Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and lack of judicial admission under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1813 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1813/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Μαΐου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σινανίδη.

Της αναιρεσίβλητης : ....., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-10-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 520/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 40/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20 Ιουλίου 2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 11 Μαϊου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, από την έκθεση επιδόσεως .... της δικαστικής επιμελητρίας στο Πρωτοδικείο Αθηνών .... , σε συνδυασμό: α) προς την από 23.1.2007 απόδειξη της ιδίας επιμελητρίας περί παραδόσεως του θυροκολληθέντος δικογράφου στα χέρια του Αξιωματικού Υπηρεσίας του Αστυνομικού Τμήματος ..., όπου η κατοικία της αναιρεσιβλήτου, β) την από 23.1.2007 βεβαίωση της ιδίας δικαστικής επιμελητρίας περί ταχυδρομήσεως στην αναιρεσίβλητη εγγράφου ειδοποιήσεως, στην οποία αναφέρεται το είδος του επιδοθέντος εγγράφου (αρθρ.128§4 εδ.α΄, β΄ και γ΄ ΚΠολΔ), που προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 20.07.2006 αιτήσεως αναιρέσεως της 40/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, με την πράξη ορισμού δικασίμου και την κλήση προς συζήτηση κατά την ως άνω δικάσιμο, επιδόθηκαν, με την επιμέλεια του αναιρεσείοντος, στην αναιρεσίβλητη. Πλην όμως αυτή δεν εμφανίσθηκε κατά την συζήτηση, η οποία, επομένως, πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία της, κατ' άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ.

ΙΙ. Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ.β΄ του άρθρ. 559 ΚΠολΔ., γιατί το Εφετείο προς σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος όσον αφορά το μέγεθος των εργασιών που εξετέλεσε ο αναιρεσείων ενάγων, στην οικοδομή της αναιρεσιβλήτου εναγομένης έλαβε υπόψη και την από 23.1.2004 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού .... , της οποίας δεν έγινε στο Εφετείο νόμιμη επίκληση και προσαγωγή. Όπως όμως προκύπτει από τις υποβληθείσες από την εναγομένη αναιρεσίβλητη έγγραφες προτάσεις ενώπιον του Εφετείου, υποκείμενες σε επισκόπηση από τον Άρειο Πάγο (άρθρ.561§1 ΚΠολΔ), αυτή επικαλέσθηκε νομίμως την ανωτέρω τεχνική έκθεση. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

ΙΙΙ. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566§1 και 577§3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση.

Ειδικά, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αριθ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθεται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλ. τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικών δικαίου. (ΟλΑΠ 32/96). Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλομένη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα. (ΟλΑΠ 32/96, 27/98).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο και τέταρτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση της ουσιαστικής διατάξεως του άρθρου 681 ΑΚ, χωρίς, όμως, στο αναιρετήριο να αναφέρονται, παρά μόνο σποραδικώς και αποσπασματικώς, οι παραδοχές του Εφετείου, ήτοι τα περιστατικά, υπό τα οποία συντελέσθηκε η προβαλλομένη ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση του άρθρου 681 ΑΚ, καθώς και σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση στις αιτιολογίες.

Επομένως, οι ανωτέρω λόγοι αναιρέσεως από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι, προεχόντως, αόριστοι και απορριπτέοι.

ΙV. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 339 και 352§1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι δεν αποτελεί δικαστική ομολογία κάθε τέτοια, αλλά εκείνη που γίνεται με σκοπό αποδοχής του αμφισβητουμένου και επιβλαβούς για τον ομολογούντα γεγονότος. Η δικαστική ομολογία, δηλαδή απευθυνομένη προς το δικαστήριο το οποίο δικάζει την υπόθεση, ενός κρίσιμου γεγονότος από τον αντίδικο εκείνου που φέρει το βάρος της επικλήσεως και αποδείξεώς του, πρέπει να είναι σαφής και συγκεκριμένη.

Εξάλλου, σύμφωνα με τα άρθρα 339 και 352 ΚΠολΔ η δικαστική ομολογία αποτελεί αποδεικτικό μέσο που όταν γίνει ενώπιον του δικαστηρίου που δικάζει αποτελεί πλήρη απόδειξη εναντίον εκείνου που ομολόγησε. Όταν δε το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη δικαστική ομολογία που είχε επικαλεσθεί νομίμως ο διάδικος, για ισχυρισμό που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υπό την προϋπόθεση ότι το δικαστήριο αυτό, στο οποίο έγινε επίκληση της δικαστικής ομολογίας, δέχθηκε διαφορετικό πόρισμα από το αναφερόμενο σ' αυτή, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.11γ ΚΠολΔ (ΑΠ 1465/1987, ΑΠ 880/1986, ΟλΑΠ 498/1978).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ.11γ ΚΠολΔ, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την ενώπιον αυτού ομολογία της αναιρεσιβλήτου, που περιέχεται στις έγγραφες προτάσεις της, της οποίας έγινε νόμιμη επίκληση από τον αναιρεσείοντα, ότι αυτός εξετέλεσε το αναληφθέν υπ' αυτού έργο υπό την επίβλεψη πολιτικού μηχανικού της επιλογής της αναιρεσιβλήτου εναγομένης, ο οποίος παρέλαβε το έργο.

Η εν λόγω όμως αναφορά της εναγομένης δεν συνιστά δικαστική ομολογία, υπό την προαναφερομένη έννοια, περί της υπάρξεως της επίδικης οφειλής και ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως (τρίτος λόγος από τον αριθμό 11γ του αρθρ.559 ΚΠολΔ) είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.07.2006 αίτηση για αναίρεση της απόφασης 40/2006 του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουλίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 24 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ