Supreme Court dismisses appeal against traffic accident compensation verdict due to lack of new evidence.

Απόφαση 1827 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1827/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ και 2. Ψ, με την ιδιότητά τους ως γονέων ασκούντων την γονική μέριμνα επί του ανηλίκου υιού τους Ζ, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Κωνσταντίνα Κατσίφα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ξ και 2. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "INTERAMERICAN ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ - ΖΗΜΙΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Πρωτόπαπα - Καμπά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 14 Δεκεμβρίου 1995 και 2 Οκτωβρίου 1996 αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων και αναιρεσίβλητων, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4553/1997 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 8182/1998 οριστική του Εφετείου Αθηνών και μετά από άσκηση αναίρεσης η 1714/2002 οριστική του Δικαστηρίου τούτου, η οποία αναίρεσε την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο στη συνέχεια εξέδωσε την 5212/2004 οριστική απόφαση. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1 Μαρτίου 2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας, ανέγνωσε την από 7 Μαρτίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Με το πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του προσάπτεται αιτίαση στην προσβαλλόμενη από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ, για το λόγο ότι, μετά την έκδοση της 1714/2002 απόφασης του Αρείου Πάγου, με την οποία αναιρέθηκε η 8182/1998 απόφαση του Εφετείου με την οποία είχε απορριφθεί έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη η αγωγή αποζημιώσεως του νόμιμα εκπροσωπούμενου από αυτούς ανηλίκου τέκνου τους Ζ κατά των αναιρεσιβλήτων, διότι καταλείπονταν αμφιβολίες ως προς το εάν είχε ληφθεί υπόψη εξώδικη ομολογία του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, εμπεριεχόμενη στην από 27-6-1994 έκθεση αυτοψίας του ... κατά την οποία το ανήλικο "παρασύρθηκε από εμπρόσθιο δεξιό φτερό οχήματος" δηλαδή αυτού που κατά τους αναιρεσείοντες οδηγούσε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, το Εφετείο δικάσαν ως δικαστήριο της παραπομπής, δεν συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση, διότι έλαβε μεν υπόψη του το συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο δεν εξετίμησε όμως αυτό ορθά και κατέληξε στο ίδιο πιο πάνω αποδεικτικό πόρισμα. Ο λόγος αυτός κατά το άνω μέρος του (πρώτο) πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι, κατά τη διατύπωση του πιο πάνω λόγου αναιρέσεως, το ως άνω αποδεικτικό μέσο λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο, η εκτίμηση δε του περιεχομένου του είναι αναιρετικά ανέλεγκτη.

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης,. Ως "πράγματα" δε κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (Ολ.ΑΠ 3/1997 ΝοΒ 1998.23), όχι όμως και οι αρνητικοί της αγωγής ή της οικείας ένστασης ισχυρισμοί, τα απλά επιχειρήματα των διαδίκων, τα πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από τις αποδείξεις καθώς και τα συμπεράσματα από την εκτίμηση αυτών και τείνουν σε ενίσχυση ή αποδυνάμωση της βάσεως της αγωγής ή της ενστάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση με τον ίδιο (πρώτο) λόγο κατά το δεύτερο μέρος του, προβάλλεται αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ, για το λόγο ότι το Εφετείο, εκτιμώντας το περιεχόμενο της πιο πάνω δήλωσης της εμπεριεχόμενης στην ως άνω έκθεση αυτοψίας, κατέληξε σε συμπεράσματα, που δεν είχαν προταθεί από τους αναιρεσίβλητους. Ο λόγος αυτός κατά το άνω μέρος του (δεύτερο) πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος αφού όπως εκτέθηκε τα συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων δεν αποτελούν "πράγματα".

ΙΙΙ.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόστηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί απ΄ αυτές και διατυπώνεται με σαφήνεια στην απόφαση, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον ίδιο λόγο κατά το τρίτο μέρος του, προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, για το λόγο ότι το Εφετείο διέλαβε ενδοιαστικές αιτιολογίες ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου του πιο πάνω αποδεικτικού μέσου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι με αυτόν πλήττεται η εκτίμηση του ως άνω αποδεικτικού μέσου και όχι η αιτιολογία της προσβαλλόμενης ως προς το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε.

IV.- Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης κατ΄ άρθρο 559 αριθ. 1 εδ. β΄ Κ.Πολ.Δ. μόνο όταν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ΄ αυτούς, όχι όμως όταν χρησιμεύουν προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εκτίμηση αποδείξεων ή ερμηνεία δικαιοπραξιών.

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του προβάλλεται αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ. 1 εδ.β΄ Κ.Πολ.Δ., για το λόγο ότι το Εφετείο παραβίασε διδάγματα της κοινής πείρας με το να δεχθεί ότι η βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, που υπέστη το ανήλικο τέκνο των αναιρεσειόντων, οφειλόταν στην πτώση του επί του οδοστρώματος από το σταθμευμένο δίκυκλο μοτοποδήλατο στο οποίο ευρίσκετο, ενώ από μια τέτοια πτώση δεν δικαιολογείται η ως άνω κάκωση.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι η προβαλλόμενη αιτίαση δεν αναφέρεται σε παράβαση διδαγμάτων αφορώντων ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνων δικαίου ή υπαγωγή πραγματικών γεγονότων σ΄ αυτούς. Με τον ίδιο λόγο κατά το δεύτερο μέρος του προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ για το λόγο ότι η προσβαλλόμενη εμπεριέχει αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της μη υπάρξεως υπαιτιότητας του πρώτου των αναιρεσιβλήτων γιατί, ενώ δέχεται ότι αυτός τροχοπέδησε, στη συνέχεια δέχεται ότι δεν βρέθηκαν ίχνη τροχοπεδήσεως στη χωμάτινη επιφάνεια του οδοστρώματος.

Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης, το Εφετείο ήχθη στην κρίση του περί του ότι αποκλειστικά υπαίτιος για τη σωματική βλάβη που υπέστη το ανήλικο τέκνο των αναιρεσειόντων είναι ο πιο κάτω αναφερόμενος Θ και όχι ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων δεχθέν ότι: Την 26-6-1994, ώρα 21.30΄ περίπου, ο Θ οδηγούσε το υπ΄ αριθ.

κυκλοφορίας.... δίκυκλο μοτοποδήλατο ιδιοκτησίας του επί της διπλής κατευθύνσεως και συνολικού πλάτους οδοστρώματος 7 μέτρων οδού ..., με κατεύθυνση προς πλατεία..., έχοντας επιβιβάσει σ΄ αυτό τον ηλικίας 4 ετών ανεψιά του, γιο των εναγόντων, Ζ. Στο ύψος του οικοδομικού αριθμού 92, δεξιά κατά την πορεία του και εκτός οδοστρώματος, στο χωμάτινο έρεισμα, όπου υπήρχε περίπτερο, σταμάτησε το μοτοποδήλατο προκειμένου να αγοράσει τσιγάρα.

Αφού τοποθέτησε το μοτοποδήλατο στο έμπροσθεν του περιπτέρου χωμάτινο έρεισμα, σε απόσταση ενός (1) περίπου μέτρου από το πέρας του ασφάλτινου οδοστρώματος, στηρίζοντας αυτό στο βραχίονα στηρίξεώς του, μετέβη στο περίπτερο, αφήνοντας τον ανήλικο επάνω στη σέλα του μοτοποδηλάτου. Ο ανήλικος, στην προσπάθειά του να πιάσει το τιμόνι, έκανε επάνω στο μοτοποδήλατο διάφορες κινήσεις, με συνέπεια αυτό να ανατραπεί προς τα αριστερά και να πέσει στο έδαφος, στην άκρη του οδοστρώματος, μαζί με τον ανήλικο.

Κατά τη στιγμή που το μοτοποδήλατο μαζί με το παιδί έπεφτε στο έδαφος, διερχόταν από το σημείο εκείνο ο εναγόμενος Ξ, οδηγώντας κανονικά στο οδόστρωμα με κατεύθυνση προς την πλατεία... το υπ΄ αριθ. κυκλοφορίας... ΕΙΧ αυτοκίνητο της κυριότητας και κατοχής του, ασφαλισμένο για ζημιές προς τρίτους από την κυκλοφορία του στην εναγομένη Α.Ε "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ", με επιβαίνουσα σ΄ αυτό τη σύζυγό του....

Ο εναγόμενος οδηγός, βλέποντας δεξιά του να ανατρέπεται στο έδαφος το μοτοποδήλατος με το παιδί, τροχοπέδησε αμέσως και ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά, χωρίς το αυτοκίνητο να έλθει σε επαφή με το μοτοποδήλατο ή το παιδί, το οποίο από την πτώση του προς τα αριστερά στο οδόστρωμα, υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο αγωγικός ισχυρισμός, κατά τον οποίο το αυτοκίνητο του εναγομένου παρεξέλκινε της πορείας του προς τα δεξιά, εισήλθε εν μέρει στο χωμάτινο έρεισμα και προσέκρουσε με σφοδρότητα στο οπίσθιο μέρος του ακινητοποιημένου μοτοποδηλάτου, δεν αποδείχθηκε αληθής. Αν τούτο είχε συμβεί, θα υπήρχαν ίχνη εισόδου του αυτοκινήτου στο χωμάτινο έρεισμα και φθορές στο εμπρόσθιο μέρος αυτού από την πρόσκρουσή του στο μοτοποδήλατο, που, όμως, όπως προκύπτει από την υπό χρονολογία 27-6-1994 έκθεση αυτοψίας του ..., αφενός δεν βρέθηκαν ίχνη τροχοπεδήσεως του αυτοκινήτου στον τόπο του ατυχήματος, αφετέρου δεν διαπιστώθηκαν ίχνη προσκρούσεως σε οποιοδήποτε σημείο του αυτοκινήτου, όπως τούτο αναγράφεται στην πιο πάνω έκθεση, στην οποία αναφέρεται επί λέξει "δεν διαπιστώθηκαν υλικές ζημίες περιμετρικά του οχήματος....σε γενόμενο λεπτομερή έλεγχο δεν διαπιστώθηκαν τυχόν στρέβλωση, αμυχή και χαρακιά".

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν διέλαβε αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα της μη υπάρξεως υπαιτιότητας του πρώτου των αναιρεσιβλήτων και συνεπώς ο άμεσως άνω λόγος (2ος), κατά το αμέσως παραπάνω δεύτερο μέρος του, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι ερείδεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως καθόσον το Εφετείο δέχθηκε ότι ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων τροχοπέδησε επί του οδοστρώματος της οδού στην οποία εκινείτο, οδηγώντας το πιο πάνω αυτοκίνητο και ότι ίχνη τροχοπεδήσεως αυτού δεν βρέθηκαν στον τόπο του ατυχήματος, ήτοι στο χωμάτινο έρεισμα όπου είχε σταθμεύσει σε απόσταση ενός περίπου μέτρο από το πέρας του ασφάλτινου οδοστρώματος το μοτοποδήλατό του ο ως άνωΘ, επί του οποίου βρίσκοταν ο υποστάς τη σωματική βλάβη ανήλικος.

Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες υπό την ιδιότητα που παρίσταται στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ), που κατέθεσαν και προτάσεις.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 1-3-2006, αίτηση των Χ και Ψ με την ιδιότητα που παρίστανται, για αναίρεση της 5212/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες υπό την ιδιότητα που παρίστανται στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 26 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ