Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and failure to prove document distortion.

Απόφαση 1827 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1827/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Χαραλαμπία Σίμου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-καθού η κλήση: Π. Ζ. του Α., κατοίκου ... ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσιβλήτου: Σ. συζ. Π. Ζ. το γένος Θ. Σ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κόλλια.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-1-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 56/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 101/2011 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 18-7-2011 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 1099/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη της συζήτηση της αίτησης. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση η καλούσα-αναιρεσίβλητη με την από 24-9-2012 κλήση της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη-καλούσα, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Χαραλαμπία Σίμου, ανέγνωσε την από 12-4-2012 έκθεση της Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της καλούσας-αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την, από 24-9-2012, κλήση της αναιρεσίβλητης νομίμως φέρεται προς συζήτηση η, από 11-7-2011 αίτηση αναίρεσης, μετά την έκδοση της 1099/2012 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου , με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτησή της κατά τη δικάσιμο της 23-4-2012.

2. Όπως προκύπτει από την .../13-12-2012, έκθεση του δικαστικού επιμελητή Άρτας, ακριβές αντίγραφο της από 24-9-2012 κλήσης της αναιρεσίβλητης προς συζήτηση της από 18-7-2011, αίτησης για αναίρεση της 101/2011 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων, με την κάτω από αυτήν πράξη κατάθεσης και ορισμού δικασίμου, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως (με θυροκόλληση) στον αναιρεσείοντα. Επομένως, αφού ο τελευταίος δεν εμφανίστηκε κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρο 576 ΚΠολΔ).

3. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559, αριθμ. 20, Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής παραμόρφωση υπάρχει, όταν προσδιορίζεται εσφαλμένα το κείμενο του εγγράφου (διαγνωστικό λάθος). Έγγραφα δε είναι μόνο αυτά, τα οποία προβλέπονται ως αποδεικτικά μέσα από τα άρθρα 339 και 432 επ.

Κ.Πολ.Δ., όχι και τα διαδικαστικά. Για να είναι δε ορισμένος ο ως άνω αναιρετικός λόγος, πρέπει να καθορίζεται ποια έγγραφα παραμορφώθηκαν και ποια είναι τα περιστατικά που περιλαμβάνονται στα έγγραφα αυτά. Εξάλλου, αποδεικτικά μέσα, η μη λήψη υπόψη των οποίων ιδρύει τον από τον αριθμό 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο, είναι εκείνα που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 339 ΚΠολΔ στην έννοια των οποίων δεν περιλαμβάνονται τα διαδικαστικά έγγραφα της ίδιας δίκης.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, κατ' επίκληση πλημμέλειας από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ, κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της ένδικης αγωγής και των προτάσεων του αναιρεσείοντος ενώπιον του πρωτοβαθμίου και του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, της από 28-12-2009 αντίθετης περί διαζεύξεως αγωγής του και τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης που περιέχουν την κατάθεση της μάρτυρος απόδειξης, είναι απαράδεκτος, διότι τα επικαλούμενα δεν είναι αποδεικτικά έγγραφα κατά την εκτεθείσα έννοια, ενώ, κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο της 207/2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας και των εγγράφων που προσκόμισε πρωτοδίκως και ενώπιον του Εφετείου ο αναιρεσείων, είναι, προεχόντως, αόριστος, εφόσον δεν καθορίζονται τα έγγραφα αυτά ούτε το περιεχόμενο της ανωτέρω αποφάσεως ώστε να κριθεί αν αφορά απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού.

Για τους ίδιους εξάλλου λόγους, είναι απαράδεκτος και ο τρίτος λόγος του αναιρετηρίου με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη των ίδιων ως άνω εγγράφων που προσκόμισε και επικαλέσθηκε στο Εφετείο αναιρεσείων.

Με τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, της έλλειψης νόμιμης βάσης λόγω ελλείψεως αιτιολογίας ή λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ελέγχεται η ορθότητα της ελάσσονος πρότασης του νομικού συλλογισμού, από την άποψη αν οι παραδοχές της απόφασης πληρούν το πραγματικό του κανόνα δικαίου που εφάρμοσε.

Επομένως ο λόγος αυτός, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, πρέπει να διαλαμβάνει, πλην άλλων και εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, ήτοι σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή πού εντοπίζονται οι αντιφάσεις.

Η αοριστία δε του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να θεραπευτεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο. Κατ' ακολουθίαν ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο, κατ' επίκληση πλημμέλειας από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι έχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με την απόρριψη των πρώτου, δευτέρου και τρίτου λόγων της εφέσεως του αναιρεσείοντος, είναι απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, εφόσον δεν εξειδικεύεται το σφάλμα του δικαστηρίου, δηλαδή ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ούτε σε τι συνίσταται η αντίφαση των αιτιολογιών της.

Εξάλλου για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθ. 559 αρ. 1 ΚΠολΔ) απαιτείται να αναφέρεται στο αναιρετήριο, εκτός άλλων, ο φερόμενος ως παραβιασθείς κανόνας δικαίου και σε τι συνίσταται το σφάλμα της απόφασης ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του.

Επομένως ο ίδιος παραπάνω λόγος κατά το μέρος του με το οποίο προβάλλεται ενάριθμη μόνον πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθ. 559 ΚΠολΔ, είναι αόριστος εφόσον δεν αναφέρονται τα, ως άνω, προσδιοριστικά για την θεμελίωση του στοιχεία.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-7-2011 αίτηση του Π. Ζ. νια αναίρεση της 101/2011 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ