181/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 181 / 2010 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 181/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 12η Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Μουζακιάρη. Δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Τσαντίνη, ο οποίος δήλωσε ότι ανακαλεί την από 11-1-2010 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-10-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 24383/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2226/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-12-2007 αίτησή του και τους από 1-12-2008 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Πάσσος διάβασε την από 15-12-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και εάν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν (ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν) και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα", τα οποία έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και των οποίων η λήψη υπόψη, καίτοι μη προταθέντων, ιδρύει τον προβλεπόμενο απ' αυτήν αναιρετικό λόγο, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι η απλή ή αιτιολογημένη άρνηση αυτών.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τους ταυτόσημους πρώτο κύριο και πρώτο πρόσθετο, κατά το α' σκέλος αυτού, λόγους αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθ. 559 ΚΠολΔ προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλομένη 2226/2007 απόφαση του κρίνοντας, ύστερα από αντίθετες εφέσεις των διαδίκων (και πρόσθετους λόγους έφεσης της αναιρεσίβλητης), επί αγωγής του με αντικείμενο αξιώσεις του από εργασιακή σχέση, δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ο ενάγων αναιρεσειων προσελήφθη ως υπάλληλος στην ξενοδοχειακή επιχείρηση που διατηρούσε στην ...

αρχικά ο πατέρας της εναγομένης, στην οποία μεταβιβάσθηκε αυτή στην συνέχεια (με αποτέλεσμα να υπεισέλθει αυτοδίκαια στην θέση του προηγουμένου εργοδότη πατέρα της), όχι όμως από τις αρχές Οκτωβρίου 1983, όπως είχε ισχυρισθεί ο αναιρεσειων ενάγων με την αγωγή του, αλλά από τις αρχές του έτους 1999, αν και η αναιρεσίβλητη εναγομένη με τον β' λόγο της έφεσης της αρνήθηκε μεν γενικά την πρόσληψη του από τις αρχές Οκτωβρίου 1983, χωρίς όμως να προσδιορίζει χρονικά αυτήν και κατά συνέπεια το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη "πράγματα" μη προταθέντα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Οι λόγοι αυτοί πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι, διότι ο ισχυρισμός σχετικά με τον χρόνο πρόσληψης και έναρξης απασχόλησης του ενάγοντος δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, αλλά άρνηση του αποτελούντος στοιχείο της βάσης της αγωγής σχετικού ισχυρισμού, η δε περί αυτού κρίση του δικαστηρίου της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων.

Ο αυτός πρώτος πρόσθετος λόγος κατά το β' σκέλος από τον αριθμό 19 του αυτού άρθρου για αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ζήτημα αυτό του χρόνου πρόσληψης του αναιρεσείοντος ενάγοντος, ανεξάρτητ' από την αοριστία του, αφού δεν αναφέρονται ποιες είναι οι αντιφάσεις, πλήττει στην πραγματικότητα την εκτίμηση των αποδείξεων ως προς την αιτιολόγηση του σαφούς σχετικού αποδεικτικού πορίσματος και είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

II. Με τους δεύτερο κύριο και δεύτερο πρόσθετο λόγους αναίρεσης προβάλλεται, ότι, εφόσον η αναιρεσίβλητη εναγομένη με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις της πρόβαλε, όπως και πρωτοδίκως, τις ενστάσεις καταχρηστικής άσκησης των ενδίκων αξιώσεων του ενάγοντος και παραγραφής των αξιώσεων του έτους 1999, που απορρίφθηκαν και από το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφαση του, αμφισβήτησε ειδικά τον αποτελούντα την ιστορική βάση της αγωγής ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ενάγοντος περί του χρόνου πρόσληψης του (από τον δικαιοπάροχο πατέρα της αναιρεσιβλητης εναγομένης) από τις αρχές Οκτωβρίου 1983, ως εκ τούτου δε το Εφετείο, δεχθέν με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση του ότι η πρόσληψη του έγινε το 1999 (και ότι έκτοτε άρχισε η απασχόληση του) και όχι από τις αρχές Οκτωβρίου 1983, όπως ισχυρίσθηκε αυτός, δεν έλαβε υπόψη την ειδικότερη αμφισβήτηση που διατυπώθηκε στις προτάσεις της αναιρεσιβλητης και έτσι συνήγαγε ανεπίτρεπτα ομολογία της.

Οι λόγοι αυτοί, αληθώς από τον αριθμό 11 περ. β' και όχι από τον αριθμό 10, όπως φέρονται, του άρθ. 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέοι προεχόντως ως ερειδόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο την κρίση του ως προς το θέμα του χρόνου πρόσληψης του αναιρεσείοντος στήριξε στον συσχετισμό και την συνεκτίμηση των καταθέσεων των μαρτύρων και των μνημονευομένων ενόρκων βεβαιώσεων και όχι σε οποιαδήποτε ομολογία.

III. Με τους ταυτόσημους (και τελευταίους) τρίτο κύριο και τρίτο πρόσθετο λόγους αναίρεσης από τον αριθμό 9 του άρθ. 559 ΚΠολΔ ο αναιρεσείων προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι άφησε αίτηση του αδίκαστη, καθόσον ειδικότερα, αν και με την αγωγή του ζήτησε, εκτός των άλλων, και την επιδίκαση επιδομάτων (δώρων) εορτών Πάσχα και Χριστουγέννων των ετών 2001 και 2002, το δικαστήριο δεν αποφάνθηκε για τα αιτήματα του αυτά. Οι λόγοι αυτοί πρέπει ν' απορριφθούν ως ερειδόμενοι σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την ένδικη αγωγή του (άρθ. 561 §2 ΚΠολΔ), με αυτήν ο αναιρεσείων ζήτησε μόνο δώρο (επίδομα) Χριστουγέννων του έτους 2003, το οποίο και του επιδικάσθηκε με την προσβαλλομένη απόφαση. Σύμφωνα με όλα τα προαναφερθέντα πρέπει ν' απορριφθεί στο σύνολο της η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-12-2007 αίτηση του ... και τους από 1-12-2008 πρόσθετους λόγους για αναίρεση της 2226/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ