Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds and retains case for first instance judgment.

Απόφαση 1828 / 2025 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1828/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μαρία Κουφούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Βενιζελέα, Γεώργιο Σχοινοχωρίτη, Κορνηλία Πανούτσου και Ευαγγελία Γίτση - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Ι. Π., για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ. Β. του Ν. και 2) Ν. Β. του Χ., όπως εκπροσωπείται από τους συνασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του, Χ. Β. του Ν. και Ν. συζ. Χ. Β., κατοίκων Δομοκού, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο Κατερίνα Ζώη-Τσιγαρά, η οποία στο σημείο αυτό δήλωσε ότι ο δεύτερος αναιρεσίβλητος ενηλικιώθηκε, συνεχίζει ατομικά τη δίκη και εκπροσωπείται από την ίδια.

Της αναιρεσίβλητης: τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK Ανώνυμη Εταιρεία.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, υπό την ιδιότητά της ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ Eurobank Ergasias Ανώνυμη Εταιρεία", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Μπάκα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-09-2012 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 42/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 25/2020 του Τριμελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-04-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τον συνδυασμό των άρθρων 127 ΑΚ και 63 του ΚΠολΔ, συνάγεται ότι αυτός που συμπλήρωσε το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του είναι ικανός για κάθε δικαιοπραξία και μπορεί να παρίσταται στο δικαστήριο με το δικό του όνομα. Επομένως, μετά την ενηλικίωση του μέχρι τούδε ανίκανου παράστασης στο δικαστήριο με το δικό του όνομα διαδίκου, παύει αυτοδικαίως η αντιπροσωπευτική εξουσία του νόμιμου αντιπροσώπου του (ήτοι των ασκούντων, κατ' άρθρο 1510 ΑΚ, την γονική μέριμνα αυτού γονέων του) και χωρίς να μεσολαβήσει διακοπή της δίκης, κατ' άρθρο 286 ΚΠολΔ, συνεχίζεται η διαδικασία με την συμμετοχή του ήδη ενήλικου διαδίκου (ΑΠ 1299/2024, 665/2022, ΑΠ 175/2022, ΑΠ 1126/2020, ΑΠ 1686/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση, η υπό κρίση από 27.4.2021 αριθμ. καταθ. 1/13.4.2022 αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε από τον πρώτο αναιρεσείοντα Χ. Β. του Ν. και τον Ν. Β. του Χ., όπως νόμιμα εκπροσωπείται από τους συνασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του, Χαράλαμπο Β. του Ν. και Ν. συζ. Χ. Β. Από την για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου επισκόπηση της εκδοθείσας από τη Ληξίαρχο του Δήμου Αμαρουσίου ληξιαρχικής πράξης γέννησης του Ν.

Β., προκύπτει ότι ο ανωτέρω γεννήθηκε στις 19.6.2006 και συνεπώς ενηλικιώθηκε στις 19.6.2024 ,δηλαδή μετά την άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, που κατατέθηκε στη γραμματεία του Εφετείου Λαμίας στις 13.4.2022. Ο ανωτέρω δεύτερος αναιρεσείων, ο οποίος εν τω μεταξύ, κατά τα προαναφερθέντα, είχε ενηλικιωθεί, κατά την εκφώνηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης στη σειρά της από το σχετικό πινάκιο κατά την ως άνω νόμιμη δικάσιμο, εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Κατερίνα Ζώη- Τσιγάρα, στην οποία είχε χορηγήσει σχετική πληρεξουσιότητα δυνάμει του υπ' αριθμ. ....2025 πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Δομοκού Α.-Χ.

Π.

Συνεπώς, νομίμως αυτός παραστάθηκε με το δικό του όνομα κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου, αφού μετά την ενηλικίωσή του κατέστη ικανός για να παρίσταται στο δικαστήριο με το δικό του όνομα και έχει ήδη παύσει η αντιπροσωπευτική εξουσία των νομίμων αντιπροσώπων γονέων του.

2. α]Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 939, 941, 942 και 943 ΑΚ συνάγεται, ότι οι δανειστές δικαιούνται να απαιτήσουν τη διάρρηξη κάθε απαλλοτρίωσης, που έγινε από τον οφειλέτη προς βλάβη τους, εφόσον η υπόλοιπη περιουσία του δεν επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Προϋποθέσεις προστασίας των δανειστών είναι: 1) απαίτηση του δανειστή κατά του οφειλέτη, γεννημένη κατά τον χρόνο που ο τελευταίος επιχειρεί την απαλλοτρίωση, 2) απαλλοτρίωση εκ μέρους του οφειλέτη, 3) απαλλοτρίωση με πρόθεση βλάβης των δανειστών, η οποία πρόθεση θεωρείται ότι υπάρχει, όταν ο οφειλέτης γνωρίζει πως με την απαλλοτρίωση του περιουσιακού του στοιχείου θα περιέλθει σε τέτοια οικονομική κατάσταση, ώστε η περιουσία του που απομένει, να μην επαρκεί για την ικανοποίηση των δανειστών, αφού στην περίπτωση αυτή είναι προφανές ότι ο οφειλέτης γνωρίζει πως συνέπεια της πράξης του είναι η βλάβη των δανειστών, την οποία αποδέχεται, 4) βλάβη των δανειστών, δηλαδή ελάττωση της περιουσίας του οφειλέτη σε τέτοιο βαθμό, ώστε η υπόλοιπη περιουσία του να μην αρκεί προς ικανοποίηση των δανειστών.

Η αφερεγγυότητα δε αυτή του οφειλέτη, που είναι ένα από τα στοιχεία της αγωγής, πρέπει να υπάρχει κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής, που είναι ο κρίσιμος χρόνος για τον προσδιορισμό της βλάβης των δανειστών, η οποία υπάρχει, μόνο όταν ο οφειλέτης είναι κατά τον χρόνο αυτόν αφερέγγυος, και 5) γνώση του τρίτου ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών, η οποία γνώση τεκμαίρεται, όταν ο τρίτος είναι κατά την απαλλοτρίωση σύζυγος ή συγγενής σε ευθεία γραμμή ή σε πλάγια γραμμή εξ αίματος έως και τον τρίτο βαθμό ή από αγχιστεία έως το δεύτερο βαθμό, τρίτο βαθμό ή από αγχιστεία έως το δεύτερο βαθμό, ενώ το τεκμήριο αυτό δεν ισχύει, αν πέρασε ένα έτος από την απαλλοτρίωση έως την έγερση της αγωγής (Ολ.

ΑΠ 15/2012). Η ανωτέρω γνώση δεν απαιτείται, αν η απαλλοτρίωση έγινε από χαριστική αιτία, τέτοια δε είναι και η γονική παροχή, που θεσμοθετείται με το άρθρο 1509 του ίδιου Κώδικα, αφού και αυτή συνιστά επίδοση από ελευθεριότητα (ΑΠ 1341/2019, ΑΠ 1319/2017, ΑΠ 778/2015). Από τις παραπάνω διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 874 ΑΚ, 112 ΕισΝΑΚ και 64-67 του ν.δ.

της 17- 7/13-8-1923 "Περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιρειών" προκύπτει ότι ο δανειστής, που είναι φορέας απαίτησης από κατάλοιπο αλληλόχρεου λογαριασμού, μπορεί να ασκήσει την αγωγή για διάρρηξη των προς βλάβη των απαλλοτριωτικών πράξεων του οφειλέτη του, έστω και αν, κατά το χρόνο της απαλλοτρίωσης, δεν είχε κλειστεί οριστικώς ο λογαριασμός, αρκεί το οριστικό κλείσιμο του να έχει συντελεστεί μέχρι την πρώτη συζήτηση της περί διάρρηξης αγωγής του.

Το κλείσιμο, δηλαδή, του λογαριασμού δεν συνιστά γενεσιουργό όρο της απαίτησης για το κατάλοιπο, αλλά αποτελεί προϋπόθεση για το απαιτητό (ληξιπρόθεσμο) του καταλοίπου. Με τη σύμβαση, δε, του ανοικτού λογαριασμού, η οποία αποτελεί ειδικότερη μορφή του αλληλόχρεου λογαριασμού, η Τράπεζα ανοίγει πίστωση υπέρ πελάτη της, την οποία αυτός αναλαμβάνει σταδιακά, καταβάλλοντας ακολούθως τμηματικώς, ανάλογα με τους ειδικότερους όρους της σύμβασης, ορισμένες δόσεις, έναντι κεφαλαίου και τόκων, οι αμοιβαίες δε καταβολές (πιστοδοτικές και εξοφλητικές) αποβάλλουν την αυτοτέλειά τους και καθίστανται κονδύλια του λογαριασμού, ώστε απαιτητό είναι μόνο το, μετά το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, τυχόν κατάλοιπο.

Και πριν όμως το κλείσιμο αυτό, από την αντιπαραβολή των πιστοχρεώσεων, προκύπτει η ενεργητική ή παθητική θέση καθενός, η οποία και συνιστά ενεργητικό ή παθητικό της περιουσίας του. Επομένως, τα παραγωγικά της απαίτησης περιστατικά, ιδίως, η σύμβαση και η χορήγηση των πιστώσεων, έχουν ήδη συντελεσθεί και υπάρχουν ήδη από το χρόνο σύναψης της σύμβασης του αλληλόχρεου λογαριασμού, ώστε η απαίτηση να είναι γεννημένη και να δημιουργείται έκτοτε ενοχή για το κατάλοιπο, έστω και αν δεν είναι, πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, βέβαιη και κατά ποσό εκκαθαρισμένη, όπως γίνεται με το κλείσιμο του λογαριασμού.

Επομένως, η Τράπεζα είναι και πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού δανείστρια, και συνεπώς έχει το δικαίωμα να προσβάλει ως καταδολιευτική, εφόσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι του νόμου, κάθε απαλλοτρίωση του πελάτη της, ακόμη και αν έλαβε χώρα πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, αρκεί το οριστικό κλείσιμο του να έχει συντελεσθεί μέχρι την πρώτη συζήτηση της περί διάρρηξης αγωγής του, χωρίς να απαιτείται να έχει βεβαιωθεί, δικαστικώς η απαίτηση, ούτε να έχει εξοπλισθεί με εκτελεστό τίτλο (ΑΠ 914/2020, ΑΠ 1382/2019).

Εξάλλου από όλες τις ανωτέρω διατάξεις σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 1,118 και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, για να είναι ορισμένη η αγωγή του δανειστή κατά του οφειλέτη, για διάρρηξη της απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας που έγινε από τον τελευταίο προς βλάβη του, κατά τους όρους των άρθρων 939 επ.

ΑΚ, πρέπει, εκτός από τα άλλα, να αναφέρει και την απαίτηση που έχει αυτός (ο ενάγων δανειστής) κατά του εναγόμενου οφειλέτη, με προσδιορισμό του ποσού αυτής, αλλά και της αιτίας από την οποία αυτή προήλθε (από το νόμο, από σύμβαση, αδικοπραξία κλπ] Ειδικότερα, αν η εν λόγω απαίτηση αποτελεί κατάλοιπο αλληλόχρεου λογαριασμού, που κλείστηκε, πρέπει στην αγωγή να γίνεται παράθεση όλων των χρεοπιστωτικών κονδυλίων αυτού του λογαριασμού, από τα οποία προκύπτει αυτό το κατάλοιπο (ΑΠ 1341/2019, ΑΠ 1116/2018, ΑΠ 621/2016).

Η παράθεση αυτή δεν είναι αναγκαία όταν η αγωγή στηρίζεται στην αναγνώριση του καταλοίπου από τον οφειλέτη ή τον εγγυητή ή όταν υφίσταται δεδικασμένο (άρθρα 321 επ. ΚΠολΔ), ενόψει του ότι το τελευταίο αποκλείει την αμφισβήτηση από τον εναγόμενο της ύπαρξης και του ύψους της εν λόγω απαίτησης (ΑΠ 430/2022, ΑΠ 1732/2022, ΑΠ869/2021, ΑΠ 1341/2019, ΑΠ 1116/2018, ΑΠ 621/2016, ΑΠ 828/2004).

Τέτοιο δεδικασμένο, που αποκλείει αυτή την αμφισβήτηση, προέρχεται και από τη διαταγή πληρωμής, η οποία εκδόθηκε μετά από αίτηση του ενάγοντος σε βάρος του εναγομένου, για απαίτηση του τελευταίου από κατάλοιπο αλληλόχρεου λογαριασμού που κλείστηκε και η οποία έχει καταστεί τελεσίδικη, είτε με την τελεσίδικη, κατά παραδοχή ανακοπής κατ’ αυτής, ακύρωση της διαταγής πληρωμής λόγω ανυπαρξίας της απαίτησης, είτε, σε περίπτωση μη άσκησης ανακοπής, μέσα στην προθεσμία των δεκαπέντε εργάσιμων ημερών από την επίδοσή της, που ορίζεται στο άρθρο 632 παρ. 2 του ΚΠολΔ, με την άπρακτη πάροδο των δεκαπέντε εργάσιμων ημερών από τη νέα επίδοση αυτής στον οφειλέτη, τη μη άσκηση δηλαδή από αυτόν ανακοπής μέσα στην εν λόγω προθεσμία (ΟλΑΠ 6/1996, ΑΠ 1116/2018, άρθρο 633 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

Στην περίπτωση όμως που η αγωγή στηρίζεται στην αναγνώριση του καταλοίπου, πρέπει να καθορίζεται "το ποσό της αναγνώρισης κατά τους όρους των άρθρων 873, 874 ΑΚ, [ΑΠ 1524/1991]

Εξάλλου, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 847 και 851 ΑΚ με τη σύμβαση εγγύησης ο εγγυητής αναλαμβάνει απέναντι στον αντισυμβαλλόμενο του, που είναι έναντι άλλου δανειστής, την ευθύνη ότι θα καταβληθεί σ' αυτόν η οφειλή του άλλου. Με αυτή τη σύμβαση ο εγγυητής ενέχεται προς τον αντισυμβαλλόμενο του, όπως κάθε γνήσιος οφειλέτης απέναντι στον δανειστή του, και συνεπώς όταν καταβάλει σε αυτόν, εκπληρώνει μεν την παροχή του πρωτοφειλέτη, συγχρόνως όμως εκπληρώνει και τη δική του οφειλή. Είναι συνεπώς και ο εγγυητής οφειλέτης κατά την έννοια του άρθρου 939 ΑΚ και κάθε απαλλοτρίωση, που έγινε από εκείνον προς βλάβη του αντισυμβαλλομένου του και δανειστή του, εφόσον δεν επαρκεί η υπόλοιπη περιουσία εκείνου για την ικανοποίηση αυτού, υπόκειται σε διάρρηξη κατά τους όρους των διατάξεων του περί καταδολίευσης δανειστών κεφαλαίου του ΑΚ (ΑΠ 1382/2019, ΑΠ 1116/2018).

β]Η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με την νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση κατά την ανωτέρω διάταξη, αν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της κρίσης του για την νομική επάρκεια της αγωγής ή της ένστασης αξίωσε περισσότερα στοιχεία, από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα (ΟλΑΠ 18/98, ΑΠ 1597/2018, ΑΠ 967/2017), ενώ η ποιοτική αοριστία, δηλαδή η επίκληση των στοιχείων του νόμου, χωρίς αναφορά περιστατικών και η ποσοτική αοριστία, δηλαδή η μη αναφορά όλων των στοιχείων που απαιτούνται κατά νόμο για την θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής ή της ένστασης, ελέγχονται αναιρετικά ως πλημμέλειες από τους αριθμούς 8 και 14 του ανωτέρω άρθρου 559 Κ. Πολ. Δ. ,αν το δικαστήριο τις έκρινε ορισμένες λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα, που δεν αναφέρονται σ’ αυτές ή αν αντιθέτως τις έκρινε ως αόριστες μη λαμβάνοντας υπ' όψιν γεγονότα που αναφέρονται σ' αυτές (Ολ.Α.Π. 1573/1981, ΑΠ 1156/2024, Α.Π. 14/2022).

Έτσι, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη θεμελιωτικά γεγονότα μη διαλαμβανόμενα στην αγωγή, ή δεν έλαβε υπόψη του τέτοια γεγονότα, μολονότι διαλαμβάνονταν, ιδρύεται ο λόγος του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ενώ, αν κατά παράβαση του νόμου θεώρησε ή δεν θεώρησε επαρκή τα εκτιθέμενα για την περαιτέρω εξειδίκευση του κανόνα πραγματικά γεγονότα, ιδρύεται ο λόγος από τον αριθμό 14 του ίδιου άρθρου (Ολ.Α.Π. 1/2019, Ολ.Α.Π. 25/2008, Α.Π. 1383/2021), ο οποίος υπάρχει αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

3. Με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης κατά το δεύτερο σκέλος αυτού οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, που συνίσταται στο ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την αγωγή, παρ' ότι αυτή ήταν αόριστη, εφόσον δεν παραθέτει αφενός μεν το μέρος των χρεωπιστωτικών κονδυλίων του χρονικού διαστήματος από 1.4.2011 [όταν η πιστούχος αναγνώρισε το κατάλοιπο χωρίς να αναφέρεται το ποσό] έως 4.10.2011 [όταν η τράπεζα έκλεισε το λογαριασμό για ποσό 211.274,71 ευρώ], αφετέρου δε την ύπαρξη δεδικασμένου από τη με αριθμό 18/2012 διαταγή πληρωμής που εκδόθηκε μετά από αίτηση του ενάγοντος σε βάρος και κατά του πρώτου εναγόμενου για το κατάλοιπο του λογαριασμού από 211.274,71 ευρώ.

4. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK- ERGASIAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ, στη θέση της οποίας, υπεισήλθε ως οιονεί καθολικός διάδοχος αυτής, λόγω διάσπασης δι' απόσχισης του κλάδου της τραπεζικής δραστηριότητας της με σύσταση νέας εταιρείας- πιστωτικού ιδρύματος, η ήδη αναιρεσίβλητη με την επωνυμία 'Τράπεζα EUROBANK- Ανώνυμη Εταιρεία' εξέθετε στην υπό από 20.9.2012 κρίση αγωγή της, παραδεκτώς επισκοπούμενη από τον Άρειο Πάγο κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, ότι κατάρτισε με την ανώνυμη εταιρεία "ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ -ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ & ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" την από 31.10.2008 σύμβαση πίστωσης με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό μέχρι του ποσού των 600.000 ευρώ.

Ότι η πίστωση αυτή σύμφωνα με τους όρους και τις λοιπές συμφωνίες που περιέχονται στο κείμενο της ως άνω σύμβασης συνομολογήθηκε έντοκος -υπολογιζόμενου του τόκου βάσει 360 ημερών, με ανατοκισμό κάθε εξάμηνο, πλέον των κατά νόμο εισφορών [όπως αυτής του ν 128/75] και λοιπών εξόδων. Ότι την τήρηση των όρων των ανωτέρω συμβάσεων εγγυήθηκε εγγράφως υπέρ της πιστούχου, ο Σ.

Β. [μη διάδικος] και ο πρώτος των εναγομένων (ήδη πρώτος των αναιρεσειόντων), ευθυνόμενοι εις ολόκληρον ως πρωτοφειλέτες, παραιτούμενοι ρητά της ένστασης διζήσεως και από κάθε ένσταση και δικαίωμα που απορρέει από τα άρθρα 853, 855, 858, 866, 867 και 868 ΑΚ και ευθυνόμενοι εις ολόκληρον με την πιστούχο για την εξόφληση του υπολοίπου της πίστωσης κατά το κλείσιμο του λογαριασμού αυτής.

Ότι λόγω μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της οφειλέτιδος εταιρείας, ο σχετικός τηρηθείς λογαριασμός, που ανοίχτηκε σε εκτέλεση της παραπάνω σύμβασης πίστωσης, έκλεισε οριστικά στις 4.10.2011 με καταγγελία της ενάγουσας ήδη αναιρεσείουσας που γνωστοποιήθηκε στην οφειλέτιδα και τους εγγυητές στις 5.10.2011, με συνολικό χρεωστικό υπόλοιπο κατά την ημερομηνία αυτή το ποσό των 211.274,71 €, με τους συμβατικούς τόκους υπερημερίας από 5.10.2011.

Ότι σε προγενέστερο της καταγγελίας χρόνο και δη την 1.4.2011 η πιστούχος με επιστολή της προς το υποκατάστημα Λαμίας της ενάγουσας, ήδη αναιρεσίβλητης είχε αναγνωρίσει ανεπιφύλακτα το χρεωστικό υπόλοιπο που προέκυπτε σε βάρος αυτής, και το οποίο κατά τους όρους της εγγύησης δέσμευε και τους εγγυητές της εν λόγω σύμβασης

Έτι δε περαιτέρω η ενάγουσα εξέθετε ότι για την ανωτέρω αιτία, με αίτηση της εξεδόθη στις 27.1.2012 η με αριθμό .../2012 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, δυνάμει της οποίας υποχρεώθηκε η πιστούχος και οι εγγυητές, μεταξύ των οποίων ο πρώτος εναγόμενος να καταβάλουν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος το ποσό των 211.274,71 ευρώ, έντοκα με το συνολικό συμβατικό επιτόκιο υπερημερίας, από 5.10.2011, πλέον εισφοράς του ν 128/1975, των τόκων κεφαλαιοποιούμενων και ανατοκιζόμενων ανά εξάμηνο και μέχρι την πλήρη και ολοσχερή εξόφληση καθώς και ότι επέδωσε στην πιστούχο και τους εγγυητές στις 13.2.2012 αντίγραφο εξ' απογράφου πρώτου εκτελεστού της ανωτέρω διαταγής πληρωμής με επιταγή προς πληρωμή των εν αυτή και άνω αναφερόμενων κονδυλίων .

Ότι ο πρώτος των εναγομένων, ενώ γνώριζε την οφειλή του από την παραπάνω αιτία, ενεργώντας δολίως, στις 31.10.2011, με τα νομίμως μεταγεγραμμένο με αριθμό .../2011 συμβόλαιο γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Δομοκού Δ. Τ. μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής στον δεύτερο των εναγομένων υιό του τη ψιλή κυριότητα του λεπτομερώς περιγραφόμενου στην αγωγή ακινήτου, συνολικής αξίας 20.000,00 ευρώ.

Ότι η ως άνω μεταβίβαση έγινε από τον πρώτο των εναγομένων με πρόθεση βλάβης της ενάγουσας και συγκεκριμένα με σκοπό να ματαιώσει την ικανοποίηση της ως άνω γεννημένης κατά το χρόνο της ανωτέρω μεταβίβασης και ήδη ληξιπρόθεσμης κατά την κατάθεση της αγωγής απαίτησής του σε βάρος του, δεδομένου ότι η υπόλοιπη περιουσία του πρώτου των εναγομένων δεν επαρκεί για την ικανοποίηση της απαίτησής της και ο ίδιος (πρώτος των εναγομένων) είναι αφερέγγυος.

Ότι τεκμαίρεται η γνώση του δευτέρου εναγόμενου για την ανωτέρω απαίτηση του έναντι του πρώτου των εναγομένων, καθώς και για το γεγονός ότι με την ανωτέρω απαλλοτρίωση ο πρώτος των εναγομένων θα περιέρχετο σε τέτοια οικονομική κατάσταση ώστε να καταστεί αδύνατη η ικανοποίηση της δανείστριας αυτού τράπεζας, λόγω της στενής συγγένειάς του με τον πρώτο εξ αυτών.

Με βάση τα ανωτέρω ιστορούμενα η ενάγουσα ζήτησε τη διάρρηξη της εν λόγω απαλλοτρίωσης. Επί της ανωτέρω αγωγής εκδόθηκε η με αριθμό 42/2014 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, η οποία αφού έκρινε την αγωγή ορισμένη, την έκανε δεκτή και απήγγειλε την διάρρηξη της εν λόγω δικαιοπραξίας, μετά δε από άσκηση έφεσης από τους ήδη αναιρεσείοντες εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η οποία, αφού έκρινε ορισμένη την αγωγή, απορρίπτοντας τον προβληθέντα με τον πρώτο λόγο της έφεσης των αναίρεσε ιόντων ισχυρισμό τους ότι η αγωγή ήταν αόριστη και γι' αυτό έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη, απέρριψε την έφεση.

5. Με βάση το εκτεθέν ως άνω περιεχόμενο η υπό κρίση αγωγή της δανείστριας ενάγουσας, ήδη αναιρεσίβλητης κατά του οφειλέτη πρώτου εναγομένου ήδη πρώτου αναίρεσείοντος, για διάρρηξη της απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας που έγινε από τον τελευταίο προς βλάβη της, κατά τους όρους των άρθρων 939 επ του ΑΚ είναι αόριστη.

Και τούτο διότι στην προκείμενη περίπτωση που η απαίτηση στηρίζεται στην αναγνώριση του κατάλοιπου αλληλόχρεου λογαριασμού, που κλείστηκε στις 4.10.2011 για το ποσό των 211.274,71 ευρώ, δεν αναφέρεται στην αγωγή το ποσό του καταλοίπου που αναγνωρίστηκε την 1.4.2011, και κατ' ακολουθίαν καθίσταται ασαφές αν το ποσό των 211.274,71 ευρώ για το οποίο έκλεισε ο λογαριασμός στις 4.10.2011 είναι ταυτόσημο με αυτό που αναγνωρίστηκε, και σε αποφατική περίπτωση έπρεπε να παρατίθενται, στοιχείο που όμως δεν αναφέρεται, τα χρεωπιστωτικά κονδύλια για το χρονικό διάστημα από 1.4.2011 έως στις 4.10.2011, άλλως θα έπρεπε να αναφέρεται σ' αυτήν [αγωγή] ότι υφίσταται δεδικασμένο, που απορρέει από την με αριθμό 18/2021 διαταγή πληρωμής που εξεδόθη μετά από αίτηση της ενάγουσας και κατά του πρώτου εναγομένου για την απαίτηση του καταλοίπου από 211.274,71 ευρώ.

Ενόψει της έλλειψης των ανωτέρω στοιχείων, το ύψος της εν λόγω απαίτησης είναι αόριστο και κατ' ακολουθίαν η αγωγή αόριστη. Επομένως το Εφετείο που απεφάνθη επί του σχετικού περί αοριστίας της αγωγής λόγο έφεσης, απορρίπτοντας αυτόν και κρίνοντας την αγωγή ορισμένη, έσφαλε, καθόσον παρά το νόμο δεν την κήρυξε απαράδεκτη λόγω αοριστίας, οπότε ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης είναι βάσιμος.

Ενόψει δε της αναιρετικής εμβέλειας του λόγου αυτού καθίσταται αλυσιτελής η εξέταση των λοιπών λόγων αναίρεσης, και μετά ταύτα πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

6. Κατά το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ: "Αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 (για υπέρβαση δικαιοδοσίας και για παράβαση των διατάξεων των σχετικών με την αρμοδιότητα), μπορεί να κρατήσει την υπόθεση και να τη δικάσει, αν κατά την κρίση του δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση...". Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και με τη διάταξη της παραγράφου 4 του ίδιου άρθρου, η οποία ορίζει ότι "οι αποφάσεις της ολομέλειας και των τμημάτων του Αρείου Πάγου δεσμεύουν τα δικαστήρια που ασχολούνται με την ίδια υπόθεση ως προς τα νομικά ζητήματα που έλυσαν", συνάγεται ότι, οσάκις μετά την αναίρεση της απόφασης δεν υπάρχει δικονομικώς έδαφος για περαιτέρω εκδίκαση της υπόθεσης από το δικαστήριο της ουσίας, και υπολείπεται μόνο η διατύπωση του διατακτικού της απόφασης με βάση την έκταση της αναίρεσης, μπορεί η τελειωτική επί της υπόθεσης απόφαση να εκδοθεί και από τον Άρειο Πάγο (ΑΠ 343/2023, ΑΠ 784/2021, ΑΠ 259/2021).

Στην προκείμενη περίπτωση, μετά την αναίρεση αναβιώνει η εκκρεμοδικία επί της έφεσης, πλην όμως δεν υπάρχει δικονομικό έδαφος για περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης από το εφετείο, καθόσον δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνηση.

Συνεπώς, πρέπει να κρατηθεί η υπόθεση από τον Άρειο Πάγο και να γίνει δεκτός ο παραπάνω λόγος έφεσης, και, συνεπώς, να γίνει δεκτή η έφεση και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής και, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, να κρατηθεί και να δικαστεί η αγωγή, η οποία πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της.

Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η απόδοση του προκατατεθέντος παραβόλου στους αναιρεσείοντες (άρθρ. 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ] που κατατέθηκε απ' αυτούς τόσο για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, όσο και για την άσκηση της έφεσης. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα τόσο για την αναιρετική δίκη, όσο και για την δίκη των δύο βαθμών δικαιοδοσίας πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσίβλητης, λόγω της ήττας της, κατά το νόμιμο αίτημα αυτών (άρθρ. 183,176, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την με αριθμό 25/2020 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λαμίας.

Κρατεί την υπόθεση και δικάζει επί της από 8.7.2014 έφεσης και των από 8.11.2018 πρόσθετων λόγων έφεσης κατά της με αριθμό 42/2014 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας

Δέχεται την ανωτέρω έφεση μετά των προσθέτων λόγων αυτής.

Εξαφανίζει την εκκαλουμένη με αριθμό 42/2014 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας.

Κρατεί και δικάζει την υπόθεση.

Απορρίπτει την από 20.9.2012 και με αριθμό κατάθεσης 2066/TO/125/24.10.2012 αγωγή.

Διατάσσει την απόδοση στους αναιρεσείοντες, των παραβόλων που κατέθεσαν για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και της έφεσης.

Επιβάλλει στην αναιρεσίβλητη τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, για την αναιρετική δίκη και για τους δυο βαθμούς δικαιοδοσίας τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων πεντακοσίων (3.500,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ και ταύτης αποχωρήσασας ο αρχαιότερος της σύνθεσης Αρεοπαγίτης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Οκτωβρίου 2025.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ