Supreme Court dismisses appeal against final car accident judgment for lack of admissible grounds.

Απόφαση 1826 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1826/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. .... και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Σοφία Κοντέα, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ...., 2. ...., 3. .... και ...., ως ασκούντων τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου τους ...., 4. ...., 5. ...., 6. ...., 7. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Τσώκο, 8. ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Χατζηκυριάκο και 9. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ ΓΕΝΙΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Τασσόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 31-5-2002, 30-9-2002 αγωγές και 30-9-2002 και 20-2-2003 προσεπικλήσεις - παρεμπίπτουσες αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4844/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5694/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30 Μαρτίου 2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας, ανέγνωσε την από 7 Μαρτίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των υπό στοιχεία 1 έως και 8 αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τη διάταξη του άρθρου 533 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. που ορίζει ότι "αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση", προκύπτει ότι απόφαση η οποία έχει εκδοθεί ερήμην δεν υπόκειται σε αναίρεση, εφόσον μπορεί να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας. Κατά το άρθρο 673 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται στις διαφορές για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ) και στην κατ'έφεση δίκη (άρθρ. 674 παρ. 2 ΚΠολΔ), ανακοπή ερημοδικίας επιτρέπεται, αν εκείνος που δικάστηκε ερήμην δεν κλητεύθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ή αν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας.

Στη διάταξη του άρθρου 321 ΚΠολΔ ορίζεται ότι όσες οριστικές αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση είναι τελεσίδικες. Η τελεσιδικία της απόφασης πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο ασκήσεως της αναιρέσεως. Αν δεν συνομολογείται ή δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία (με την προσκομιδή αποδεικτικών επιδόσεως, παραιτήσεως) η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη και αυτεπαγγέλτως.

Τέλος η απόφαση διατηρεί το χαρακτήρα της ως ερήμην, έστω και αν, παρά την ερημοδικία του εφεσιβλήτου, το Εφετείο, δικάζοντας υπόθεση κατά την άνω διαδικασία σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, απέρριψε την έφεση του αντιμωλία δικαζόμενου εκκαλούντος και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που είχε προσβληθεί με αυτή.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 30-3-2006 αίτηση, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών την 31η-3-2006 ζητείται να αναιρεθεί η 5694/2005 απόφασή του, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του, με την οποία αντιμωλία των αναιρεσειόντων και των επτά πρώτων και της ένατης των αναιρεσιβλήτων και ερήμην του ογδόου αυτών ως εφεσίβλητου απορρίφθηκαν α) η από 10-1-2004 έφεση και οι από 12-11-2004 πρόσθετοι λόγοι επί της έφεσης αυτής των ήδη αναιρεσειόντων κατά των αναιρεσιβλήτων, β) η από 19-2-2004 έφεση της ένατης των αναιρεσιβλήτων κατά των επτά πρώτων των αναιρεσιβλήτων, γ) από 12-1-2005 επικουρική έφεση του όγδοου αναιρεσίβλητου κατά των επτά πρώτων εκ των αναιρεσιβλήτων, της ένατης αυτών, των αναιρεσειόντων, ως προς τους οποίους παραιτήθηκε από το δικόγραφο της έφεσης, και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GENERAL UNION ΑΕΕΓΑ Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων" και δ) η με τις από 23-11-2004 προτάσεις ασκηθείσα αντέφεση των επτά πρώτων εκ των αναιρεσιβλήτων κατά της ένατης αυτών επί της από 19-2-2004 άνω έφεση που άσκησε η τελευταία, κατά της 4844/2003 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η από 31-5-2002 αγωγή των επτά πρώτων αναιρεσιβλήτων κατά των αναιρεσειόντων και της ένατης των αναιρεσιβλήτων και καθολοκληρία δεκτή η από 30-9-2002 παρεμπίπτουσα αγωγή της ένατης των αναιρεσιβλήτων κατά των αναιρεσειόντων και απορρίφθηκαν η από 30-9-2002 αγωγή προσεπίκληση των αναιρεσειόντων κατά του ογδόου των αναιρεσιβλήτων και η από 20-2-2003 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή του όγδοου των αναιρεσιβλήτων, κατά της ασφαλιστικής εταιρείας "GENERAL UNION ΑΕΕΓΑ Εταιρεία Γενικών Ασφαλίσεων", μη διαδίκου στην παρούσα δίκη.

Δεν αποδεικνύεται δε και δη με προσαγωγή των οικείων αποδεικτικών επιδόσεως δικαστικού επιμελητή ή από βεβαίωση αυτού επί του επιδοθέντος δικογράφου, ότι η παραπάνω προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε από τους αναιρεσείοντες ή κάποιο από αυτούς στους αναιρεσίβλητους είτε σε κάποιο εξ αυτών ή υπό τούτων ή κάποιου εξ αυτών σ'εκείνους ή σε κάποιο εκ των τελευταίων (άρθρ. 144 παρ. 2 ΚΠολΔ) και συνεπώς ότι είχε καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο ασκήσεως της αίτησης αναίρεσης ως προς τον ..... (8ο αναιρεσίβλητο) ούτε συνομολογείται τελεσιδικία της ανωτέρω απόφασης γι'αυτόν, ως εφεσίβλητο κατά τα άνω εκτεθέντα.

Επομένως κατ' αυτό το μέρος της η αίτηση αναίρεσης είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

ΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., με την οποία ορίζεται ότι επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα τα οποία οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει ότι θεμελιώνεται ο λόγος αυτός της αναίρεσης στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο της ουσίας δεν βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη στα πλαίσια των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ίδιο Κώδικα και τα έγγραφα τα οποία προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, αλλά όταν υπάρχουν αμφιβολίες περί του αν έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν με επίκληση ή παρά την περί αυτού βεβαίωση, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, από το περιεχόμενο της απόφασης ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα ή ορισμένα από τα εν λόγω έγγραφα.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, εκ του ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την κατάθεση του μάρτυρα ....., ο οποίος εξετάσθηκε ενόρκως στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης, όπου αναφέρεται ότι το δικαστήριο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα και "από την επανεκτίμηση των καταθέσεων των στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου εξετασθέντων μαρτύρων, που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενό της, καθώς και από την επισκόπηση των πιο πάνω πρακτικών, στα οποία εμπεριέχεται και η κατάθεση του πιο πάνω μάρτυρα, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και την κατάθεση αυτού.

Επομένως, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.-

III. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμός 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται, ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν μάλιστα το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσίαν πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικέςπαραδοχές του, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτόδέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενηπαραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστεαπό το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δενμπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλοδιαδικαστικό έγγραφο.

Εξάλλου κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόστηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί απ' αυτές και διατυπώνεται με σαφήνεια στην απόφαση, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Για το ορισμένο του λόγου αυτού απαιτείται να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο α) οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή η μνεία ότι αυτή στερείται αιτιολογιών β) ο ισχυρισμός και τα περιστατικά που πρότεινε ο διάδικος προς θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό, αν αυτή δεν είναι αυτονόητη και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου και αν πρόκειται για ελλιπείς αιτιολογίες σε τι συνίσταται η έλλειψη και ποια επί πλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται (Ολ.

Α.Π. 20/2005). Στην προκειμένη περίπτωση κατά της προσβαλλόμενης, η οποία κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα ότι ο, συνεπεία του κατά την 18-3-2002 και περί ώρα 04.00΄ λαβόντος χώρα αυτοκινητικού ατυχήματος, επελθών θανάσιμος τραυματισμός του συγγενούς των επτά πρώτων των αναιρεσιβλήτων ....., συνεπιβαίνοντος στο υπ' αριθ.

κυκλοφορίας .... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο κατοχής των αναιρεσειόντων, που οδηγούσε ο δεύτερος αυτών και ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην ένατη των αναιρεσιβλήτων, οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα, κατά τα σ'αυτή εκτιθέμενα, του τελούντος υπό την επίδραση οινοπνεύματος δεύτερου αναιρεσείοντος, ο οποίος, οδηγών το ως άνω αυτοκίνητο, εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε σε δένδρο, μη αποδειχθέντος συντρέχοντος πταίσματος του όγδοου των αναιρεσιβλήτων, προβάλλονται, με τους λοιπούς λόγους της αίτησης αναίρεσης, αιτιάσεις για εσφαλμένη εκτίμηση από το Εφετείο του περιεχομένου των προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, υπό την επίκληση πλημμελειών, κατ' εκτίμηση του αναιρετηρίου, προδήλως, από το άρθρο 559 αριθ. 1, 8, 10, 19 και 20 Κ.Πολ.Δ.

Οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως απαράδεκτοι, διότι με αυτούς πλήττεται αληθώς η αναιρετικά ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, την οποία οι αναιρεσείοντες θεωρούν εσφαλμένη, διότι είναι διαφορετική από τους παρατιθέμενους ισχυρισμούς τους και τα επιχειρήματά τους από τη δική τους εκτίμηση των αποδείξεων, σε κάθε δε περίπτωση ο εκ του άρθρου 10 λόγος ως αβάσιμος, διότι το δικαστήριο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης, δεν δέχθηκε παρά το νόμο πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, αλλά στήριξε την κρίση του στα αποδεικτικά μέσα, που μνημονεύονται σ'αυτή, δηλαδή στους μάρτυρες και τα έγγραφα, που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέστηκαν και οι λοιποί ως αόριστοι γιατί δεν περιέχουν, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, τις αποδιδόμενες πλημμέλειες και τα πραγματικά περιστατικά που τις θεμελιώνουν με πληρότητα, ειδικώς δε ως προς τις εκ των αριθ. 1 και 19 πλημμέλειες και διότι επί πλέον δεν διαλαμβάνονται με πληρότητα στο αναιρετήριο οι πραγματικές παραδοχές της ελάσσονος πρότασης της προσβαλλόμενης.

Πρέπει, μετά από αυτά, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη χωριστή δικαστική δαπάνη α) των επτά πρώτων εκ των αναιρεσιβλήτων, β) του ογδόου και γ) της ένατης αυτών, οι οποίοι είχαν χωριστή εκπροσώπηση και υπέβαλαν αυτοτελώς προτάσεις.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-3-2006 αίτηση των ..... κ.λ.π. για αναίρεση της 5694/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και -

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1.170) ευρώ για τους υπό στοιχ. 1 έως και 7 και σε χίλια εκατό εβδομήντα (1.170) ευρώ για καθένα χωριστά από τους στοιχ. 8 και 9 αυτών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ