1824/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1824 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1824/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Ζ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευθύμιο Στασινόπουλο.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΜΥΘΟΣ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑ ΑΕ" που εδρεύει στο ... με προηγούμενη επωνυμία "ΖΥΘΟΠΟΙΙΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" και αμέσως προηγούμενη "HENINGER ΕΛΛΑΣ ΑΕ" που εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Φέτση.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-5-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 105/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 9/2010 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 16-5-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Στυλιανή Γιαννούκου, ανέγνωσε την από 2-3-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Mε τη διάταξη του αρθρ. 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, κατά παράβαση σχετικής δικονομικού περιεχομένου διάταξης. Εξάλλου, αναγκαστική ομοδικία κατ' αρθρ. 76§1 ΚΠολΔ δεν σημαίνει αναγκαστική συμμετοχή όλων των ομοδίκων στο εισαγωγικό δικόγραφο της δίκης, με την έννοια της εξάρτησης απ' αυτό του παραδεκτού της αγωγής, παρά μόνο όταν ρητά ο νόμος επιτάσσει, με ποινή απαραδέκτου την κοινή νομιμοποίηση όλων των αναγκαίων ομοδίκων (αρθρ. 478, 517§2, 543§2, 558§2, 588§1, 608 §1 και 2, 619 §1-5, 936 §2 ΚΠολΔ).

Αντίθετα, στις λοιπές περιπτώσεις, το δικόγραφο της αγωγής δεν είναι απαράδεκτο, από το λόγο ότι δεν απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλά απλώς χορηγείται δικαίωμα στον εναγόμενο να προσεπικαλέσει στη δίκη, τους μη εναχθέντες ομοδίκους του, το δε δικαστήριο, εάν κρίνει αναγκαία την παρέμβαση αυτών στη δίκη, έχει εξουσία να διατάξει και αυτεπαγγέλτως την προσεπίκληση τους (ΟλΑΠ 860/1984, ΑΠ 897/1986, 458/1985 ).

Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 939, 941, 942 και 943 ΑΚ, προκύπτει ότι οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν τη διάρρηξη κάθε απαλλοτρίωσης που έγινε από τον οφειλέτη προς βλάβη τους, εφόσον η υπόλοιπη περιουσία δεν αρκεί για την ικανοποίηση τους. Προϋποθέσεις προστασίας των δανειστών είναι: 1) απαλλοτρίωση εκ μέρους του οφειλέτη. 2) απαλλοτρίωση με πρόθεση βλάβης των δανειστών, η οποία πρόθεση θεωρείται ότι υπάρχει, όταν αυτός (οφειλέτης) γνωρίζει ότι με την απαλλοτρίωση του περιουσιακού του στοιχείου θα περιέλθει σε τέτοια οικονομική κατάσταση, ώστε η περιουσία που του απομένει να μην αρκεί για την ικανοποίηση των δανειστών, αφού στην περίπτωση αυτή είναι προφανές ότι ο οφειλέτης γνωρίζει ότι συνέπεια της πράξεως του είναι η βλάβη των τελευταίων, την οποία αποδέχεται και 3) γνώση του τρίτου ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών, η οποία γνώση τεκμαίρεται, όταν ο τρίτος είναι, κατά την απαλλοτρίωση σύζυγος του οφειλέτη ή συγγενής σε ευθεία γραμμή ή σε πλάγια γραμμή εξ αίματος έως και τον τρίτο βαθμό, ή από αγχιστεία έως το δεύτερο, το οποίο τεκμήριο δεν ισχύει αν πέρασε ένα έτος από την απαλλοτρίωση έως την έγερση της περί διαρρήξεως αγωγής, ενώ η ανωτέρω γνώση δεν απαιτείται αν η απαλλοτρίωση έγινε από χαριστική αιτία (Ολ.ΑΠ 6/2003, 891/2008, 1/2006).

Η αγωγή διαρρήξεως, μπορεί να στρέφεται είτε μόνο κατά του οφειλέτη είτε μόνο κατά του τρίτου είτε και κατά των δύο, οπότε στην τελευταία αυτή περίπτωση δημιουργείται μεταξύ τους η σχέση της αναγκαστικής ομοδικίας (ΑΠ 1876/2009, 1736/2009, 31/1993).

Στην προκειμένη περίπτωση, η ήδη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία, με την από 10-5-2005 αγωγή που άσκησε κατά του ήδη αναιρεσείοντος Κ. Ζ., ζήτησε τη διάρρηξη της αναφερόμενης σ' αυτή απαλλοτρίωσης που έγινε από την οφειλέτρια της, ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Ζ. ΑΕ" προς αυτόν, προς βλάβη της, ως καταδολιευτικής. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 105/2007 απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που απέρριψε την αγωγή, κατά της οποίας ασκήθηκε από την αναιρεσίβλητη η από 14-10-2008 έφεση.

Εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία, η έφεση έγινε δεκτή, εξαφανίσθηκε δε η πρωτοβάθμια απόφαση και έγινε δεκτή η αγωγή.

Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως ο αναιρεσείων, επικαλούμενος την αναιρετική πλημμέλεια, από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, προσάπτει στο Εφετείο ότι με την προσβαλλόμενη απόφαση, παρά το νόμο δεν κήρυξε το απαράδεκτο της αγωγής, καθόσον αυτή στράφηκε μόνον εναντίον του και όχι και εναντίον της οφειλέτριας ως άνω εταιρείας. Ο λόγος αυτός, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, είναι αβάσιμος, αφού το δικόγραφο της αγωγής διαρρήξεως δεν είναι απαράδεκτο, από το λόγο ότι δεν απευθύνεται κατά της οφειλέτριας, χορηγουμένου του δικαιώματος στον εναγόμενο να προσεπικαλέσει στη δίκη, την μη εναχθείσα ομόδικο του, στο δε δικαστήριο, εάν κρίνει αναγκαία την παρέμβαση αυτής στη δίκη να εφαρμόσει τη διάταξη του άρθρου 90 Κ.Πολ.Δ.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Η ύπαρξη νόμιμης βάσης και η αντίστοιχη έλλειψη της, πρέπει να προκύπτουν αμέσως από την προσβαλλόμενη απόφαση (ΟλΑΠ 861/1984, ΑΠ 356/2010, ΑΠ 1/2011). Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν αιτιολογία της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, να επιδέχεται αυτή μομφή για έλλειψη, αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης, ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ειδικότερα ή διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος είναι απαράδεκτος.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Η ενάγουσα εταιρεία (σημ: εδώ αναιρεσίβλητη) ... είχε μακρόχρονη συνεργασία με την εταιρεία "ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Ζ. ΑΕ" κύριος μέτοχος και νόμιμος εκπρόσωπος της οποίας είναι ο εναγόμενος (σημ: εδώ αναιρεσείων). Στα πλαίσια της συνεργασίας τους αυτής η παραπάνω εταιρεία εξέδωσε την ...

επιταγή ... σε διαταγή της ... με βάση την οποία εκδόθηκε η 372/1993 διαταγή πληρωμής ... για ποσό 14.908.537 δραχμών". Η ασκηθείσα κατ' αυτής ανακοπή απορρίφθηκε με την 150/1994 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, που έχει καταστεί αμετάκλητη, κατά της κοινοποιηθείσας δε από 2-2-2000 επιταγής προς εκτέλεση, ασκήθηκε ανακοπή, η οποία απορρίφθηκε με την 310/2003 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου. "...

Ενώ εκκρεμούσε η εκδίκαση της παραπάνω εφέσεως η οφειλέτης εταιρεία εκπροσωπούμενη από τον εναγόμενο προέβη στη μεταβίβαση στον εναγόμενο με αυτοσύμβαση μιας υπόγειας αποθήκης ... δυνάμει του .../20-1-2003 συμβολαίου ... αντί τιμήματος 27.144 ευρώ ... κατά τον αντικειμενικό προσδιορισμό. Το ακίνητο αυτό ήταν το μοναδικό και τελευταίο από τα ακίνητα που είχε η οφειλέτης εταιρεία, αφού τα άλλα είχαν πωληθεί προηγουμένως σε τρίτους αγοραστές.

Ο εναγόμενος ισχυρίσθηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και επαναφέρει νομότυπα τον ισχυρισμό ότι η οφειλέτης εταιρεία διαθέτει και άλλα περιουσιακά στοιχεία, ήτοι εννέα αυτοκίνητα αξίας 150.000 ευρώ και απαιτήσεις έναντι τρίτων εξοπλισμένες με διαταγές πληρωμής ύψους 65.000 ευρώ, από τα οποία μπορεί να ικανοποιηθεί ...

Ενώ ο ισχυρισμός αυτός παραδεκτά και νόμιμα επαναφέρεται με τις προτάσεις, τα έγγραφα που επικαλείται προς απόδειξη του ισχυρισμού δεν επαναφέρονται παραδεκτά, αφού δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε ... Ο εφεσίβλητος επικαλείται και αναφέρεται στα έγγραφα που επικαλέστηκε στη δίκη ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και ενσωματώνει τις προτάσεις ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου στις προτάσεις που κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου τούτου και στις οποίες γίνεται αναφορά των εγγράφων αυτών.

Επομένως δεν έγινε νομότυπα επίκληση των εγγράφων που επικαλείται για απόδειξη του προβαλλόμενου ισχυρισμού του. Μη νομότυπη είναι και η επαναφορά των ενστάσεων καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος που προέβαλε πρωτόδικα για τους προαναφερόμενους λόγους, ήτοι με την ενσωμάτωση των προτάσεων ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η οφειλέτης εταιρεία κατά το χρόνο ασκήσεως της αγωγής ήταν κυρία εννέα αυτοκινήτων, τα οποία κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 1980 και από τα οποία μόνο δύο είναι σε κυκλοφορία ... ενώ, ... τα υπόλοιπα επτά είναι παροπλισμένα με μηδενική αξία. Μάλιστα στον τελευταίο δημοσιευμένο ισολογισμό της εταιρείας για τη χρήση 1.1.2001-31.12.2001, τα φερόμενα στην κυριότητα μεταφορικά μέσα είχαν αναπόσβεστη αξία μίας δραχμές με τιμή κτήσης 80.000 ευρώ. ...

Οι απαιτήσεις οι οποίες έχει η οφειλέτης από διαταγές πληρωμή ύψους 65.000 ευρώ δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουν να εισπραχθούν. Ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι από το τίμημα που εισέπραξε η οφειλέτης εξοφλήθηκαν υποχρεώσεις της προς τρίτους δεν ασκεί έννομη επιρροή στην κρινόμενη υπόθεση. Από τα παραπάνω περιστατικά αποδείχθηκε ότι η οφειλέτης εταιρεία γνώριζε, την οφειλή της στην ενάγουσα και το ύψος αυτής και ότι απαλλοτριώνει το μοναδικό της περιουσιακό, αποστερώντας της τη δυνατότητα να ικανοποιήσει την υφιστάμενη έναντι αυτής απαίτηση, η οποία είχε εξοπλιστεί με εκτελεστό τίτλο πριν την απαλλοτρίωση.

Πρόκειται συνεπώς για αφερέγγυα οφειλέτη, η οποία προέβη στην απαλλοτρίωση του μοναδικού της περιουσιακού στοιχείου γνωρίζοντας ότι ματαιώνει την ικανοποίηση της απαίτησης της ενάγουσας, αφού η υπόλοιπη περιουσία της δεν αρκούσε για να ικανοποιηθεί η ενάγουσα Η κρίση του δικαστηρίου ενισχύεται από το ότι ουδέποτε προέβη σε καταβολή κάποιου, έστω και μικρού ποσού προς απόσβεση της οφειλής της προς αυτή.

Αλλά και ο εναγόμενος αγοραστής κατά το χρόνο πώλησης, ως κύριος μέτοχος και νόμιμος εκπρόσωπός της γνώριζε την οικονομική κατάσταση της οφειλέτιδος εταιρείας και ότι με την πώληση ενεργούσε προς βλάβη της ενάγουσας παρά ταύτα αγόρασε με σκοπό τη ματαίωση της ικανοποίησης. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφασή του δέχθηκε ότι αρκούσε η υπόλοιπη περιουσία για την ικανοποίηση της ενάγουσας και απέρριψε την αγωγή, έσφαλε ως προς τη σωστή εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της εφέσεως ως ουσία βάσιμος.

Να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη, να κρατηθεί και δικαστεί η αγωγή, η οποία πρέπει να γίνει δεκτή και να απαγγελθεί η διάρρηξη της προαναφερόμενης πώλησης μέχρι του ποσού των 134.562 ευρώ ...".

Υπό τις παραδοχές αυτές το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικά με: α) τη γνώση της οφειλέτριας εταιρείας περί της οφειλής της στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, το ύψος αυτής, καθώς και ότι απαλλοτριώνει το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που της είχε απομείνει, αποστερώντας της τη δυνατότητα να ικανοποίηση την υφιστάμενη, με εκτελεστό τίτλο, απαίτηση της, β) τη γνώση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος περί όλων των ανωτέρω, ως εκ της ως άνω ιδιότητος του, ως κυρίου μετόχου και νομίμου εκπροσώπου της οφειλέτριας, γ) την ουσιαστική αβασιμότητα του ισχυρισμού του εναγομένου περί υπάρξεως άλλης εμφανούς περιουσίας της οφειλέτριας, αρκετής προς ικανοποίηση της απαίτησης της δανείστριας ενάγουσας, ενώ περαιτέρω, εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς το τι αποδείχθηκε, χωρίς να απαιτείται και το γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε . Έτσι, είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή εκ μέρους του Εφετείου των διατάξεων των άρθρων 939, 941 παρ. 1, 943 παρ. 1 ΑΚ , τις οποίες δεν παραβίασε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα από τον αναιρεσείοντα με το δεύτερο και τέταρτο, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγους της αίτησης του, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμα.

Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 10 του Κ.ΠολΔ., λόγος αναίρεσης ότι το δικαστήριο, παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, απορρίπτεται ως αβάσιμος όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο την κρίση του σχημάτισε από τα μνημονευόμενα σ' αυτήν (απόφαση) αποδεικτικά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως απ'αυτήν προκύπτει, αφού έλαβε υπόψη όλα τα μνημονευόμενα σ' αυτή αποδεικτικά μέσα, και "τα έγγραφα που νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι", σχημάτισε την αποδεικτική της κρίση και κατέληξε στο αποδεικτικό της πόρισμα. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν δέχθηκε παρά το νόμο πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά, χωρίς απόδειξη και ο αντίθετος, από το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ τρίτος λόγος αναιρέσεως, κατά το σκέλος αυτό, είναι αβάσιμος. Αβάσιμος είναι ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος αυτού με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η, εκ του άρθρου 559 αρ. 11 γ' Κ.Πολ.Δ., αναιρετική πλημμέλεια, καθόσον το Εφετείο, όπως προκύπτει από τις εκτεθείσες παραδοχές του, έλαβε τελικώς υπόψη τα στηρίζοντα την προβληθείσα εκ μέρους του αναιρεσείοντος ένσταση, αποδεικτικά μέσα, ότι δηλαδή η οφειλέτρια εταιρεία διαθέτει άλλα ικανά περιουσιακά στοιχεία (εννέα αυτοκίνητα ιδιοκτησίας της και απαιτήσεις εξοπλισμένες με διαταγές πληρωμής έναντι τρίτων) προς ικανοποίηση της ένδικης απαίτησης της αναιρεσίβλητης - δανείστριας, την οποία απέρριψε ως αβάσιμη, ενώ ουδόλως ο αναιρεσείων διατυπώνει παράπονο για παράβαση του άρθρου 559 αρ. 11γ' Κ.Πολ.Δ., κατά την απόρριψη της, εκ του άρθρου 281 ΑΚ ένστασης αυτού.

Απαράδεκτος, τέλος, λόγω αοριστίας είναι ο τέταρτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, κατά το τελευταίο σκέλος του, με τον οποίο επιγραμματικά αποδίδεται στη προσβαλλόμενη απόφαση η "πλημμέλεια της παρ.8 και 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.) Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση, στο σύνολο της, να απορριφθεί και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας του, τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 16-5-2010 αίτηση του Κ. Ζ. του Ν. για αναίρεση της 9/2010 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Δεκεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ