Supreme Court allows appeal against first appellant but dismisses appeal against second appellant regarding additional intervention.

Απόφαση 1821 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1821/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Γεώργιο Πετράκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καθών η πρόσθετη παρέμβαση: 1. ... και 2. εταιρίας με την επωνυμία "...Ε.Ε." (Επιχειρήσεις εκμεταλλεύσεως...), που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Ο 1ος αναιρεσείων, ο οποίος παραστάθηκε για τον εαυτό του και ως νόμιμος εκπρόσωπος της 2ης αναιρεσείουσας, διόρισε στο ακροατήριο ως πληρεξούσιό του τον δικηγόρο Χρήστο Χηνιάδη. Των αναιρεσιβλήτων - υπερών η πρόσθετη παρέμβαση - ανακοινωνούντων τη δίκη με προσεπίκληση σε παρέμβαση: Α. 1. ..., 2. ..., 3. ..., 4. ..., 5. ..., 6. ..., 7. ..., 8. ..., 9. ..., 10. ..., 11. ..., 12. ..., 13. ..., 14. ..., 15. ..., 16. ...., 17. ... και 18. εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμη Εταιρεία Γενικών Κτηματικών και Εμπορικών Επιχειρήσεων ΑΔΑΜΑΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Η 4η αναιρεσίβλητη .... παραστάθηκε για τον εαυτό της και ως νόμιμος εκπρόσωπος της 18ης αναιρεσίβλητης εταιρίας και διόρισε στο ακροατήριο ως πληρεξούσιό της τον δικηγόρο Παναγιώτη Αλημίση. Οι λοιποί αναιρεσίβλητοι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Της καθής η ανακοίνωση δίκης μετά προσεπικλήσεως προς παρέμβαση - προσθέτως παρεμβαίνουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "PARADISE HOTEL BANGALOWS - PARKINGS ΠΡΑΤΗΡΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Σαρρή, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31 Μαρτίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3496/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5430/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, της από 27 Νοεμβρίου 2006 πρόσθετης παρέμβασης και της από 2 Οκτωβρίου 2006 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε παρέμβαση, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο και συνεκδικάσθηκαν, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας, ανέγνωσε την από 22 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και της προσεπίκλησης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την απόρριψη της πρόσθετης παρέμβασης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων και της προσθέτως παρεμβαίνουσας τα αντίθετα και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I.Εισάγονται προς συζήτηση η από 1-9-2005 αίτηση του ... κ.λ.π. κατά των ... κ.λ.π. για αναίρεση της 5430/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, η από 2-10-2006 ανακοίνωση δίκης μετά προσεπικλήσεως προς παρέμβαση των αναιρεσιβλήτων προς την Α.Ε. με την επωνυμία "PARADISE HOTEL BANGALOWS PARKINGS ΠΡΑΤΗΡΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΕ" και η από 27-11-2006 πρόσθετη παρέμβαση της τελευταίας υπέρ των αναιρεσιβλήτων, οι οποίες πρέπει να συνεκδικασθούν κατ΄άρθρο 246 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη, κατ΄ άρθρο 573 αριθ.1 του ίδιου κώδικα.

II. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68,74,75,79,118,216 §1,218 και 219 ΚΠολΔ συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται η διαζευκτική ή επικουρική εναγωγή, γιατί το πρόσωπο του δικαιούχου ενάγοντος και του υπόχρεου εναγομένου πρέπει να είναι ορισμένο και θετικό και να συνάπτεται με τα πραγματικά περιστατικά που δικαιολογούν την ιδιότητα αυτού, ως ενάγοντος ή εναγομένου.

Διαζευκτική εναγωγή υπάρχει, όταν ενάγουν ή ενάγονται περισσότερα πρόσωπα, χωρίς να προσδίδεται σε ένα από αυτά, κατά τρόπο οριστικό ή θετικό, η ιδιότητα του ενάγοντος ή του εναγομένου και δικαιούχου ή υπόχρεου, αντίστοιχα, από την έννομη σχέση της δίκης. Επικουρική δε εναγωγή υπάρχει, όταν ο δεύτερος και οι επόμενοι ενάγουν ή ενάγονται για την περίπτωση της απόρριψης της αγωγής κατά του αμέσως προηγούμενου αυτών.

Και στις δύο περιπτώσεις δεν πρόκειται για ενεργητική ή παθητική ομοδικία, αντίστοιχα, των άρθρων 74 επ. ΚΠολΔ, καθόσον οι ενάγοντες ή οι εναγόμενοι δεν είναι κοινωνοί της ίδιας απαίτησης ή υποχρέωσης, αντίστοιχα, έναντι του εναγομένου ή ενάγοντος, αντίστοιχα, αφού ένας μόνο είναι ο δικαιούχος ή ευθύνεται, αντίστοιχα αλλά υπάρχει αμφιβολία προς αυτούς.

Επομένως, επί διαζευκτικής ή επικουρικής εναγωγής περισσοτέρων προσώπων, η αγωγή είναι απαράδεκτη, λόγω της ακυρότητας του δικογράφου που δημιουργείται, επί μεν διαζευκτικής εναγωγής από την πλήρη αοριστία της αγωγής, ως προς το πρόσωπο του διαδίκου, επί δε της επικουρικής εναγωγής, λόγω άσκησης της αγωγής υπό την αίρεση της απόρριψης αυτής, ως προς τον ενάγοντα ή τον εναγόμενο, ην οποία δεν επιτρέπεται και συνεπώς απορρίπτεται και με αυτεπάγγελτη έρευνα από τι δικαστήριο.

Εξάλλου, κατ΄άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της από 31-3-2004 αγωγής των εναγόντων - αναιρεσιβλήτων κατά των εναγομένων- αναιρεσειόντων, εκείνοι εκθέτουν ότι δυνάμει του από 28-3-1979 ιδιωτικού συμφωνητικού, εκμίσθωσαν στον πρώτο εναγόμενο-αναιρεσείοντα τον πολυόροφο σταθμό αυτοκινήτων που περιγράφεται σ΄αυτή, συνιδιοκτησίας, των υπογείου, ισογείου, πρώτου, δευτέρου και τρίτου ορόφων, που αποτελούν μια οριζόντια ιδιοκτησία των δέκα επτά πρώτων εναγόντων (φυσικών προσώπων) κατά τα αναφερόμενα ποσοστά εκάστου και των τετάρτου, πέμπτου, και έκτου ορόφων, που αποτελούν μια οριζόντια ιδιοκτησία, ιδιοκτησίας της δέκατης όγδοης ενάγουσας εταιρείας, για χρονικό διάστημα τριών ετών, ήτοι μέχρι 31-3-1981, αντί του σ΄αυτή μισθώματος και τους ειδικούς όρους που αναφέρονται σ΄αυτό.

Ότι σύμφωνα με όρο του άνω μισθωτηρίου και μετά τη συναίνεση των εκμισθωτών, που ζήτησε και έλαβε ο πρώτος εναγόμενος συνέστησε στις 29.9.1981 τη δεύτερη εναγόμενη εταιρεία, με τη "διευκρίνιση -δέσμευση ότι ουδεμία μεταβολή θα επερχόταν στο πρόσωπο του μισθωτή, ως προς τα δικαιώματα των εκμισθωτών, καθόσον οι εκμισθωτές πάντοτε θεωρούσαν ως μισθωτή τον πρώτο εναγόμενο".

Ότι κατόπιν τροποποίησης στις 20.3.1993, της με την ίδια επωνυμία εταιρίας και αφού δόθηκε σχετική άδεια από τους εκμισθωτές, η εν λόγω εναγόμενη εταιρία, με τους ίδιους όπως και παραπάνω όρους, εκμεταλλεύεται την άνω επιχείρηση έως σήμερα. Ότι η ένδικη μίσθωση έληξε στις 28.1.1991 (άλλως στις 20.9.1993, αν ήθελε θεωρηθεί ότι υπήρξε νέα μίσθωση με τη δεύτερη εναγομένη στις 29.9.1981 ή ότι παραχωρήθηκε η χρήση του μισθίου σ΄αυτήν), λόγω συμπλήρωσης δωδεκαετίας από την έναρξής της πλην όμως οι μισθωτές δεν απέδωσαν τη χρήση του μισθίου αλλά παρέμειναν σ΄αυτήν, χωρίς εναντίωση των εκμισθωτών.

Ότι λόγω μη ασκήσεως αγωγής απόδοσης από τους εκμισθωτές εντός εννέα μηνών, η μίσθωση παρατάθηκε αναγκαστικά για μία τετραετία, δηλαδή μέχρι τις 28.3.1995 (άλλως στις 20.9.1997)και έκτοτε κατέστη αορίστου χρόνου. Περαιτέρω οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι " η συσταθείσα την 29.9.1981 από τον πρώτο εναγόμενο εταιρία δεν μετείχε ποτέ στην υπό κρίση μισθωτική σχέση αλλά και αν ήθελε γίνει δεκτό κάτι τέτοιο, η δεύτερη εναγόμενη υπεισήλθε σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του αρχικού μισθωτή, που άρχισε στις 28.3.1979, η οποία συνεχίζεται στο πρόσωπο της ως μία συνεχής και χωρίς διακοπή, έως σήμερα".

Ότι την ως άνω αορίστου χρόνου από 28-3-1979 σύμβαση μισθώσεως καταγγέλλουν με την ένδικη αγωγή. Ζήτησαν δε, κηρυσσομένης λυμένης της εν λόγω σύμβασης μισθώσεως, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να αποδώσουν στους ενάγοντες-συνεκμισθωτές το παραπάνω μίσθιο και ειδικότερα στους δεκαεπτά πρώτους το υπόγειο, το ισόγειο, τους πρώτους, δεύτερο και τρίτο πάνω από το ισόγειο ορόφους και στη δεκάτη όγδόη τους τέταρτο, πέμπτο και έκτο πάνω από το ισόγειο ορόφους.

Έτσι όπως είχε η αγωγή εμπεριείχε διαζευκτική εναγωγή διότι δεν προσδιδόταν σε ένα από τα πρόσωπα των δύο εναγομένων κατά τρόπο οριστικό ή θετικό η ιδιότητα του εναγομένου και υπόχρεου από την έννομη σχέση της δίκης.

Συνεπώς έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω ακυρότητας του δικογράφου, που δημιουργείται από την πλήρη αοριστία της αγωγής ως προς το πρόσωπο του εναγομένου. Όπως, όμως, προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης, το Εφετείο έκρινε την αγωγή ορισμένη ως προς το πρόσωπο του εναγομένου, εκτίμησαν ότι μισθωτής, κατά τα στην αγωγή, και, επομένως, εναγόμενος ως τοιούτος και υπόχρεος από την έννομη σχέση της δίκης ήταν ο πρώτος των εναγομένων και αφού δέχθηκε ως προς αυτόν την έφεση που άσκησαν οι ενάγοντες-αναιρεσίβλητοι κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε απορρίψει την αγωγή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας ως προς το πρόσωπο του εναγομένου, δέχθηκε την αγωγή ως προς τον πρώτο των εναγομένων αναιρεσειόντων απορρίψαν την έφεση κατά της δεύτερης αυτών(2ης των αναιρεσειόντων). Έτσι όμως το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη, λόγω της πιο πάνω αοριστίας ως προς το πρόσωπο του εναγομένου. Είναι, επομένως, βάσιμος ο λόγος της αίτησης αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.14 ΚΠολΔ, κατ΄ορθή εκτίμηση αυτού, και όχι από τον αριθ.8, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο, εκ του ότι παρά το νόμο το Εφετείο δεν απέρριψε την πιο κάνω αγωγή ως απαράδεκτη, καθόσον αφορά το πρόσωπο και του πρώτου των εναγομένων.

III. Με το μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, που αφορά τη δεύτερη των αναιρεσειόντων , προσάπτεται αιτίαση στην προσβαλλόμενη, από το άρθρο 559 αριθ.17 Κ.Πολ.Δ., για το λόγο ότι, ενώ στο σκεπτικό της αναφέρει ότι απορρίπτει την έφεση ως προς την εφεσίβλητη εταιρεία με την επωνυμία "....ΕΕ"(δεύτερη των αναιρεσειόντων) στο διατακτικό της αναφέρει ότι απορρίπτει την έφεση ως προς την εφεσίβλητη εταιρεία με τη επωνυμία "Ανώνυμη Εταιρεία Γενικών Κτηματικών και Εμπορικών Επιχειρήσεων ΑΔΑΜΑΣ" και καταδικάζει τους εκκαλούντες στη δικαστική δαπάνη αυτής, ενώ εφεσίβλητη ήταν, όπως προεκτέθηκε η πρώτη άνω εταιρεία. Είναι όμως πρόδηλο ότι τούτο αποτελεί παραδρομή του Εφετείου, αφού, όπως, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης, προκύπτει εφεσίβλητη εταιρεία είναι μία, η στην αρχή της προσβαλλόμενης αλλά και στο αιτιολογικό αυτής με την ορθή επωνυμία της αναφερομένη "... ΕΕ", περαιτέρωδε το ότι η εταιρεία με επωνυμία "Ανώνυμη Εταιρεία Γενικών Κτηματικών και Εμπορικών Επιχειρήσεων ΑΔΑΜΑΣ" δεν είναι εφεσίβλητη αλλά εκκαλούσα προκύπτει τόσο από το αιτιολογικό όσο και από άλλο μέρος του διατακτικού της προσβαλλόμενης με το οποίο υποχρεώνεται ο πρώτος των αναιρεσειόντων - εφεσιβλήτων να αποδώσει στην αμέσως πιο πάνω εκκαλούσα εταιρεία τους σ΄αυτό ορόφους του μισθίου.

Συνεπώς ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, γιατί ιδρύεται μόνο όταν υπάρχουν αντιφάσεις στο διατακτικό της απόφασης, και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.

ΙV. Κατά μεν τη διάταξη του άρθρου 89 του ΚΠολΔ, η προσεπίκληση ασκείται σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν για την αγωγή, το αργότερο έως την συζήτηση στο ακροατήριο και κοινοποιείται στον προσεπικαλούμενο, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 91 του ίδιου κώδικα όποιος έχει έννομο συμφέρον δικαιούται να ανακοινώσει τη δίκη σε τρίτους, ώστε να εκδοθεί από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο οριστική απόφαση για την ουσία της υπόθεσης. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 573 αριθ.1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η άσκηση ανακοίνωσης δίκης με προσεπίκληση ενώπιον του Αρείου Πάγου το πρώτο απορρίπτεται και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη. Επομένως, η άνω από 2-10-2006 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση, η ασκηθείσα από τους αναιρεσίβλητους, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

V

.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 80 ΚΠολΔ, αν σε δίκη που εκκρεμεί μεταξύ άλλων τρίτος έχει έννομο συμφέρον να νικήσει κάποιος διάδικος, έχει το δικαίωμα, έως την έκδοση αμετάκλητης απόφασης, να ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση για να υποστηρίξει το διάδικο αυτόν. Και κατά τη διάταξη του άρθρου 81 παρ.1 ΚΠολΔ η πρόσθετη παρέμβαση ασκείται σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν για την αγωγή και κοινοποιείται σε όλους τους διαδίκους.

Από τις διατάξεις αυτές, προκύπτει σαφώς ότι η πρόσθετη παρέμβαση μπορεί να ασκηθεί και το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου. Η κοινοποίηση της πρόσθετης παρέμβασης, που ασκείται το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου με την κατάθεσή της στη γραμματεία του, πρέπει, εφόσον δεν ζητήθηκε και δεν διατάχθηκε σύμφωνα με το άρθρο 150 ΚΠολΔ., σύντμηση προθεσμίας, να γίνεται, σύμφωνα με το άρθρο 568 παρ.4 ΚΠολΔ, σε όλους τους μέχρι της ασκήσεώς της διαδίκους, τουλάχιστον εξήντα ημέρες πριν από τη δικάσιμο, αν όλοι οι διάδικοι, που καλούνται, διαμένουν στην Ελλάδα πλην όμως η μη εμπρόθεσμη επίδοσή της μετά της κλήσης προς παράσταση προκαλεί ακυρότητα μόνο αν προξένησε στον καλούμενο για παράσταση διάδικο βλάβη, η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας, δεν υφίσταται δε βλάβη ο καλούμενος, αν παρίσταται κατά τη συζήτηση και αντιτάσσει πλήρη υπεράσπιση επί της υπόθεσης.

Εξάλλου η, μετά από προηγηθείσα ανακοίνωση δίκης και προσεπίκληση, ασκούμενη πρόσθετη παρέμβαση από τον προσεπικαλούμενο, υπέρ του προσεπικαλούντα, δεν αποβαίνει απαράδεκτη εκ μόνου του γεγονότος ότι η ανακοίνωση και προσεπίκληση είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες. Στην προκειμένη περίπτωση ασκήθηκε, όπως προεκτέθηκε, από την πιο πάνω προσεπικαλούμενη εταιρεία η από 27-11-2006 πρόσθετη παρέμβαση υπέρ των προσεπικαλούντων αυτήν αναιρεσιβλήτων ενώπιον του Αρείου Πάγου, με την οποία ισχυρίζεται ότι είναι νέα μισθώτρια του επιδίκου μισθίου, μετά την αποβολή του πρώτου των αναιρεσειόντων από αυτό και παρεμβαίνει προσθέτως, αιτουμένη την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης, επικαλούμενη προς τούτο έννομο συμφέρον το οποίο είναι πρόδηλο αφού είναι νέα μισθώτρια του επιδίκου.

Η παρέμβαση αυτή δεν αποβαίνει απαράδεκτη εκ του ότι είναι απορριπτέες οι πιο πάνω ανακοίνωση δίκης και προσεπίκληση. Εξάλλου, όπως προκύπτει από το στη δικογραφία αντίγραφο της παρέμβασης αυτής, που κατατέθηκε στην γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 27-11-2006 και ορίστηκε δικάσιμος για συζήτησή της η στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη, διατάχθηκε, πρόδηλα κατόπιν προφορικής αιτήσεως της περεμβάσας σύμφωνα με το άρθρο 150 ΚΠολΔ, σύντμηση της προθεσμίας κλήτευσης, αφού ορίστηκε προθεσμία κοινοποίησής της σαράντα ημερών πριν τη δικάσιμο.

Επομένως ο ισχυρισμός των αναιρεσειόντων (καθών η παρέμβαση) ότι " η πρόσθετη παρέμβαση είναι δικονομικά απαράδεκτη", εκ του ότι είναι απορριπτέες οι άνω ανακοίνωση δίκης και προσεπίκληση άλλως γιατί αντίγραφο της παρέμβασης αυτής με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς παράσταση για τη στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο επιδόθηκε την 30-11-2006, ήτοι σε χρόνο ελάσσονα των 60 ημερών προ της δικασίμου σ΄αυτούς, οι οποίοι ας σημειωθεί παραστάθηκαν κατά τη συζήτηση και προέβαλαν πλήρη υπεράσπιση και επομένως δεν υπάρχει βλάβη, πρέπει να απορριφθεί ως προς μεν το κύριο μέρος του ως μη νόμιμος ως προς δε το επικουρικό ως αβάσιμος.

Είναι λοιπόν παραδεκτή και νόμιμη (άρθρ.80 ΚΠολΔ). Μετά από όλα αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τον πρώτο των αναιρεσειόντων, να παραπεμφθεί η υπόθεση κατ΄αυτό το μέρος για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που την εξέδωσε και θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν (άρθρ.580 παρ.3 ΚΠολΔ) να απορριφθούν α) η ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση και β) πρόσθετη παρέμβαση καθόσον στρέφεται κατά του πρώτου των αναιρεσειόντων , γίνει δε αυτή δεκτή καθόσον στρέφεται κατά της δεύτερης αυτών.

Τέλος πρέπει να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι και η προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβάσα στη δικαστική δαπάνη του πρώτου των αναιρεσειόντων και η δεύτερη των αναιρεσειόντων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων και της προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβάσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Συνεκδικάζει τις αναφερόμενες στο σκεπτικό αίτηση αναίρεσης, ανακοίνωση δίκης μετά προσεπικλήσεως προς παρέμβαση και πρόσθετη παρέμβαση.

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 2-10-2006 ανακοίνωση δίκης μετά προσεπικλήσεως προς παρέμβαση των ... κ.λ.π.

Αναιρεί την 5430/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο αιτιολογικό της παρούσας μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Δέχεται την από 27-11-2006 πρόσθετη παρέμβαση της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία " PΑRADISE HOTEL BANGALOWS - PARKINGS ΠΡΑΤΗΡΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε" καθόσον αφορά τη δεύτερη των αναιρεσειόντων.

Απορρίπτει αυτή καθόσον αφορά τον πρώτο των αναιρεσειόντων. Και

Καταδικάζει 1) τους αναιρεσίβλητους και την προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβάσα στη δικαστική δαπάνη του πρώτου των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1.100)ευρώ και χίλια εκατό (1.100) ευρώ, αντίστοιχα και 2) τη δεύτερη των αναιρεσειόντων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων και της προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβάσας εξ επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ και τετρακοσίων είκοσι (420) ευρώ, αντίστοιχα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιουνίου 2007. Και

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Ιουλίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ