Supreme Court dismisses appeal for default judgment where defendant was properly summoned but absent.

Απόφαση 1823 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1823/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. συζ. Α. Κ., το γένος Γ. Κ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Σ. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Ζαννή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-2-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5380/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 6688/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 26-4-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 12-4-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις του όρθρου 576 παρ.παρ.1,2 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά την συζήτηση της υποθέσεως ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον οριζόμενο από τον νόμο τρόπο, ο 'Αρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει την συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήσαν παρόντες οι διάδικοι. Αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη προσηκόντως παριστάμενος διάδικος κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στην συζήτηση παρά την απουσία του κλητευθέντος. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ'αριθ. .../12-10-2012 έκθεση του δικαστικού επιμελητού Αθηνών, …, αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως περιέχον πράξη περί ορισμού δικασίμου και κλήση για να παραστεί κατά την παρούσα δικάσιμο επεδόθη νομοτύπως και εμπροθέσμως στην αναιρεσείουσα με φροντίδα του επισπεύδοντος την συζήτηση αναιρεσίβλητου. Επομένως, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από την σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε με νόμιμο τρόπο, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσίας της.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.6 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν παρά τον νόμο και ιδίως παρά τις σχετικές με την επίδοση διατάξεις ο διάδικος δικάσθηκε ερήμην", ενώ κατά τον αριθμό 8 του ιδίου άρθρου: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".Από την τελευταία διάταξη, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι "πράγματα", κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.πολ.Δ., που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και οι ισχυρισμοί που συνέχονται με την ιστορική αιτία της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης.

Επομένως, δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως αν δεν ελήφθησαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγος εφέσεως, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων. "Πράγμα" αποτελούν και οι λόγοι εφέσεως, εφόσον περιέχουν αυτοτελή ισχυρισμό.

Εξ άλλου, από τις διατάξεις του άρθρου 524 παρ.παρ. 1,3 Κ.Πολ.Δ., ως και από τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 272 του ιδίου Κώδικος, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή με το άρθρο 30 Ν.3994/20/25-7-2011, δηλαδή σε χρόνο προγενέστερο της συζητήσεως της εφέσεως επί της οποίας εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφαση, προκύπτει, ότι σε περίπτωση ερημοδικίας του εκκαλούντος εφαρμόζονται ως προς την έφεση οι διατάξεις για την ερημοδικία του ενάγοντος.

Δηλαδή, η έφεση απορρίπτεται ερήμην του εκκαλούντος ο οποίος επιμελήθηκε για την συζήτηση ή κλητεύθηκε νομίμως κατ' αυτήν. Η απόρριψη της εφέσεως, λόγω της ερημοδικίας του εκκαλούντος, γίνεται κατ' ουσίαν και όχι κατά τους τύπους. Τούτο συμβαίνει, επειδή καίτοι στην πραγματικότητα οι λόγοι της εφέσεως δεν εξετάζονται ως προς το παραδεκτό και την βασιμότητά τους, εν τούτοις θεωρείται, κατά πλάσμα του νόμου, ότι είναι αβάσιμοι και για την αιτία αυτήν πάντοτε απορριπτέοι, αφού δεν δίδεται στο δικαστήριο η δυνατότητα εκδόσεως αντίθετης αποφάσεως περί παραδοχής τους.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφαση τα ακόλουθα: "...Κατά της αποφάσεως αυτής εναντιώνεται η εκκαλούσα με την ένδικη έφεση. Η συζήτηση της υποθέσεως, η οποία είναι πρώτη στον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας, επισπεύδεται από τον εφεσίβλητο. Ειδικότερα ο τελευταίος προσκομίζει την με αριθμό .../9-9-2011 έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή .., από την οποία προκύπτει ότι αντίγραφο του ερευνωμένου δικογράφου έφεσης με κλήση προς συζήτηση κατά την προσδιορισθείσα προς τούτο και σημειούμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (24-11-2011) επιδόθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα στην εκκαλούσα (Κ.Πολ.Δ. 129, 130).

Κατά αυτή όμως, κατά την οποία και εκφωνήθηκε η υπόθεση στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η εκκαλούσα δεν εμφανίσθηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Πρέπει, όμως να συζητηθεί η υπόθεση ερήμην της τελευταίας και απορριφθεί λόγω της ερημοδικίας της η έφεση κατά επιταγή των άρθρων 524 παρ.1 και 3 και 272 παρ.2 Κ.Πολ.Δ....".

Με αυτά τα οποία δέχθηκε το Εφετείο, σχετικά με την ερημοδικία της εκκαλούσης και ήδη αναιρεσειούσης, την απόρριψης της εφέσεως και την μη έρευνα των λόγων της, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 6 και 8 Κ.Πολ.Δ. (και όχι και της περιπτώσεως

ΙΙ του ιδίου άρθρου όπως ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα) και οι τα αντίθετα υποστηρίζοντες πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 183 ΚΠολΔ, τα έξοδα που προκάλεσε η άσκηση και η εκδίκαση ενδίκου μέσου, επιβάλλονται, σε περίπτωση που απορριφθεί, εις βάρος του διαδίκου που το άσκησε, ενώ σε περίπτωση που γίνει δεκτό, εις βάρος του διαδίκου που νικήθηκε. Οι διατάξεις των άρθρων 176 έως 182 εφαρμόζονται και στην περίπτωση αυτή. Με τη διάταξη αυτή, αλλά και αυτές των άρθρων 176 επόμ. ΚΠολΔ, ως προς την τελική κατανομή των δικαστικών εξόδων των διαδίκων καθιερώνεται η αρχή της ήττας, η οποία ισχύει και στο δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας (Α.Π. 1180/2012). Επομένως, το Εφετείο, το οποίο επέβαλε τα δικαστικά έξοδα σε βάρος της εκκαλούσης και ήδη αναιρεσειούσης, η οποία ηττήθηκε στο δικαστήριο εκείνο λόγω της απορρίψεως της εφέσεώς της, δεν υπέπεσε στην, κατ' εκτίμηση του τρίτου λόγου αναιρέσεως, πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ., καθόσον ορθώς εφάρμοσε τις ανωτέρω ουσιαστικές διατάξεις και ως εκ τούτου ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-4-2012 αίτηση της Π. Κ. για αναίρεση της υπ'αριθμ. 6688/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά εξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ