά πρώτων αναιρεσιβλήτων ως προς την πέμπτη των εκκαλούντων Σ1 χήρα Σ2, να μη παραπεμφθεί, όμως, η υπόθεση στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση, διότι υπολείπεται μόνο η διατύπωση του διατακτικού της απόφασης (σχ.

Ολ. ΑΠ 25/2001), αλλά να απορριφθεί η έφεση από το παρόν δικαστήριο(άρθρο 580 ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να καταδικαστούν: α) οι επτά πρώτοι αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε και προτάσεις και β) η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου Επικουρικού Κεφαλαίου, καθόσον ο ως άνω τρίτος λόγος που το αφορά (οι άλλοι δύο αφορούν τους επτά πρώτους ομοδίκους του) απορρίφθηκε ως αβάσιμος και επομένως η αναιρεσείουσα εδώ νικήθηκε.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 88/2006 απόφαση του Εφετείου κρήτης, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της.

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 29-9-2003 (αριθ. κατάθ. 428/2003) έφεση των επτά πρώτων αναιρεσιβλήτων ως προς την πέμπτη των εκκαλούντων Σ1 χήρα Σ2. Και,

Καταδικάζει, α) τους επτά πρώτους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500) ευρώ και β) την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου Επικουρικού Κεφαλαίου που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2007. Και,

Δημοσιεύθηκε, στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο, στις 26 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ