Supreme Court dismisses appeal against negligent homicide conviction citing lack of new evidence and procedural errors.

Απόφαση 1824 / 2018 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 1824/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αρτεμισία Παναγιώτου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 231/2018 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου-Εισηγήτρια, Ευφροσύνη Καλογεράτου-Ευαγγέλου και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Οκτωβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Αγγελή (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Ι. Ν. του Χ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Διαλυνά, περί αναιρέσεως της υπ' αριθ.110/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. πρωτ. 5376/21-5-2018 αίτησή του αναίρεσης, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 751/2018.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη υπ' αριθμ. πρωτ. 5376/21-5-2018 αίτηση του Ι. Ν. του Χ., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 110/2018 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης, η οποία καταχωρήθηκε στο κατά το άρθρο 473 παρ. 3 εδ.α του Κ.Ποιν.Δ. βιβλίο στις 30 Απριλίου 2018 έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (η τελευταία ημέρα της προθεσμίας των 20 ημερών για άσκησή της ήταν Κυριακή) κατά το άρθρο 473 παρ. 1, 2 και 3 Κ.Ποιν.Δ. Πρέπει επομένως να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς την βασιμότητα των λόγων της.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 302 παρ.1 ΠΚ, "όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών", κατά δε τη διάταξη του άρθρου 28 ΠΚ, "από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν προέβλεψε το αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν".

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση του εγκλήματος της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται: α) να μην καταβλήθηκε από το δράστη η επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει, υπό τις ίδιες πραγματικές περιστάσεις να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές και την κοινή, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, πείρα και λογική, β) να μπορούσε αυτός, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως εξαιτίας της υπηρεσίας του ή του επαγγέλματός του, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο από έλλειψη της προαναφερόμενης προσοχής είτε δεν προέβλεψε, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστευε όμως ότι δεν θα επερχόταν και γ) να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της ενέργειας ή παραλείψεως του δράστη και του αποτελέσματος που επήλθε.

Ενόψει αυτών, ποινική ευθύνη ιατρού για ανθρωποκτονία από αμέλεια, κατά την άσκηση του επαγγέλματός του, υπάρχει στις περιπτώσεις εκείνες που το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται σε παράβαση από τον ιατρό των κοινώς αναγνωρισμένων κανόνων της ιατρικής επιστήμης, για τους οποίους δεν μπορεί να γεννηθεί αμφισβήτηση και που η ενέργειά του δεν ήταν σύμφωνη με το αντικειμενικώς επιβαλλόμενο καθήκον επιμέλειας.

Η ιδιαίτερη αυτή υποχρέωση του ιατρού να αποτρέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα του θανάτου του ασθενούς απορρέει από το νόμο και τον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας, καθώς και από την εγγυητική θέση αυτού απέναντι στην ασφάλεια της ζωής ή της υγείας του ασθενούς, που δημιουργείται κατά την εκτέλεση της ιατρικής πράξης.

Προϋποτίθεται βέβαια ότι συντρέχει και αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παράλειψης και του αποτελέσματος, η οποία θεωρείται ότι υπάρχει, στην περίπτωση κατά την οποία, αν γινόταν η επιβεβλημένη ενέργεια, η οποία τελικά δεν έγινε, τότε με πιθανότητα που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας, το συγκεκριμένο εγκληματικό αποτέλεσμα δεν θα είχε επέλθει (ΑΠ 1034/13, 746/13, 436/12).

Περαιτέρω, κατά την έννοια του ως άνω άρθρου 28 ΠΚ, η αμέλεια διακρίνεται σε μη συνειδητή, κατά την οποία ο δράστης από έλλειψη της προσήκουσας προσοχής δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του και σε ενσυνείδητη, κατά την οποία προέβλεψε μεν ότι από τη συμπεριφορά του μπορεί να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό, πίστευε όμως ότι θα το απέφευγε.

Ενόψει της διακρίσεως αυτής, το δικαστήριο της ουσίας, όταν απαγγέλλει καταδίκη για έγκλημα από αμέλεια πρέπει να εκθέτει στην απόφασή του με σαφήνεια ποιο από τα ανωτέρω δύο είδη της αμέλειας συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι αν δεν εκθέτει τούτο σαφώς ή δέχεται και τα δύο είδη δημιουργείται ασάφεια και αντίφαση, η οποία καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως και ιδρύεται εντεύθεν λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε' ΚΠΔ.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ειδικότερα ως προς την έκθεση των αποδείξεων, αρκεί η γενική, κατά το είδος αναφορά τους, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα.

Ωστόσο, πρέπει να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα, και όχι μόνο μερικά από αυτά, προκειμένου να μορφώσει την καταδικαστική για τον κατηγορούμενο κρίση του. Το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα από αυτά δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ως προς τα οποία η τυχόν εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολογική συσχέτιση αφορά στην ουσία της υπόθεσης και είναι αναιρετικά ανέλεγκτη.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 110/2018 απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης που την εξέδωσε σε δεύτερο βαθμό, δέχθηκε ανελέγκτως στο σκεπτικό του, μετά από εκτίμηση των αναφερομένων σ' αυτό κατ' είδος αποδεικτικών μέσων (καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, αναγνωσθείσες καταθέσεις της μάρτυρα Κ.

Φ., υπ' αριθμ. ….22/2011 έκθεση του ιατροδικαστού Π. Μ. που διατάχθηκε με παραγγελία του Α.Τ. …, από 13-12-2012 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Επίκουρου καθηγητή καρδιολογίας, Γ. Ε. που διεξήχθη μετά από παραγγελία του Πταισματοδίκη Θεσσαλονίκης, αναγνωσθέντα έγγραφα πρακτικά πρωτοβάθμιας δίκης και απολογία κατηγορουμένου) ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "περί ώρα 02.00 βραδινή της 8ης-9-2011, ο θανών Ν.

Α. 46 ετών, κάτοικος ... όσο ζούσε τεχνίτης μαρμάρου ένιωσε αδιαθεσία και συγκεκριμένα αυχεναλγία και μυαλγία. Όλη την προηγούμενη ημέρα είχε εργασθεί πολλές ώρες με κομπρεσέρ. Αφού έκανε ένα ντους ένοιωσε καλύτερα και κοιμήθηκε. Το επόμενο πρωί, ο ανωτέρω ξαναπήγε στην εργασία του. Περί ώρα 12.15 μεσημβρινή ο Ν.

Α. τηλεφώνησε στη σύζυγό του Κ. Φ. και της είπε, ότι δεν αισθάνεται καλά και ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει με ευκολία. Επέστρεψε στην οικία τους και μαζί με τη σύζυγο του κατευθύνθηκαν στο Νοσοκομείο …... Στη διαδρομή πονούσε πολύ, πονούσε το αριστερό χέρι και δεν το αισθανόταν, πονούσε στο στήθος δεν μπορούσε να πάρει αναπνοή και ίδρωνε.

Την 13.45 έφθασαν στο Νοσοκομείο, όπου μία νοσηλεύτρια ακούγοντας τα συμπτώματα τον κατηύθυνε στο Καρδιολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου. Εκεί τον παρέλαβε ο ειδικευόμενος ιατρός Κ. Τ. (εναντίον του οποίου ασκήθηκε επίσης ποινική δίωξη για την πράξη της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και αθωώθηκε με την πρωτόδικη απόφαση).

Ο ανωτέρω ιατρός παρέπεμψε τον ασθενή, που ανέφερε άλγος για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από 40 λεπτά της ώρας στην ωμική χώρα άμφω, ιστορικό άλγους στον αυχένα προ 12 ωρών, μυαλγία, αυχεναλγία, για εξετάσεις αίματος και του έκανε καρδιογράφημα. Τα αποτελέσματα της γενικής εξέτασης αίματος ήταν φυσιολογικά πλην του ενζύμου CPK, που η τιμή ανερχόταν σε 221 ΙU/Ι (φυσιολογικές τιμές 24 170) και δικαιολογείτο όμως από τον κάματο της προηγούμενης ημέρας.

Επίσης, το καρδιογράφημα ήταν φυσιολογικό και δεν εμφάνιζε αλλοιώσεις συμβατές με κλινική εικόνα στηθάγχης, επαπειλούμενου εμφράγματος ή εμφράγματος εν εξελίξει. Ο ειδικευόμενος ιατρός παρέπεμψε επίσης τον ασθενή για εξέταση R θώρακα με την ένδειξη στο παραπεμπτικό ακτινολογικού ελέγχου 'άλγος θωρακικών τοιχωμάτων και ραχιαία'.

Και η εξέταση αυτή δεν ανέδειξε ιδιαίτερα ευρήματα από το πνευμονικό παρέγχυμα. Ο ειδικευόμενος ιατρός ενημέρωσε τον κατηγορούμενο Ι. Ν. ιατρό-καρδιολόγο που είχε υπηρεσία στο Καρδιολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου για το περιστατικό και ο τελευταίος ζήτησε την εξέταση για το ένζυμο τροπονίνη. Η αύξηση της τροπονίνης δείχνει τη νέκρωση του μυοκαρδίου σε περίπτωση εμφράγματος.

Τα παθολογικά επίπεδα της τροπονίνης καταγράφονται μετά την παρέλευση 3-4 ωρών από την εισβολή των συμπτωμάτων του εμφράγματος. Η τροπονίνη δεν ανέρχεται επί ισχαιμίας. Ισχαιμία είναι η κατάσταση πριν το έμφραγμα. Ο κατηγορούμενος είδε τον ασθενή και η αιμοληψία για την εξέταση τροπονίνης έγινε περί ώρα 14.23.

Το αποτέλεσμα έδειξε ότι η τιμή της τροπονίνης κατά την ώρα εκείνη βρισκόταν σε φυσιολογικά επίπεδα (0,02). Ο κατηγορούμενος εκτιμώντας όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεων στις οποίες υποβλήθηκε ο ασθενής καθώς και την κλινική εικόνα του ασθενούς, έκρινε ότι το περιστατικό δεν ήταν καρδιολογικό, αλλά ότι οφειλόταν σε κάποιο μυοσκελετικό πρόβλημα που προερχόταν από τον αυχένα και του συνέστησε μυοχαλαρωτική αγωγή με αντιφλεγμονώδη φάρμακα.

Μονολότι ο ασθενής συνέχισε να έχει πόνο στο στήθος, στον αυχένα και εξακολουθούσε να ιδρώνει πολύ, ο κατηγορούμενος περί ώρα 16.00 ενημέρωσε τον ασθενή ότι δεν χρειάζεται να παραμείνει άλλο στο νοσοκομείο και ότι δύναται να αποχωρήσει. Πράγματι ο ασθενής επέστρεψε στο σπίτι του, όπου περί ώρα 19.00 άρχισε να μην νιώθει καλά, ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα και έπεσε στον καναπέ.

Ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ το οποίο παρέλαβε τον ασθενή και τον μετέφερε στο νοσοκομείο περί ώρα 19.50. Ο ασθενής ήταν άσφυγμος, οι κόρες σε μυδρίαση, κυανωτικός χωρίς αναπνοή. Έγιναν προσπάθειες καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης. Η ΚΓ - ασυστολία. Διασωληνώθηκε. Έγιναν ατροπίνη και αδρεναλίνη χωρίς αποτέλεσμα ώρα θανάτου 20.28.

Με την ...239/8-9-2011 παραγγελία του AT …., διατάχθηκε η διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής από τον Ιατροδικαστή της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Θεσσαλονίκης, Π. Μ., ο οποίος συνέταξε την υπ' αριθμό πρωτοκόλλου 1422/2011 έκθεση, η οποία κατά τα κρίσιμα σημεία της έχει ως εξής: ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

Η μελέτη των παρακλινικών εξετάσεων στις οποίες υπεβλήθη ο θανών στο Νοσοκομείο Κατερίνης ομολογουμένως δεν αναδεικνύει ηλεκτροκαρδιογραφικές αλλοιώσεις ή εργαστηριακά ευρήματα, τα οποία να κατευθύνουν τη διαγνωστική σκέψη προς κάποιο καρδιολογικό πρόβλημα. Ημερομηνία, ώρα και τόπος θανάτου: 08/09/2011, περί ώρα 19:00 στην οικία του.

ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ:

Κατά τις πολλαπλές διατομές του πνευμονικού παρεγχύματος εξέρχεται μικροφυσαλιδώδης λευκωπός αφρός, ενδεικτικός οξέος πνευμονικού οιδήματος.

ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ:

Κατά την εξέταση των στεφανιαίων αρτηριών αναγνωρίζεται πλήρης σχεδόν απόφραξη του πρόσθιου κατιόντα κλάδου της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας, οφειλόμενη σε σχηματισμό αθηρωματικής πλάκας. Σημαντικές στενώσεις οι οποίες κυμαίνονται στο 70% περίπου της διαμέτρου του αυλού των αγγείων αναγνωρίζονται επίσης στον περισπώμενο κλάδο της αριστερής και τη δεξιά στεφανιαία αρτηρία.

ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΚΟΣ ΣΩΛΗΝΑΣ: Στο στόμαχο ανευρίσκονται περί τα 300 κ.εκμ σιτίων υπό πέψη. Ο βλεννογόνος του και ο λοιπός γαστρεντερικός σωλήνας δεν παρουσιάζουν παθολογικές ή τραυματικές αλλοιώσεις.

ΣΥΝΟΨΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΜΑΚΡΟΣΚΟΠΙΚΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ:

1. Στενώσεις των στεφανιαίων αρτηριών του μυοκαρδίου.

2.Οξύ πνευμονικό οίδημα.

3.Διόγκωση και λιπώδης εκφύλιση του ήπατος.

4.Απουσία παθολογικών ή τραυματικών αλλοιώσεων κατά την εξέταση των λοιπών οργάνων και αδένων.

ΙΣΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ:

Εξετάστηκαν ιστολογικές τομές του μυοκαρδίου, στις οποίες αναγνωρίστηκαν πρώιμες ισχαιμικές αλλοιώσεις του τοιχώματος της αριστερής κοιλίας, που αφορούν σε κυματοειδή εμφάνιση κατά θέσεις των μυοκαρδιακών κυττάρων και ηωσινοφυλίατων μεσοκυττάριων δίσκων (Τ bonds). Ελάχιστα πολυμορφοπύρηνα λευκοκύτταρα διακρίνονται κατά θέσεις στον μεσοκυττάριο χώρο. Τα ανωτέρω ευρήματα δηλώνουν αρχόμενη ισχαιμική βλάβη του μυοκαρδίου, η ηλικία της οποίας δεν ξεπερνά τις 6 ώρες περίπου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Όπως προκύπτει από τα ευρήματα της ιατροδικαστικής εξέτασης και τις επίσημες πληροφορίες, ο θάνατος του ανωτέρω οφείλεται σε έμφραγμα του μυοκαρδίου και ταξινομείται ως φυσικός.

Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα κρίνει ότι τα συμπτώματα που εμφάνισε ο ασθενής το βράδυ της 8ης -9-2011 οφείλονταν σε μυοσκελετικό πρόβλημα και ήταν ανεξάρτητα από την αιτία που επέφερε το θάνατο του δεκαοκτώ περίπου ώρες αργότερα. Επίσης, το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τις καταθέσεις της συζύγου του θανόντα (που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο) σχετικά με τα συμπτώματα που είχε ο σύζυγος της κατά την προσέλευσή του στο νοσοκομείο την 13.45 ώρα της 8ης-9-2011, τις οποίες θεωρεί αληθείς, σε συνδυασμό με τα ευρήματα της ιστολογικής εξέτασης, όπως αυτά βεβαιώνονται στην ιατροδικαστική έκθεση, που δήλωναν αρχόμενη ισχαιμική βλάβη του μυοκαρδίου, η ηλικία του οποίου, δεν ξεπερνά τις έξι ώρες, οδηγούν το Δικαστήριο με βεβαιότητα στην κρίση ότι ο ασθενής κατά τη διάρκεια παραμονής του στο νοσοκομείο (έως την 16.00 ώρα απογευματινή) εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματα ισχαιμίας και εν εξελίξει εμφράγματος κατάσταση, η οποία συνάδει με τον πόνο στο στήθος και η οποία θα μπορούσε να διαγνωσθεί με την επανάληψη του ελέγχου της αύξησης του ενζύμου της τροπονίνης.

Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου στηρίζεται και στην επιστημονική άποψη που εξέφρασε ο μάρτυρας-πραγματογνώμονας, Γ. Ε., Επίκουρος Καθηγητής, Καρδιολογίας, τόσο στην από 13-12-2012 έκθεση πραγματογνωμοσύνης, όσο και εξεταζόμενος ενώπιον του Δικαστηρίου αναφέροντος ότι η κλινική εικόνα του ασθενούς σύμφωνα με την περιγραφή της συζύγου του (την οποία το Δικαστήριο κρίνει ως αληθή), θεωρείται κατ' αρχήν ύποπτη για στηθάγχη ή έμφραγμα.

Η κρίση αυτή του Ειδικού Επιστήμονος που στηρίζεται στα επιστημονικά δεδομένα, τα οποία έλαβε υπόψη και συμφωνεί με την επιστημονική άποψη του Ιατροδικαστή Π. Μ., εάν ο θάνατος επήλθε την ώρα 20.00 η ισχαιμία ξεκίνησε περί ώρα 15.30 έως 16.00. Η κρίση αυτή αποκλείει τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι ο ασθενής υπέστη έμφραγμα μετά την αποχώρησή του από το Νοσοκομείο, περί ώρα 19.00, και δικαιολογείτο γεγονός, ότι ο ασθενής ήταν περιπατητικός, όταν προσήλθε στο νοσοκομείο και ότι είχε καταναλώσει τροφή προ πενταώρου περίπου, αφού στο στομάχι ανευρέθησαν σιτία υπό πέψη περί τα 300 κ εκμ.

Όπως κατέθεσαν όλοι οι μάρτυρες-γιατροί για να εκτιμήσουν ένα περιστατικό εμφράγματος, λαμβάνουν υπόψη το καρδιογράφημα, τις αιματολογικές εξετάσεις και την κλινική εικόνα του ασθενούς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το καρδιογράφημα και οι αιματολογικές εξετάσεις που έγιναν κατά την προσέλευση του ασθενούς στο νοσοκομείο ήταν φυσιολογικές, όμως η κλινική εικόνα του σαραενταεξάχρονου ασθενούς, που θεωρείτο ασθενής μέσου κινδύνου κατ' αρχήν με τα αναφερόμενα συμπτώματα έπρεπε να δημιουργήσει υπόνοιες ισχαιμίας, αρχόμενου εμφράγματος στο μέσο συνετό καρδιολόγο, που δεν γνώριζε την κατάσταση της υγείας του ασθενούς και από προηγούμενο προληπτικό καρδιολογικό έλεγχο αφού όπως απεδείχθη εκ των υστέρων από τη νεκροτομή, ο ασθενής έφερε πλήρη σχεδόν απόφραξη της έκφυσης του πρόσθιου κατιόντα κλάδου της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας οφειλόμενη σε σχηματισμό αθηρωματικής πλάκας (ο πρόσθιος κατιών κλάδος της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας αρδεύει το 45% του μυοκαρδίου) και σημαντικές στενώσεις, οι οποίες κυμαίνονταν στο 70% περίπου της διαμέτρου του αυλού των αγγείων στον περισπώμενο κλάδο της αριστερής και της δεξιάς στεφανιαίας αρτηρίας.

Εάν ο κατηγορούμενος έδινε εντολή για επανάληψη του ελέγχου του ενζύμου της τροπονίνης, είτε κρατώντας τον ασθενή λίγες ώρες ακόμη στο νοσοκομείο ή κάνοντας εισαγωγή αυτού στο νοσοκομείο, θα είχε διαγνωσθεί και θα ηδύνατο να αντιμετωπισθεί έγκαιρα και αποτελεσματικά, με τις ιατρικά αναγνωρισμένες μεθόδους η κατάσταση του ασθενούς, αφού τα εμφράγματα αυτού του τύπου είναι μεν πολλές φορές θανατηφόρα δεν αποκλείεται όμως η αντιμετώπισή τους, όταν η ιατρική παρέμβαση είναι άμεση.

Η παράλειψη αυτή του κατηγορουμένου είχε ως αποτέλεσμα να αποβιώσει ο ασθενής από έμφραγμα του μυοκαρδίου την 20.20 ώρα της 8ης-9-2011.

Συνεπώς, ο θάνατος του Ν. Α. επήλθε από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να καταβάλει κατ' αντικειμενική κρίση ο κατηγορούμενος την οποία ο μέσος συνετός και ευσυνείδητος καρδιολόγος σε παρόμοιες περιπτώσεις καταβάλλει με βάση τους κοινώς αναγνωρισμένους κανόνες της Ιατρικής Επιστήμης και με βάση τις προσωπικές του ικανότητες και γνώσεις και ήταν σε θέση να καταβάλλει, αφού δεν προέβλεψε ότι με τα αναφερόμενα συμπτώματα (αν και τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων που του έγιναν και οι ενδείξεις του καρδιογραφήματος στο οποίο υπεβλήθη κατά την προσέλευσή του στο Νοσοκομείο ήταν φυσιολογικά) ήταν καρδιακής προελεύσεως και ο ασθενής θα μπορούσε να υποστεί ισχαιμία-έμφραγμα του μυοκαρδίου, ώστε να δώσει εντολή παρακολούθησής του και επανάληψης της εξέτασης του ενζύμου της τροπονίνης 3-4 ώρες μετά την αρχική εξέταση".

Ακολούθως, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης κήρυξε τον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα ένοχο ανθρωποκτονίας από αμέλεια συνισταμένης στο ότι: "Στην … την 8-9-2011, από έλλειψη προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα της πράξης του και επέφερε το θάνατο άλλου.

Ειδικότερα, την 13.45 της ανωτέρω ημερομηνίας, παρόλο που προσήλθε στα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου … Ν. Α. αιτιώμενος άλγος στο στήθος και στον αυχένα, έντονη εφίδρωση και δυσχέρεια στην εισπνοή, ο θεράπων ιατρός Ι. Ν. με την ιδιότητα του εφημερεύοντος ιατρού καρδιολογίας του Γενικού Νοσοκομείου …, δεν εκτίμησε σωστά την κλινική εικόνα του ανωτέρω, που υποδείκνυε επαπειλούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή έμφραγμα του μυοκαρδίου εν εξελίξει και μετά τις αρχικές διαγνωστικές εξετάσεις που διενέργησαν όπως ηλεκτρομυοκαρδιογράφημα και αιματολογικές εξετάσεις σχετικά με τα επίπεδα της τροπονίνης στο αίμα, τα οποία όμως αυξάνονται και εμφανίζονται στις αντίστοιχες αιματολογικές εξετάσεις μετά την πάροδο τριών έως και τεσσάρων ωρών μετά την εισβολή των συμπτωμάτων οξέως εμφράγματος, δε συνέστησε την παραμονή του ανωτέρω στο Νοσοκομείο και της παρακολούθησης των συμπτωμάτων που εξακολουθούσαν, ούτε επανέλαβε τις αιματολογικές εξετάσεις εντός τριών έως τεσσάρων ωρών από τότε που προσήλθε ο ανωτέρω στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου και την 16.00 της ίδιας ημέρας χορήγησαν σε αυτόν εξιτήριο.

Αποτέλεσμα των παραλείψεων των κατηγορουμένων ήταν να μην διαγνωσθεί άμεσα και αντίστοιχα να μην αντιμετωπισθεί το αρχόμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου που είχε υποστεί ο ανωτέρω ήδη κατά το χρόνο που βρισκόταν στο Νοσοκομείο και ακολούθως την 20.28 της ίδιας ημέρας να αποβιώσει".

Με αυτά που δέχθηκε, το Δικαστήριο της ουσίας, κατά το συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της αξιόποινης πράξης της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, για την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1, 28 και 302 παρ. 1 του ΠΚ.

Ειδικότερα: Α) Στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης εκτίθενται με σαφήνεια και πληρότητα: α) Τα συγκροτούντα την αμελή συμπεριφορά του αναιρεσείοντος πραγματικά περιστατικά, που συνιστούν παράβαση των κανόνων της ιατρικής επιστήμης, εντοπιζόμενη στο ότι αυτός ως ιατρός καρδιολόγος στο νοσοκομείο … έκρινε ότι τα συμπτώματα του πόνου στο στήθος και στον αυχένα και ο ιδρώτας που είχε ο Ν.

Α., λόγω των οποίων διέκοψε την εργασία του και μετέβη μαζί με τη σύζυγό του στο ως άνω νοσοκομείο στις 13.45, δεν συνιστούν καρδιολογικό περιστατικό καθόσον οι εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε (καρδιογράφημα, ακτινογραφία θώρακα, εξέταση αίματος, ένζυμο τροπονίνης) ήταν φυσιολογικές στις 16.00 η ώρα και του συνέστησε να αποχωρήσει από το νοσοκομείο, ενώ θάπρεπε αφού τα ως άνω συμπτώματα εξακολουθούσαν να υπάρχουν τα δε παθολογικά επίπεδα της τροπονίνης καταγράφονται μετά την παρέλευση 3-4 ωρών από την εισβολή των συμπτωμάτων του εμφράγματος, καθόσον η τροπονίνη δεν ανέρχεται επί ισχαιμίας που είναι η κατάσταση πριν το έμφραγμα, να παρατείνει την παραμονή του στο νοσοκομείο και να επαναλάβει την εξέταση του ενζήμου της τροπονίνης, με αποτέλεσμα ο ως άνω λίγες ώρες αργότερα στο σπίτι του να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου και εξ αιτίας αυτού να αποβιώσει (ώρα 20.20).

β) Η δυνατότητα αυτού, ενόψει του επαγγέλματος του ως ιατρού καρδιολόγου, να προβλέψει το αποτέλεσμα που επήλθε από τις παραλείψεις του, γ) Ο αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στις παραλείψεις του και το αποτέλεσμα που επήλθε, αφού σαφώς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές σκέψεις αναφέρεται ότι στην επέλευση του θανάτου του ασθενούς συνέβαλαν οι ως άνω παραλείψεις του καθώς και ότι αν είχε δώσει εντολή παρακολούθησής του και επανάληψης της εξέτασης του ενζύμου της προπονίνης 3-4 ώρες μετά την αρχική εξέταση με πιθανότητα που αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας ο θάνατος του ασθενούς δεν θα είχε επέλθει και δ) το είδος της αμέλειάς του, η οποία, όπως προκύπτει από το σύνολο του σκεπτικού αλλά και από το διατακτικό, που το συμπληρώνει, είναι μη συνειδητή, αφού, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προήλθε από την συμπεριφορά του, ήτοι τον θάνατο του Ν.

Α.. Β) οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι εάν πονούσε (ο θανών) δεν θα μπορούσε να φάει ενώ σύμφωνα με την έκθεση νεκροψίας-νεκροτομής στο στομάχι του βρέθηκαν σιτία υπό πέψη, περί των ειδών των εμφραγμάτων κι ότι ακόμη κι αν επαναλαμβάνετο η τροπονίνη πάλι φυσιολογική θα ήταν και ότι δεν είχε (ο ασθενής) σύμπτωμα που να παραπέμπει σε καρδιολογική νόσο είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, διότι υπό την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας στην προσβαλλόμενη απόφαση, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Γ) Η αιτίαση ότι από τον κατάλογο των αναγνωσθέντων εγγράφων "λείπουν οι υπερασπιστικές μας θέσεις ... ο γραπτός σχολιασμός στην κατάθεση της Φ. όλες οι βιβλιογραφικές παραπομπές" αλυσιτελώς προβάλλεται αφού ουδέν σφάλμα αποδίδει στην προσβαλλόμενη που να θεμελιώνει λόγο αναίρεσης). Δ) Ουδεμία αντίφαση υφίσταται μεταξύ της παραδοχής στο σκεπτικό "12.15 μεσημβρινή ο Ν.

Α. τηλεφώνησε στη σύζυγό του Κ. Φ. και της είπε, ότι δεν αισθάνεται καλά και ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει με ευκολία" κι αυτής (στο σκεπτικό παραδοχής). "Η κρίση αυτή του ειδικού Επιστήμονος που στηρίζεται στα επιστημονικά δεδομένα, τα οποία έλαβε υπόψη και συμφωνεί με την επιστημονική άποψη του ιατροδικαστή Π.

Μ., εάν ο θάνατος επήλθε την ώρα 20.00 η ισχαιμία ξεκίνησε περί ώρα 15.30 έως 16.00" γιατί η πρώτη αφορά τα συμπτώματα που είχε ο ασθενής και τον οδήγησαν στο νοσοκομείο στο οποίο κατά τις παραδοχές έφθασε 13.45 και η δεύτερη την πορεία της εξέλιξης των συμπτωμάτων που οδήγησαν στον θάνατο του ασθενούς και η οποία (εξέλιξη με συνέπεια το θάνατο) έλαβε χώρα εξαιτίας των παραλείψεων του (αναιρεσείοντος).

Ε) Για την κατάφαση της ενοχής του αναιρεσείοντος ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση όλα τα αναφερόμενα κατά το είδος τους αποδεικτικά μέσα καθένα μάλιστα στο σύνολό του, τα οποία εκ του συνόλου των παραδοχών της προσβαλλόμενης προκύπτει σαφώς ότι τα συναξιολόγησε, για τον σχηματισμό δε της καταδικαστικής του κρίσης δεν περιορίσθηκε επιλεκτικά μόνον στην αναγνωσθείσα κατάθεση της συζύγου του θανόντος και αγνόησε τα υπόλοιπα, όπως ο αναιρεσείων εντελώς αβάσιμα υποστηρίζει, καθόσον μάλιστα στο σκεπτικό της (προσβαλλόμενης) υφίστανται παραδοχές σχετικές με σχεδόν όλα τα αποδεικτικά μέσα.

Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α ΚΠΔ λόγος αναίρεσης με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Μετά ταύτα και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης του Ι.

Ν. και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρ. 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-5-2018 (με αρ. πρωτ. 5376/21/5/2018 αίτηση του Ι. Ν. του Χ., κατοίκου ... για αναίρεση της υπ' αρ. 110/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 6 Νοεμβρίου 2018.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ