Supreme Court dismisses appeal for failure to cite ignored claims and lack of evidence review errors.

Απόφαση 1826 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1826/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ουρανία Σαλπιστή.

Των αναιρεσιβλήτων: 1...., ο οποίος δεν παραστάθηκε και 2. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3 Φεβρουαρίου 2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 30457/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 428/2005 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30 Ιουνίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην του 1ου αναιρεσιβλήτου, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, ανέγνωσε την από 8 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή από την προσκομιζόμενη με επίκληση 7239/19.12.2005 έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Δημητρίου Αλούπη αποδεικνύεται, ότι ακριβές αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού της αναφερομένης στην αρχή της παρούσης δικασίμου και κλήση προς συζήτηση κατ΄ αυτή έχει επιδοθεί νομίμως και εμπροθέσμως στον πρώτο αναιρεσίβλητο ...., ο οποίος, όμως, δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το πινάκιο στη σειρά της, ούτε κατέθεσε δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ. Επομένως, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρ. 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθμ. 8 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους, συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως κι΄ έτσι θεμελιώνουν το αίτημά τους.

Επομένως, δεν είναι πράγματα με την έννοια αυτή τα αποδεικτικά μέσα, όπως είναι οι μάρτυρες (άρθρ. 339 ΚΠολΔ), καθώς και η αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών του αντιδίκου ή η κακή εκτίμηση των αποδείξεων, εκτός εάν οι σχετικοί ισχυρισμοί είχαν προβληθεί με λόγους εφέσεως, οι οποίοι αποτελούν πράγματα κατά την πιο πάνω έννοια για την πρόταση δε αυτή πρέπει να γίνεται μνεία στο αναιρετήριο, διαφορετικά ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αόριστος κι΄ επομένως απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι κατά τον σχηματισμό της κρίσεώς της περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του θανόντος συζύγου και πατέρα των αναιρεσειόντων για την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος δεν έλαβε υπόψη και την επικληθείσα προανακριτική κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα ....., ο οποίος κατέθεσε για τις συνθήκες του ατυχήματος και της υπαιτιότητας γι΄ αυτό του οδηγού του παρασύραντος τον θανόντα πεζό αυτοκινήτου πρώτου αναιρεσιβλήτου, όπως επίσης δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι δεν υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της επήρειας του οινοπνεύματος, υπό την οποία βρισκόταν ο θανών, ως εκ της ποσότητας αλκοόλης που ανιχνεύθηκε στο αίμα του, και της επελεύσεως του ατυχήματος και ότι τούτο προέκυψε από τα καθοριζόμενα αποδεικτικά μέσα που εσφαλμένα εκτιμήθηκαν.

Ο λόγος αυτός, κατά το πρώτο μέρος, είναι, σύμφωνα με τη μείζονα σκέψη, απαράδεκτος, κατά το δεύτερο δε μέρος, είναι, πρωτίστως, αόριστος, διότι οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι ήταν εκκαλούντες, δεν επικαλούνται με το αναιρετήριο, ότι είχαν προβάλει τους φερομένους ως αγνοηθέντες ισχυρισμούς με λόγους της εφέσεώς τους.

Επομένως, πρέπει ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως ν΄ απορριφθεί.

ΙΙΙ. Επειδή από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ΄ του ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται, ότι επιτρέπεται η αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Ο λόγος αυτός πρέπει ν΄ απορριφθεί ως αβάσιμος, εφόσον από την απόφαση προκύπτει αναμφίβολα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα τα επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα. Με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως ψέγεται το Εφετείο, διότι δεν έλαβε υπόψη το σχεδιάγραμμα και την έκθεση αυτοψίας, που συνέταξε το Τμήμα της Τροχαίας Θεσσαλονίκης, την προανακριτική κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα ....., την 547/2003 απόφαση περί ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και την αναφερόμενη σε αυτή πραγματογνωμοσύνη του ....., καθώς και τη φωτογραφία του ζημιογόνου αυτοκινήτου, που οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεστεί και προσκομίσει σ΄ εκείνο (Εφετείο) προς απόδειξη της υπαιτιότητας του οδηγού του αυτοκινήτου, πρώτου αναιρεσιβλήτου, στην πρόκληση του ατυχήματος και τον εξ αυτού θάνατο του συγγενούς τους.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, σε αυτή ειδικώς μνημονεύεται το σχεδιάγραμμα της Τροχαίας κατά το σχηματισμό του αποδεικτικού πορίσματος. Περαιτέρω, από την περιλαμβανόμενη στην ίδια απόφαση βεβαίωση του Εφετείου, ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα, όσον αφορά την αποκλειστική υπαιτιότητα του θανόντος για την πρόκληση του ατυχήματος, κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη "τις καταθέσεις των μαρτύρων, που νομότυπα εξετάστηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.....

τα έγγραφα, που οι διάδικοι προσκομίζουν είτε για να ληφθούν υπόψη ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα, είτε για να χρησιμεύσουν ως δικαστικά τεκμήρια και τις φωτογραφίες, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητήθηκε.....", σε συνδυασμό με το αιτιολογικό της προσβαλλομένης, δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα πιο πάνω έγγραφα.

Επομένως πρέπει ν΄ απορριφθεί ως αβάσιμος ο ανωτέρω λόγος της αναιρέσεως.

IV. Επειδή οι διαλαμβανόμενες στις προτάσεις των αναιρεσειόντων νέες αναιρετικές πλημμέλειες πρέπει ν΄ απορριφθούν ως απαραδέκτως ασκηθείσες.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-6-2005 αίτηση των ....κ.λ.π. για αναίρεση της 428/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της παραστάσας αναιρεσίβλητης που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 1 Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ