Greece appeals court dismisses appeal against extradition to Turkey due to lack of valid asylum fear evidence.

Απόφαση 1825 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1825/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ-(ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ)

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Μαγγίνα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπαηλιάδη - Εισηγητή, Ναυσικά Φράγκου, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου και Βασιλική Ηλιοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε ως Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 15 και 22 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Βασιλείου Χαλντούπη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την έφεση του εκκαλούντος-εκζητουμένου (επίθετο) A. (όνομα) O. του C., και της N. γεν. την 1.2.1978 στο Koprubasi Τουρκίας και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης …, ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο με την συνήγορο της υπερασπίσεώς του Χριστίνα Τσαμπάζη, η οποία ορίστηκε με την υπ'αριθ. 273/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, κατά της υπ'αριθμ. 597/18.9.2019 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης. Το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεως του ανωτέρω στις Δικαστικές Αρχές της Τουρκίας.

Κατά της αποφάσεως αυτής ο εκζητούμενος και τώρα εκκαλών, άσκησε την με αριθμό και ημερομηνία 61/23.9.2019 έφεση, για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Γραμματέως του Τμήματος Βουλευμάτων του Εφετείου Θεσσαλονίκης και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1373/2019. Προκειμένης συζητήσεως

Αφού άκουσε τον εκζητούμενο και την πληρεξούσια δικηγόρο του, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησαν όσα αναφέρονται στο σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να γίνει τυπικά δεκτή και να απορριφθεί στην ουσία η από 23 Σεπτεμβρίου 2019 και με αριθμό 61/23.9.2019 έφεση του ανωτέρω εκζητουμένου, κατά της υπ'αριθ. 597/18.9.2019 αποφάσεως του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Η από 23-9-2019 και με αριθμό έκθεσης έφεσης 61/23-9-2019 έφεση του εκζητούμενου A. (επώνυμο) O. (όνομα) C. (πατρώνυμο) και της N. (μητρώνυμο), κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης …, κατά της υπ' αριθμ. 597/18-9-2019 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης, με την οποίαν αυτό γνωμοδότησε υπέρ της έκδοσής του στις Δικαστικές Αρχές του Κράτους της Τουρκίας, κατατεθείσα ενώπιον του Διευθυντή του ανωτέρω καταστήματος, σύμφωνα με την από 24-9-2019 συνταχθείσα έκθεση εγχείρισης και την υπ' αριθμό 12/25-9-2019 έκθεση του γραμματέα βουλευμάτων του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επιπλέον, με την έφεση αυτή ο εκκαλών ζήτησε την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης απόφασης, για το λόγο ότι δεν εκτιμήθηκαν με ορθότητα από το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης τα περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία. Η κατά τον προαναφερθέντα τρόπο και με το άνω περιεχόμενο ασκηθείσα έφεση, όπου διατυπώνονται λόγοι, με τους οποίους εκφράζονται παράπονα ως προς τη γενόμενη από το προαναφερόμενο Συμβούλιο εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, είναι πλήρως ορισμένη.

Συνεπώς, πρέπει αυτή να γίνει τυπικά δεκτή και να εξετασθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της. II. Κατά τη διάταξη του άρθρου 451 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ., όπως ισχύει μετά την 1-7-2019 (Ν. 4620/2019), κατά της οριστικής απόφασης του συμβουλίου εφετών επιτρέπεται στον εκζητούμενο και στον εισαγγελέα εφετών να ασκήσει έφεση στον Άρειο Πάγο μέσα σε πέντε ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης στο ακροατήριο.

Η έφεση ασκείται σύμφωνα με τις διατυπώσεις του άρθρου 474. Ο Άρειος Πάγος σε συμβούλιο αποφαίνεται μέσα σε δεκαπέντε ημέρες με ανάλογη εφαρμογή των άρθρων 449 και 450. Ο εκζητούμενος κλητεύεται αυτοπροσώπως ή μέσω του αντικλήτου του τρεις τουλάχιστον ημέρες πριν από την συζήτηση, με την φροντίδα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 474 παρ. 1 εδ. α', β' και γ', 2, 3 και 4 του ιδίου ως άνω Κώδικα, με την επιφύλαξη της διάταξης της παρ. 2 του άρθρου 473, το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση (ή το βούλευμα) ή στο γραμματέα του ειρηνοδικείου ή στον προϊστάμενο της προξενικής αρχής που βρίσκεται στο εξωτερικό και στην περιφέρεια των οποίων κατοικεί ή διαμένει προσωρινά ο δικαιούμενος.

Αν αυτός κρατείται στη φυλακή, η δήλωση μπορεί να γίνει και σ' εκείνον που τη διευθύνει. Για τη δήλωση συντάσσεται έκθεση που υπογράφεται από εκείνον που την υποβάλλει, ή τον αντιπρόσωπό του (άρθρο 466 παρ. 1) και από εκείνον που τη δέχεται. Το ένδικο μέσο μπορεί επίσης να ασκηθεί και με κατάθεση δικογράφου στα παραπάνω πρόσωπα, για την οποίαν συντάσσεται έκθεση εγχείρισης.

Αν η έκθεση γίνει ή το δικόγραφο κατατεθεί σε άλλον γραμματέα ή στο διευθυντή των φυλακών, αποστέλλεται αμέσως στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση. Στην έκθεση ή το δικόγραφο πρέπει να διατυπώνονται και οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 436 του Κ.Π.Δ., αν δεν υπάρχει σύμβαση οι όροι και η διαδικασία της έκδοσης αλλοδαπών εγκληματιών ρυθμίζονται από τις διατάξεις των επόμενων άρθρων (ήτοι των άρθρων 437-456 του Κ.Π.Δ.), οι οποίες εφαρμόζονται ακόμη και αν υπάρχει σύμβαση, αν δεν έρχονται σε αντίθεση με αυτή, καθώς και στα σημεία που δεν προβλέπει η σύμβαση.

Τέτοια σύμβαση, την οποίαν έχουν κυρώσει η Ελλάδα στις 6-5-1961 με το Νόμο 4165/1961 και αποτελεί, κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του ισχύοντος Συντάγματος, εσωτερικό δίκαιο και υπερισχύει από κάθε άλλης αντίθετης διάταξης νόμου, και η Τουρκία στις 7-1-1960, είναι η από 13-12-1957 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Έκδοσης, που υπογράφηκε στο Παρίσι και διέπει το δίκαιο της έκδοσης μεταξύ των παραπάνω κρατών.

Κατά το άρθρο 2 παρ. 1 και 12 της Σύμβασης αυτής, η έκδοση ενεργείται για πράξεις που τιμωρούντα από τους νόμους τόσο του κράτους που ζητεί την έκδοση, όσο και του κράτους από το οποίο ζητείται αυτή, με ποινή στερητική της ελευθερίας ή με μέτρο ασφαλείας ανώτατου ορίου ενός τουλάχιστον έτους ή με αυστηρότερη ποινή, ενώ στην περίπτωση που έλαβε χώρα καταδίκη σε ποινή ή έχει επιβληθεί μέτρο ασφαλείας στο έδαφος του αιτούντος κράτους, η απαγγελθείσα κύρωση πρέπει να είναι διάρκειας τεσσάρων μηνών κατ' ελάχιστο όριο (άρθρο 2 παρ. 1).

Η αίτηση με την οποίαν ζητείται η έκδοση πρέπει, αν δεν έχει συμφωνηθεί με απευθείας συνεννόηση μεταξύ των Μερών άλλο μέσο, να διατυπωθεί εγγράφως και να υποβληθεί δια της διπλωματικής οδού και προς υποστήριξή της να προσαχθούν: α) το πρωτότυπο ή επίσημο αντίγραφο είτε εκτελεστής καταδικαστικής απόφασης είτε εντάλματος σύλληψης ή άλλης πράξης, που έχει την ίδια ισχύ και που έχει εκδοθεί κατά τους τύπους που καθορίζονται από τη νομοθεσία του αιτούντος κράτους, β) έκθεση των αξιόποινων πράξεων για τις οποίες ζητείται η έκδοση, του τόπου και χρόνου διάπραξής τους, του κατά νόμο χαρακτηρισμού τους και της παραπομπής στις νομοθετικές διατάξεις που έχουν εφαρμογή, οι οποίες πρέπει να εμφανίζονται κατά το δυνατόν ακριβέστερα και γ) αντίγραφο των διατάξεων, που προβλέπουν την πράξη ή εφόσον τούτο δεν καθίσταται εφικτό, δήλωση περί του εφαρμοστέου δικαίου καθώς και ο κατά το δυνατόν ακριβέστερος καθορισμός του προσώπου που καταζητείται και κάθε άλλη πληροφορία που μπορεί να καθορίσει την ταυτότητα και την εθνικότητά του (άρθρο 12).

Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με το άρθρο 2 του κυρώσαντος την ανωτέρω από 13-12-1957 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Έκδοσης, Νόμου 4165/1961, με το οποίο διατυπώνονται ρητά επιφυλάξεις εφαρμογής ορισμένων διατάξεων του ημεδαπού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και με τις λοιπές εν γένει διατάξεις της από 13-12-1957 Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης αλλά και τις διατάξεις των άρθρων 436-456 του Κ.Π.Δ.

περί έκδοσης, συνάγεται με σαφήνεια, ότι, εφόσον η έκδοση ζητείται, προκειμένου να εκτίσει ο εκζητούμενος εν όλω ή εν μέρει ποινή επιβληθείσα με καταδικαστική απόφαση του εκζητούντος Κράτους, ισχύουν τα ακόλουθα: α) αρκεί η απόφαση αυτή να είναι εκτελεστή όχι όμως και αμετάκλητη, όπως ορίζει το άρθρο 443 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., διότι με το άρθρο 2 του Νόμου 4165/1961 δεν διατυπώθηκε επιφύλαξη εφαρμογής και της διάταξης αυτής του άρθρου 443 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., όπως διατυπώθηκε για άλλες διατάξεις, αλλά και διότι κατά το άρθρο 436 παρ. 1 οι διατάξεις του Κ.Π.Δ.

ρυθμίζουν τα ζητήματα έκδοσης, όταν ελλείπει σύμβαση, η οποία όμως στην προκείμενη περίπτωση υπάρχει, β) δεν ερευνάται η βασιμότητα της καταδίκης, διότι μεταξύ των συνοδευόντων την αίτηση εγγράφων δεν απαιτείται κατά την άνω διάταξη του άρθρου 12 παρ. 2 της από 13-12-1957 Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης ή κατ' άλλη διάταξη αυτής η επισύναψη και εγγράφων, από τα οποία μπορεί ύστερα από έλεγχο να προκύψει η βασιμότητα της καταδίκης του εκζητούμενου ή η ύπαρξη ενδείξεων για την αποδιδόμενη σ' αυτόν κατηγορία, αλλά και διότι κατά το άρθρο 443 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.

η βεβαίωση ύπαρξης ενδείξεων ενοχής απαιτείται μόνον επί έκδοσης προς παραπομπή σε δίκη και όχι επί έκδοσης προς εκτέλεση απόφασης, γ) δεν ερευνάται το μέγεθος του υπολοίπου της προς έκτιση ποινής. Τέτοια έρευνα δεν προβλέπεται, τόσο από την από 13-12-1957 Ευρωπαϊκή Σύμβαση Έκδοσης, όσο και από τον Κ.Π.Δ. και, μόνον, αν τίθεται θέμα ολοσχερούς απότισης πρέπει να ερευνηθεί, αν πράγματι υφίσταται προς έκτιση υπόλοιπο ποινής, διότι σε αντίθετη περίπτωση, ήτοι αν η ποινή αποτίθηκε ολοσχερώς, η απόφαση δεν είναι πλέον εκτελεστή.

Εξάλλου, από τις διατάξεις του άρθρων 3, 4, 5, 6 και 10 της ανωτέρω Σύμβασης προκύπτει ότι δεν επιτρέπεται η έκδοση: α) για πολιτικές πράξεις, β) για στρατιωτικές παραβάσεις, γ) για φορολογικές παραβάσεις, δ) υπηκόων του κράτους από το οποίο ζητείται η έκδοση και ε) όσων, κατά τη νομοθεσία του αιτούντος κράτους από το οποίο ζητείται η έκδοση, έλαβε χώρα παραγραφή της ποινικής δίωξης.

Τούτο διότι, σύμφωνα με τις ως άνω διατάξεις η έκδοση είναι ανεπίτρεπτη, αν πρόκειται για πολιτικές πράξεις και συναφείς με τέτοιες πράξεις, παραβάσεις, αν η σχετική αίτηση για την έκδοση αποβλέπει στη δίωξη του εκζητούμενου για τα πολιτικά, φυλετικά ή θρησκευτικά του φρονήματα, αν η θέση του ατόμου διατρέχει κίνδυνο να επιδεινωθεί, εξαιτίας κάποιου από τους παραπάνω λόγους, αν αφορά στρατιωτικές και ορισμένες φορολογικές παραβάσεις, αν αναφέρεται σε υπηκόους του κράτους παρά του οποίου ζητείται η έκδοση και αν κατά τη νομοθεσία της αιτούσας χώρας ή εκείνης προς την οποίαν υποβάλλεται η αίτηση έλαβε χώρα παραγραφή της ποινικής δίωξης ή της ποινής.

Ειδικότερα, κατά το άρθρο 3 της άνω Σύμβασης: "1. Δεν χωρεί έκδοσις, εάν αξιόποινος πράξις, δι' ην αιτείται η έκδοσις θεωρείται υπό του ετέρου Μέρους, ως πολιτική τοιαύτη ή ως πράξη συναφής προς τοιαύτην παράβαση. 2. Ο αυτός κανών ισχύει, εάν το καλούμενον προς έκδοσιν Μέρος έχει σοβαρούς λόγους να πιστεύη, ότι η αίτησις εκδόσεως, αιτιολογηθείσα δια τινός παραβάσεως του Κοινού Δικαίου υπεβλήθη επί τω σκοπώ διώξεως ή κολάσεως ατόμου δια φυλετικά, θρησκευτικά ή πολιτικά τούτου φρονήματα ή εθνικά τοιαύτα, ή ότι η θέσις του εν λόγω ατόμου διατρέχει κίνδυνον να επιδεινωθεί από τον ένα ή τον έτερον των ως άνω λόγων", κατά δε το άρθρο 14 αυτής: "1.

Το παραδιδόμενον άτομον δεν θέλει διωχθεί, δικασθεί ή κρατηθεί εις εκτέλεση ποινής ή μέτρου ασφαλείας, ούτε θέλει υποβληθεί εις οιονδήποτε έτερον περιορισμόν της ατομικής αυτού ελευθερίας, δι' οιανδήποτε πράξιν προγενεστέραν της παραδόσεως, ετέρα εκείνης εφ' ης ερείδεται η έκδοσις, εξαιρέσει των κάτωθι περιπτώσεων:

α) Οσάκις συναινεί εις τούτο το Μέρος, όπερ το παρέδωσε. Προς τούτο θέλει υποβληθεί σχετική αίτησις, συνοδευομένη υπό των εις το άρθρο 12 προβλεπομένων δικαιολογητικών, ως και δήλωσις του εκζητουμένου. Η τοιαύτη συναίνεσις θέλει παρασχεθεί, οσάκις η παράβασις, δια την οποίαν αιτείται η έκδοσις συνεπάγεται, καθ' εαυτήν, υποχρέωσιν εκδόσεως κατά τους όρους της παρούσης Συμβάσεως ......".

Το τελευταίο αυτό άρθρο καθιερώνει την αρχή της ειδικότητας, σύμφωνα με την οποία η έκδοση γίνεται για έγκλημα ειδικώς οριζόμενο τόσο στην αίτηση, όσο στην πράξη του διατάζοντος την έκδοση Υπουργού Δικαιοσύνης και όχι, για άλλο, δηλαδή για έγκλημα διαφορετικό από αυτό που αναφέρεται στην αίτηση κατά τα συγκροτούντα την υπόστασή του στοιχεία.

Με την αρχή της ειδικότητας, που θεωρείται γενικά αναγνωρισμένος κανόνας του διεθνούς δικαίου και εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση έκδοσης, περιορίζεται η κυριαρχική εξουσία του εκζητήσαντος κράτους και ειδικότερα το τελευταίο δεν μπορεί να διώξει τον εκζητούμενο για πράξεις προγενέστερες της παράδοσης, άλλες από εκείνες, για τις οποίες χορηγήθηκε η έκδοση, πλην ορισμένων εξαιρέσεων.

Η αρχή της ειδικότητας θεμελιώνεται στην κυριαρχία του εκδίδοντος κράτους και συνδέεται με το συμφέρον του να μη διωχθεί το εκδιδόμενο πρόσωπο για πολιτικούς σκοπούς, επιδιώκει δηλαδή να αποκλείσει το ενδεχόμενο να τιμωρηθεί ο εκζητούμενος και για πολιτικά εγκλήματα. Αν το εκζητούν κράτος μπορούσε να διώξει τον εκδοθέντα και για πράξεις άλλες από εκείνες για τις οποίες εκδόθηκε, η καταστρατήγηση των περιορισμών της έκδοσης και κυρίως της μη δίωξης για πολιτικά εγκλήματα θα ήταν ευχερής.

Έτσι, εφόσον η έκδοση συντελείται σε εκτέλεση μιας συμφωνίας μεταξύ δύο τουλάχιστον κρατών, δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα πέραν εκείνων που έχουν συμφωνηθεί. Πέραν αυτών, η αρχή της ειδικότητας εξασφαλίζει την ορθή εφαρμογή των αρχών της διπλής εγκληματικότητας και της αμοιβαιότητας, σύμφωνα με τις οποίες η έκδοση επιτρέπεται μόνο για εκείνες τις πράξεις που είναι αξιόποινες και κατά το δίκαιο του εκδίδοντος κράτους.

Και τούτο, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή το κράτος που επέτυχε την έκδοση μπορούσε να δικάζει ανεξέλεγκτα και για πράξεις μη καλυπτόμενες από την τελευταία, οι ανωτέρω αρχές θα μπορούσαν ευχερώς να περιγραφούν και να καταστούν γράμμα κενό περιεχομένου. Εξάλλου, η υποχρέωση για εξειδίκευση, συγκεκριμενοποίηση και ακριβή καθορισμό της διωκόμενης πράξης για την έκδοση θεμελιώνεται και από τις αυξημένης τυπικής ισχύος και έχουσες υπερνομοθετική ισχύ (κατά το άρθρο 28 παρ. 1 του Συντάγματος) διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών Ελευθεριών (Ε.Σ.Δ.Α.) και ειδικότερα με το άρθρο 6 παρ. 3 αυτής (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και ειδικότερα δικαίωμα του κατηγορούμενου να πληροφορηθεί με λεπτομέρεια την φύση και τον λόγο της εναντίον του κατηγορίας), καθώς και του άρθρου 14 παρ. 3 περ.

α' του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στην Νέα Υόρκη στις 16-12-1966 και κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Νόμο 2462/1997. Ακόμη, πρέπει να σημειωθεί, ότι τα Κράτη που έχουν κυρώσει τα ως άνω κείμενα, στο μέτρο που αυτοπεριορίζονται στην ποινική τους εξουσία, υποχρεούνται ότι μόνο να μην αγνοούν, αλλά και να εφαρμόζουν τις διατάξεις αυτές.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 13 της Σύμβασης: "Εάν αι υπό του αιτούντος Μέρους κοινοποιηθείσαι πληροφορίαι, αποδεικνύονται ανεπαρκείς για την λήψιν αποφάσεως, κατ' εφαρμογή της παρούσης Συμβάσεως, υπό του Μέρους παρ' ου αιτείται η έκδοσις, το τελευταίον τούτο μέρος θέλει ζητήσει αναγκαιούσας συμπληρωμαικάς πληροφορίας, δυνάμενον να καθορίση και προθεσμία δια την λήψιν των εν λόγω πληροφοριών".

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 444 του Κ.Π.Δ., η οποία συμπορεύεται με την ανωτέρω διάταξη της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης, "όταν υπάρχουν αμφιβολίες για την δυνατότητα να γίνει η έκδοση κατά τα άρθρα 437 και 438, ζητούνται επεξηγήσεις από το κράτος που κάνει την αίτηση για την έκδοση. Η έκδοση δεν μπορεί να διαταχθεί παρά μόνο όταν οι επεξηγήσεις είναι τέτοιου βαθμού ώστε να διαλύουν τις αμφιβολίες που έχουν γεννηθεί".

Περαιτέρω, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 19 της ως άνω από 13-12-1957 Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης, το Μέρος στο οποίο υποβλήθηκε η αίτηση, μετά την εξέταση της περί έκδοσης αίτησης, δύναται να αναβάλει την παράδοση του ατόμου για τον σκοπό δίωξής του από τούτο ή εάν ήδη καταδικάσθηκε για τον σκοπό έκτισης στο έδαφος τούτου της ποινής που επιβλήθηκε για πράξη άσχετη προς εκείνη για την οποία ζητήθηκε η έκδοση (παρ. 1).

Επίσης, αντί να αναβάλει την παράδοση θα δύναται να παραδώσει στον αιτούν Μέρος το καταζητούμενο άτομο υπό όρους, οι οποίοι θα καθορισθούν από συμφώνου μεταξύ των Συμβαλλομένων Μερών (παρ. 2). Κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 441 του Κ.Π.Δ., υπέρ της ισχύος του οποίου διατυπώθηκε ρητή επιφύλαξη με το άρθρο 2 παρ. 6 του Νόμου 4165/1961, με τον οποίο κυρώθηκε από την Ελλάδα η ως άνω Ευρωπαϊκή Σύμβαση Έκδοσης, αν εκείνος του οποίου ζητείται η έκδοση καταδιώκεται ή έχει καταδικασθεί στην Ελλάδα για άλλη πράξη, η έκδοσή του αναβάλλεται ως την περάτωση της ποινικής δίκης και σε περίπτωση καταδίκης, ωσότου εκτιθεί ποινή ή απολυθεί από τις φυλακές.

Κατά το επόμενο άρθρο 442 του Κ.Π.Δ. μπορεί να επιτραπεί, στην περίπτωση που η αναβολή της έκδοσης έχει ως συνέπεια, κατά τους νόμους του εκζητούντος Κράτους, την παραγραφή ή άλλα σοβαρά εμπόδια στη δίωξη, η έκδοση του εκζητούμενου προσωρινά με οριζόμενες προϋποθέσεις. Η αναβολή της έκδοσης, σύμφωνα με τις παραπάνω διατάξεις, στην περίπτωση δίωξης ή καταδίκης του εκζητούμενου για άλλη πράξη στην Ελλάδα, δεν έχει την έννοια, ότι αναβάλλεται η διαδικασία ενώπιον του Συμβουλίου Εφετών και του Αρείου Πάγου κατά τα άρθρα 450 και επόμ.

του Κ.Π.Δ. για να αποφανθούν για την έκδοση σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, αλλά ότι αναβάλλεται μόνον η απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο οποίος είναι κατά το άρθρο 452 του Κ.Π.Δ. μόνος αρμόδιος να διατάξει την έκδοση, δηλαδή την παράδοση του εκζητούμενου προσώπου ή να την επιτρέψει υπό όρους, αφού φυσικά έχει προηγηθεί αμετάκλητη καταφατική γνωμοδότηση των ως άνω δικαστικών συμβουλίων, που επιτρέπει την έκδοση.

Εξάλλου, κατά το Π.Δ/μα 113/2013 (Φ.Ε.Κ. Α' 116/14-6-2013) "Καθιέρωση ενιαίας διαδικασίας αναγνώρισης σε αλλοδαπούς και ανιθαγενείς του καθεστώτος του πρόσφυγα ή δικαιούχου επικουρικής προστασίας σε συμμόρφωση προς την Οδηγία 2005/85/Ε.Κ. του Συμβουλίου "σχετικά με τις ελάχιστες προδιαγραφές για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα" (L 326/13-12-2005) και άλλες διατάξεις", άρθρα 2 και 4 Οδηγίας "Ορισμοί.

Για την εφαρμογή του παρόντος προεδρικού διατάγματος: α. "Σύμβαση της Γενεύης" είναι η Σύμβαση περί της Νομικής Καταστάσεως των Προσφύγων, η οποία υπεγράφη στην Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και κυρώθηκε με το Ν.Δ/μα 3989/1959 (Α' 201), όπως τροποποιήθηκε από το συναφές Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης της 31ης Ιανουαρίου 1967, το οποίο κυρώθηκε με τον Α.Ν. 389/1968 (Α' 201), β. "Αίτηση διεθνούς προστασίας" ή "αίτηση ασύλου" ή "αίτηση" είναι η αίτηση παροχής προστασίας από το ελληνικό κράτος που υποβάλλει αλλοδαπός ή ανιθαγενής, με την οποία ζητά την αναγνώριση στο πρόσωπό του της ιδιότητας του πρόσφυγα, σύμφωνα με την Σύμβαση της Γενεύης, ή την χορήγηση καθεστώτος επικουρικής προστασίας.

γ. Η αίτηση διεθνούς προστασίας μπορεί να περιλαμβάνει και τα μέλη της οικογενείας του αιτούντος που βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια, δ. "Αιτών διεθνή προστασία" ή "αιτών άσυλο" ή "αιτών" είναι ο αλλοδαπός ή ανιθαγενής, ο οποίος δηλώνει προφορικώς ή εγγράφως ενώπιον οποιασδήποτε ελληνικής αρχής, στα σημεία εισόδου στην ελληνική επικράτεια ή εντός αυτής, ότι ζητεί άσυλο ή επικουρική προστασία στη χώρα μας ή με οποιονδήποτε τρόπο ζητεί να μην απελαθεί σε κάποια χώρα εκ φόβου δίωξης λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, πολιτικών πεποιθήσεων ή συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, σύμφωνα με την Σύμβαση της Γενεύης ή επειδή κινδυνεύει να υποστεί σοβαρή βλάβη σύμφωνα με το άρθρο 15 του Π.Δ/τος 96/2008 (Α' 152) και επί του αιτήματος του οποίου δεν έχει ληφθεί ακόμη τελεσίδικη απόφαση.

Επίσης, αιτών διεθνή προστασία θεωρείται και ο αλλοδαπός, ο οποίος υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας σε άλλο κράτος μέρος της Ε.Ε. κατ' εφαρμογή του Κανονισμού (Ε.Κ.) αριθμ. 343/2003 του Συμβουλίου, για την θέσπιση των κριτηρίων και μηχανισμών για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση αίτησης ασύλου που υποβάλλεται σε κράτος μέλος από υπήκοο τρίτης χώρας (L 050/25.02.2003), ή σε άλλο κράτος που δεσμεύεται και εφαρμόζει τον ως άνω Κανονισμό και μεταφέρεται στην Ελλάδα βάσει των διατάξεων του ως άνω κανονισμού.

ε. "Τελεσίδικη απόφαση" είναι η απόφαση που ορίζει εάν αλλοδαπός ή ανιθαγενής αναγνωρίζεται ή όχι ως πρόσφυγας ή δικαιούχος επικουρικής προστασίας, η οποία δεν υπόκειται πλέον σε άσκηση του ένδικου μέσου που προβλέπεται στο άρθρο 28. στ. "Πρόσφυγας" είναι ο αλλοδαπός ή ο ανιθαγενής στο πρόσωπο του οποίου πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής το άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης.

ζ. "Καθεστώς πρόσφυγα" είναι το καθεστώς που χορηγείται κατόπιν της αναγνώρισης από την αρμόδια ελληνική αρχή ενός αλλοδαπού ή ανιθαγενούς ως πρόσφυγα. Τέλος, κατά το άρθρο 33 παρ. 1 της από 28-7-1951 Διεθνούς Συμβάσεως της Γενεύης, που κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν.Δ/μα 3983/1959 και αναφέρεται στην νομική κατάσταση των προσφύγων, όπως έχει τροποποιηθεί με το από 31-1-1967 Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης, το οποίο κυρώθηκε με τον Α.Ν. 389/1968 "ουδεμία Συμβαλλόμενη Χώρα θα απελαύνει ή θα επαναπροωθεί καθ' οιονδήποτε τρόπον πρόσφυγες εις τα σύνορα εδαφών ένθα η ζωή ή η ελευθερία αυτών απειλούνται δια λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων".

III. Στην προκείμενη περίπτωση από όλα τα έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία, μεταξύ των οποίων και τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, τα οποία αναγνώσθηκαν όλα, σε συνδυασμό και με όσα εξέθεσε ο παραστάς εκζητούμενος, προφορικώς, μέσω διερμηνέως, πρωτοδίκως και ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, καθώς και οι συνήγοροί του, προφορικά και με το υπόμνημα που κατατέθηκε πρωτοδίκως, αποδεικνύονται τα ακόλουθα:

Με το από 14-03-2019 αίτημα έκδοσης της Γενικής Εισαγγελίας EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, το οποίο διαβιβάσθηκε δια του υπ' αριθμ. 25206 από 14-03-2019 εγγράφου της Α4 Διεύθυνσης του Υπουργείου Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Τουρκίας, ζητήθηκε η σύλληψη, έκδοση και παράδοση στις αρμόδιες δικαστικές αρχές της Δημοκρατίας της Τουρκίας, του υπηκόου Τουρκίας A. (επώνυμο) O. (όνομα) του C. (πατρώνυμο) και της N. (μητρώνυμο), που γεννήθηκε την 01.02.1978 στο ..., κατοίκου ...

και ήδη κρατουμένου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης. Ο ως άνω εκζητούμενος διώκεται με το από 13-03-2019 ένταλμα σύλληψης της Γενικής Εισαγγελίας EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, καθόσον διώκεται με την με αριθμό Διαφορετικής Εργασίας 2017/770 D. IS. από 19-06-2017 απόφαση του Β' Κακουργιοδικείου EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, προκειμένου να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, που επιβλήθηκε:

α) με την με αριθμό 2013/49 δικογραφία και με αριθμό 2014/6 από 15-01-2014 απόφαση, που εκδόθηκε από το Β' Κακουργιοδικείο EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, για το αδίκημα της εξαγωγής ναρκωτικών ή διεγερτικών ουσιών και β) με τη με αριθμό 2016/665 δικογραφία και με αριθμό 2017/304 από 17-05-2017 απόφαση του Ε' Πλημμελειοδικείου ΔΙΟΥΖΤΖΕ της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, για το αδίκημα της απόδρασης καταδίκου ή κρατουμένου, σύμφωνα με τα άρθρα 188/1, 188/4, 35, 62, 63, 53, 61/1, 292/1 και 58 του υπ' αριθμ. 5237 Τουρκικού Ποινικού Κώδικα, πράξεις επίσης αξιόποινες και κατά την Ελληνική Ποινική Νομοθεσία (α) διακίνηση ναρκωτικών ουσιών με τη μορφή της εξαγωγής - άρθρα 1 παρ. 1, 2 του Νόμου 3459/2006, 1 παρ. 1, 2, 20 παρ. 1 του Νόμου 4139/2013 και β) απόδραση κρατουμένου (άρθρο 173 παρ. 1 εδ.

α' του Ποινικού Κώδικα). Με την αίτηση αυτή συνυποβάλλονται και τα κατά νόμο (άρθρο 12 Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Έκδοση που κυρώθηκε κατά τα ανωτέρω) απαιτούμενα έγγραφα σε αντίγραφα στην τουρκική γλώσσα, η μετάφραση των οποίων στην ελληνική γλώσσα έγινε επισήμως από το πρωτότυπο τουρκικό κείμενο, και συγκεκριμένα: 1) το από 14-03-2019 αίτημα έκδοσης της Γενικής Εισαγγελίας EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, το οποίο διαβιβάσθηκε στο Συμβούλιο δια του υπ' αριθμ. 25206 από 14-03-2019 εγγράφου της Α4 Διεύθυνσης του Υπουργείου Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Τουρκίας σε επίσημη μετάφραση στην ελληνική γλώσσα, με το οποίο ζητείται από τις Αρχές της Τουρκίας η έκδοση του Τούρκου υπηκόου A. (επώνυμο) O. (όνομα) του C. (πατρώνυμο) και της N. (μητρώνυμο), που γεννήθηκε την 01.02.1978 στο ..., 2) η με αριθμό Διαφορετικής Εργασίας 2017/770 D.

IS. από 19-06-2017 απόφαση του Β' Κακουργιοδικείου EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, προκειμένου να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, που του επιβλήθηκε: α) με τη με αριθμό 2013/49 δικογραφία και με αριθμό 2014/6 από 15-01-2014 απόφαση, που εκδόθηκε από το Β' Κακουργιοδικείο EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, για το αδίκημα της εξαγωγής ναρκωτικών ή διεγερτικών ουσιών και β) με τη με αριθμό 2016/665 δικογραφία και με αριθμό 2017/304 από 17-05-2017 απόφαση του Ε' Πλημμελειοδικείου ΔΙΟΥΖΤΖΕ της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, για το αδίκημα της απόδρασης καταδίκου ή κρατούμενου, σύμφωνα με τα άρθρα 188/1, 188/4, 35, 62, 63, 53, 61/1, 292/1 και 58 του υπ' αριθμ. 5237 Τουρκικού Ποινικού Κώδικα, πράξεις επίσης αξιόποινες και κατά την Ελληνική Ποινική Νομοθεσία (α) διακίνηση ναρκωτικών ουσιών με τη μορφή της εξαγωγής - άρθρα 1 παρ. 1, 2 του Νόμου 3459/2006, 1 παρ. 1, 2, 20 παρ. 1 του Νόμου 4139/2013 και β) απόδραση κρατουμένου (άρθρο 173 παρ. 1 εδ.

α' του Ποινικού Κώδικα), 3) το από 13.03.2019 ένταλμα σύλληψης της Γενικής Εισαγγελίας EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, προς εκτέλεση της ως άνω καταδικαστικής ποινικής απόφασης, 4) το κείμενο των ποινικών διατάξεων που προβλέπει και τιμωρεί τις ως άνω πράξεις, για τις οποίες καταδικάσθηκε ο εκζητούμενος και το κείμενο της ποινικής διάταξης (άρθρο 68) που προβλέπει την παραγραφή της εκτέλεσης ποινής.

Προσκομίζονται, δηλαδή, όλα τα έγγραφα που προβλέπονται από τις ως άνω διατάξεις. Ειδικότερα, προκύπτει ότι ο εκζητούμενος, υπήκοος Τουρκίας A. (επώνυμο) O. (όνομα) του C. (πατρώνυμο) και της N. (μητρώνυμο), που γεννήθηκε την 01.02.1978 στο ..., κάτοικος ... και ήδη κρατούμενος στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης …, διώκεται με την με αριθμό Διαφορετικής Εργασίας 2017/770 D.

IS. από 19-06-2017 απόφαση του Β' Κακουργιοδικείου EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, προκειμένου να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, που του επιβλήθηκε σύμφωνα: α) με την με αριθμό 2013/49 δικογραφία και με αριθμό 2014/6 από 15-01-2014 απόφαση, που εκδόθηκε από το Β' Κακουργιοδικείο EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποίαν καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, για το αδίκημα της εξαγωγής ναρκωτικών ή διεγερτικών ουσιών και β) με τη με αριθμό 2016/665 δικογραφία και με αριθμό 2017/304 από 17-05-2017 απόφαση του Ε' Πλημμελειοδικείου ΔΙΟΥΖΤΖΕ της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποίαν καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, για το αδίκημα της απόδρασης καταδίκου ή κρατούμενου.

Οι πράξεις αυτές προβλέπονται και τιμωρούνται σύμφωνα με τα άρθρα 188/1, 188/4, 35, 62, 63, 53, 61/1, 292/1 και 58 του υπ' αριθμ. 5237 Τουρκικού Ποινικού Κώδικα, πράξεις επίσης αξιόποινες και κατά την Ελληνική Ποινική Νομοθεσία (α) διακίνηση ναρκωτικών ουσιών με τη μορφή της εξαγωγής - άρθρα 1 παρ. 1, 2 του Νόμου 3459/2006, 1 παρ. 1, 2, 20 παρ. 1 του Νόμου 4139/2013 και β) απόδραση κρατουμένου (άρθρο 173 παρ. 1 εδ.

α' του Ποινικού Κώδικα).

Συνεπώς, οι πράξεις για τις οποίες καταδικάσθηκε ο εκζητούμενος από το ως άνω Τουρκικό Δικαστήριο προκειμένου να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών και για την εκτέλεση της οποίας ζητείται η έκδοσή του, είναι από εκείνες που επιτρέπεται η έκδοση κατά το άρθρο 2 τους Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης των Παρισίων.

Εξάλλου, η εκτέλεση της (συνολικής) ως άνω ποινής δεν έχει παραγραφεί, σύμφωνα με τις διατάξεις περί παραγραφής του Ποινικού Κώδικα της Δημοκρατίας της Τουρκίας (άρθρο 69 του υπ' αριθμ. 5237 Τουρκικού Ποινικού Κώδικα, κατά το οποίο ο προβλεπόμενος χρόνος παραγραφής για την ποινή που επιβλήθηκε είναι είκοσι έτη), αλλά και κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα (άρθρα 114 περ.

γ' και 115 του Π.Κ.), ενώ, για την απόφαση αυτή δεν υπάρχει αναστολή για την εκτέλεσή της. Επίσης στην ως άνω απόφαση αναφέρονται οι συνθήκες τέλεσης των εγκλημάτων. Ο ως άνω εκζητούμενος κρατείται στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης … με την υπ' αριθμ. πρωτ: 1185-46/19Ε/23-07-2019 παραγγελία φυλάκισης εκζητούμενου, της Εισαγγελέως Εφετών Θεσσαλονίκης προς τον Προϊστάμενο Διεύθυνσης του Γενικού Καταστήματος Κράτησης …, διατάχθηκε η προσωρινή του κράτηση, ύστερα από την υπ' αριθμ.

Α-4081/4-2019 από 09-04-2019 Ερυθρά Αγγελία Διεθνών Αναζητήσεων της INTERPOL Τουρκίας σε συνδυασμό με το υπ' αριθμ. πρωτ: 1533/19/1125797 από 28-05-2019 και έγγραφο του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας - Κλάδου Ασφαλείας - Διεύθυνσης Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας - Τμήματος INTERPOL Ελλάδος, με σκοπό να εκδοθεί στην Τουρκία, καθόσον αυτός διώκεται και με την με αριθμό Διαφορετικής Εργασίας 2017/770 D.

IS. από 19-06-2017 απόφαση του Β' Κακουργιοδικείου EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, προκειμένου να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, που του επιβλήθηκε: α) με την με αριθμό 2013/49 δικογραφία και με αριθμό 2014/6 από 15-01-2014 απόφαση, που εκδόθηκε από το Β' Κακουργιοδικείο EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, για το αδίκημα της εξαγωγής ναρκωτικών ή διεγερτικών ουσιών και β) με τη με αριθμό 2016/665 δικογραφία και με αριθμό 2017/304 από 17-05-2017 απόφαση του Ε' Πλημμελειοδικείου ΔΙΟΥΖΤΖΕ της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, για το αδίκημα της απόδρασης καταδίκου ή κρατούμενου, εκ των οποίων η μεν πρώτη κατέστη τελεσίδικη την 25-9-2014 και η δεύτερη την 6-6-2017.

Οι πράξεις αυτές τιμωρούνται με τις προαναφερθείσες διατάξεις του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα που προσκομίζονται σε αντίγραφο και είναι επίσης αξιόποινες και κατά την Ελληνική Ποινική Νομοθεσία όπως αναφέρθηκε, ήδη δε έχει εκδοθεί το υπ' αριθμ. 6/29-08-2019 ένταλμα σύλληψης και κράτησης εκζητούμενου αλλοδαπού εγκληματία.

Ο ως άνω εκζητούμενος υπέβαλε αίτημα διεθνούς προστασίας (άσυλο) το οποίο απορρίφθηκε με την υπ' αριθμ. 1603/2018 από 7-1-2019 απόφαση του ΑΚΑ ΦΥΛΑΚΙΟΥ, κατά της οποίας άσκησε την με αριθμό πρωτ: 4895/22-1-2019 προσφυγή ενώπιον του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου …, για την οποίαν ορίσθηκε η συζήτηση της ως άνω προσφυγής ενώπιον της Επιτροπής στις 18-9-2019 και η οποία όμως εκκρεμεί ακόμη στο δεύτερο βαθμό.

Περαιτέρω, ο ως άνω συλληφθείς A. (επώνυμο) O. (όνομα) του C. (πατρώνυμο) και της N. (μητρώνυμο), που γεννήθηκε την 01.02.1978 στο ..., είναι το αυτό πρόσωπο με τον εκζητούμενο από τις Τουρκικές Αρχές, για τον οποίο έχει χωρήσει η πιο πάνω καταδίκη, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητεί και ο ίδιος, πλην, όμως ισχυρίζεται ότι κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα, σε περίπτωση που θα εκδοθεί, αφού ο λόγος της δεύτερης απόδρασής του είναι ότι κατελήφθη με βιβλία του Φ.

Γ., γεγονός που κατέστησε την απόδρασή του υποχρεωτική, προκειμένου να αποφύγει τα βασανιστήρια στα οποία μετά βεβαιότητας θα είχε υποβληθεί από τον κρατικό μηχανισμό. Ο ισχυρισμός αυτός του εκζητούμενου όμως, δεν επιβεβαιώνεται από κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ενώ εξάλλου δεν έχουν αποδοθεί σε αυτόν κατηγορίες για πολιτικά εγκλήματα και ούτε προέκυψε ότι η αίτηση προς έκδοσή του διαβιβάσθηκε με σκοπό να διωχθεί αυτός για πολιτικά εγκλήματα ή πράξεις συναφείς προς αυτά, αλλά απλώς συνάγεται σκοπός κολασμού για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου.

Ως εκ τούτου δεν προέκυψε ότι ο εκζητούμενος πρόκειται να διωχθεί ή να κρατηθεί για τα φυλετικά, θρησκευτικά, πολιτικά ή εθνικά του φρονήματα. Άλλωστε, εάν ήταν αληθής ο ισχυρισμός του αυτός, ο ίδιος δεν θα κρατείτο στις Φυλακές, ανοικτού τύπου, που βρίσκονται στην … και μάλιστα κοντά στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας.

Εξάλλου, δεν έχει προκύψει νόμιμος λόγος που να εμποδίζει την εκτέλεση της ποινής για την οποία ζητείται η έκδοση του εκζητούμενου (άρθρο 438 εδ. δ' του Κ.Π.Δ.). Τέλος, δεν προέκυψε ότι η αίτηση προς έκδοση αφορά πράξη για την οποίαν ο εκζητούμενος διώχθηκε και καταδικάσθηκε ή απαλλάχθηκε στην Ελλάδα, ούτε, άλλωστε, ισχυρίσθηκε κάτι τέτοιο ο εκζητούμενος.

Επίσης, ενόψει του γεγονότος ότι ο εκζητούμενος υπέβαλε αίτημα διεθνούς προστασίας (άσυλο) το οποίο απορρίφθηκε με την υπ' αριθμ. 1603/2018/7-1-2019 απόφαση του ΑΚΑ ΦΥΛΑΚΙΟΥ, κατά της οποίας άσκησε την με αριθμό πρωτ: 4895/22-1-2019 προσφυγή ενώπιον του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου …ς και για την οποία ορίσθηκε η συζήτηση της ως άνω προσφυγής ενώπιον της Επιτροπής στις 18/9/2019, δεν συντρέχει περίπτωση αναβολής της διαδικασίας έκδοσής του μέχρι την τελεσιδικία της απόφασης επί της από 22-1-2019 προσφυγής του, δεδομένου ότι η υποβολή της αίτησης αυτής δεν ασκεί έννομη επιρροή στην προκείμενη δίκη, καθόσον η σχετική διάταξη του άρθρου 5 παρ. 2 του Π.Δ/τος 114/2010, όπως αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 35 παρ. 4 του Π.Δ/τος 113/2013, κατά την οποία "......

κανένας δεν εκδίδεται πριν εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της αίτησής του (για διεθνή προστασία ή άσυλο), εφόσον επικαλείται φόβο δίωξης στο εκζητούν κράτος", αναφέρεται στη μη έκδοση του εκζητούμενου από τον αρμόδιο γι' αυτό, κατά το άρθρο 452 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., Υπουργό Δικαιοσύνης, εφόσον προηγήθηκε αμετάκλητη γνωμοδότηση υπέρ της έκδοσης από το Συμβούλιο Εφετών ή τον Άρειο Πάγο και δεν τάσσεται ως στοιχείο που εμποδίζει (μέχρι την τελεσίδικη παραδοχή ή απόρριψη της αίτησης για διεθνή προστασία ή άσυλο) την συζήτηση ή την λήψη σχετικής απόφασης για την έκδοση ή μη του εκζητούμενου από το αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο, το οποίο για τη διαμόρφωση της γνωμοδοτικής κρίσης του, εξετάζει και συναξιολογεί (με τα λοιπά στοιχεία) και την βασιμότητα του επικαλουμένου φόβου δίωξης ως ενδεχομένου νόμιμου λόγου που εμποδίζει την έκδοση, κατά τα άρθρα 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης και 438 περ.

γ' και ε' του Κ.Π.Δ. Έτσι, με βάση τα προαναφερόμενα οι αιτιάσεις αυτές του εκκαλούντος-εκζητούμενου είναι απορριπτέες ως αβάσιμες στην ουσία τους. Μετά από αυτά, εφόσον συντρέχουν όλες οι απαιτούμενες για την έκδοση του εκκαλούντος-εκζητούμενου θετικές, κατά τις προαναφερθείσες Συμβάσεις και τον Κ.Π.Δ., προϋποθέσεις και ελλείπουν οι αρνητικές, το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης, το οποίο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, γνωμοδότησε υπέρ της έκδοσης του εκκαλούντος στις Δικαστικές Αρχές της Τουρκίας και διατήρησε την προσωρινή του κράτηση, ορθώς εκτίμησε τις αποδείξεις που προσκομίσθηκαν και δεν έσφαλε.

Κατ' ακολουθία, μη υπάρχοντος δε άλλου λόγου έφεσης προς έρευνα, η κρινόμενη έφεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, ως κατ' ουσία αβάσιμη, και να καταδικασθεί ο εκκαλών στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 578 του Κ.Π.Δ.) κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την από 23-9-2019 και με αριθμό έκθεσης 61/23-9-2019 έφεση του εκκαλούντος εκζητούμενου Τούρκου υπηκόου A. (επώνυμο) O. (όνομα) του C. (πατρώνυμο) και της N. (μητρώνυμο), που γεννήθηκε την 01.02.1978 στο ..., κατοίκου ... (οδός ...) και ήδη κρατουμένου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης ...., σε εκτέλεση του από 13-3-2019 εντάλματος σύλληψης της Γενικής Εισαγγελίας EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, κατά της υπ' αριθμ. 597/2019 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης, με την οποίαν τούτο γνωμοδότησε υπέρ της εκδόσεώς του στις Δικαστικές Αρχές της Δημοκρατίας της Τουρκίας, καθόσον διώκεται με την με αριθμό Διαφορετικής Εργασίας 2017/770 D. IS. από 19-06-2017 απόφαση του Β' Κακουργιοδικείου EDΙRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, προκειμένου να εκτίσει συνολική ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών που του επιβλήθηκε: α) με τη με αριθμό 2013/49 δικογραφία και με αριθμό 2014/6 από 15-01-2014 απόφαση, που εκδόθηκε από το Β' Κακουργιοδικείο EDIRNE της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης δεκαπέντε (15) ετών, για το αδίκημα της εξαγωγής ναρκωτικών ή διεγερτικών ουσιών και β) με τη με αριθμό 2016/665 δικογραφία και με αριθμό 2017/304 από 17-05-2017 απόφαση του Ε' Πλημμελειοδικείου ΔΙΟΥΖΤΖΕ της Δημοκρατίας της Τουρκίας, με την οποία καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης έξι (6) μηνών και είκοσι (20) ημερών, για το αδίκημα της απόδρασης καταδίκου ή κρατούμενου.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ αυτή κατ' ουσία.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον εκκαλούντα στα δικαστικά έξοδα, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Νοεμβρίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ