Supreme Court quashes appeal judgment for lack of reasoning on admissibility and factual basis under Civil Procedure Code.

Απόφαση 1827 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1827/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Απριλίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Στριμπέρη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Της αναιρεσιβλήτου: ..., η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεωργίου Κοντογιάννη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17/5/2006 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1020/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 35/2008 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10/4/2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Μάλλιος, ανέγνωσε την από 24/3/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των δευτέρου, τρίτου και τετάρτου λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη του πρώτου. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναφέρεται αποκλειστικά σε δικονομική ακυρότητα, ήτοι εκείνη που αποτελεί νόμιμη κύρωση, απαγγελλόμενη για παράβαση διατάξεως, η οποία ρυθμίζει τη διαδικασία και τον τύπο των διαδικαστικών πράξεων και όχι σε ακυρότητα του ουσιαστικού δικαίου.

Ως τρόπος επαναφοράς ισχυρισμών που υποβλήθηκαν σε προηγούμενη συζήτηση ορίζεται στο άρθρο 240 ΚΠολΔ ότι αρκεί η επανυποβολή τους με σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προτάσεων της προηγούμενης συζήτησης που τους περιέχουν. Από τη λεκτική διατύπωση της υπόψη διάταξης στην οποία χρησιμοποιείται η έκφραση "αρκεί" συνάγεται ότι ο οριζόμενος σ' αυτή τρόπος επαναφοράς των ισχυρισμών προηγούμενης συζήτησης δεν είναι αποκλειστικός και συνεπώς δεν αποκλείεται η υποβολή ισχυρισμού που υποβλήθηκε σε προηγούμενη συζήτηση με τις προτάσεις της επόμενης συζήτησης, κατά την οποία προβάλλεται πλήρης ο σχετικός ισχυρισμός.

Περαιτέρω, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και έτσι ιδρύεται ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή αναιρετικός λόγος και όταν στις αιτιολογίες της που αποτελούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κι' έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε.

Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι προς απόκρουση της από 17-5-2006 αγωγής αποδόσεως του μισθίου καταστήματος (φούρνου), με τον εξοπλισμό του, είχε προτείνει πρωτοδίκως, άλλως ως εφεσίβλητη, κατ' άρθρο 527 ΚΠολΔ, ότι:α) η καθυστέρηση της καταβολής των μισθωμάτων των μηνών των ετών 2003, 2004, 2005, και 2006 οφείλεται στο αναφερόμενο σ' αυτές γεγονός για το οποίο δεν έχει ευθύνη, (ένσταση από τα άρθρα 416 και 342 ΑΚ), και β) την ένσταση του άρθρου 281 ΑΚ της καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος, για τους αναφερόμενους σ' αυτές λόγους, η οποία με τη 1020/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς κρίθηκε νόμιμη και κατ' ουσία βάσιμη.

Η πληττόμενη απόφαση δέχεται ότι "οι ισχυρισμοί αυτοί, πανομοιότυποι με εκείνους που προβλήθηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, απαραδέκτως επαναφέρονται, αφού δεν γίνεται σύντομη περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προτάσεων που τους περιέχουν, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη νομική σκέψη, ανεξαρτήτως δε τούτου, είναι ουσιαστικά αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν".

Με βάση αυτές τις παραδοχές η πληττόμενη απόφαση υπέπεσε στις πλημμέλειες από τους αριθμούς 14 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά το βάσιμο δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, γιατί το μεν παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτους τους ως άνω ισχυρισμούς, αφού δέχεται ότι οι ισχυρισμοί αυτοί είναι πανομοιότυποι με εκείνους που προβλήθηκαν πρωτοδίκως, το δε χωρίς αιτιολογία τους απέρριψε, και έτσι στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, διότι δεν περιέχονται καθόλου αιτιολογίες, ώστε να καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος περί του αν εφαρμόστηκαν ορθώς ή μη οι ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις.

ΙΙ..... Με άλλη διάταξή της η πληττόμενη απόφαση δέχεται ότι "η εναγομένη οφείλει στην ενάγουσα τη διαφορά της αναπροσαρμοσθείσας εγγύησης το ποσό των 350,50 ευρώ...Ο ισχυρισμός της εναγομένης που προβλήθηκε με την προσθήκη των προτάσεών της ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και επαναλαμβάνεται με τις προτάσεις της παρούσας συζητήσεως, ότι δεν οφείλει κανένα ποσό για αναπροσαρμογή της εγγύησης, διότι από την έναρξη της μίσθωσης έως και το Σεπτέμβριο 2006, έχει καταβάλλει στην ενάγουσα το ποσό των 1.536,40 ευρώ, πλέον των οφειλομένων μισθωμάτων, το οποίο υπερκαλύπτει το αιτούμενο ποσό για την αιτία αυτή, απαράδεκτα προβάλλεται και δεν μπορεί να οδηγήσει σε καταλογισμό". Με βάση αυτές τις παραδοχές η πληττόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, κατά το βάσιμο τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, γιατί παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο τον ως άνω ισχυρισμό, χωρίς να αιτιολογήσει καθόλου γιατί δεν προβλήθηκε παραδεκτά, κατ' άρθρο 527 ΚΠολΔ, από τη μισθώτρια ως εφεσίβλητη, ως υπεράσπιση κατά της έφεσης της εκμισθώτριας.

ΙΙΙ. .. Τέλος, με άλλη διάταξη, ενώ δέχεται ότι πριν από τη συζήτηση της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο εξόφλησε η αναιρεσείουσα τα τέλη ύδρευσης, μικρού ποσού 40,69 ευρώ, δεν αιτιολογεί, με παράθεση συγκεκριμένης ημεροχρονολογίας, πότε έγινε η σχετική καταβολή, κατά το βάσιμο, κατ' ορθή εκτίμηση, από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, τέταρτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως. IV. ... Μετά ταύτα πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 35/2008 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο με άλλη σύνθεση. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Ιουνίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουλίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ