Supreme Court dismisses appeal on evidence evaluation and costs, ruling documents were considered despite lack of specific mention.

Απόφαση 1813 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1813/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλκιβιάδη Γρηγοριάδη.

Της αναιρεσίβλητης: ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένης-΄Αννας Ιωαννίδου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-6-1992 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20980/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 2280/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14-10-2003 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος ανέγνωσε την από 15-2-2005 έκθεση του αποχωρήσαντος ήδη από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Μουλαγιάννη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή όπως προκύπτει από τα άρθρα 335, 338-341 και 346 ΚΠολΔ, ο δικαστής για να σχηματίσει την κρίση του επί των ασκούντων ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης πραγματικών ισχυρισμών, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, όπως είναι και τα δικαστικά τεκμήρια, η παράβαση δε της υποχρεώσεώς του αυτής ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του εδαφίου 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Στην προκειμένη υπόθεση η αναιρεσείουσα με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως από το ανωτέρω εδάφιο, μέμφεται την προσβαλλομένη απόφαση, ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο έγγραφα (το από Μαϊου 1988 σχεδιάγραμμα του μηχανικού Θεολόγη Τόλη, την από 19-9-1989 δήλωσή της προς την Δ.Ο.Υ., την 3040/2003 βεβαίωση του Δήμου Καλαμάτας και τις ..... και ..... βεβαιώσεις της ΔΕΗ με το από 29-1-1997 σχεδιάγραμμα του μηχανικού Σπυρ. Κομίνη), τα οποία προσεκόμισε νομίμως προς απόδειξη των αγωγικών της ισχυρισμών. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την υπάρχουσα στην αναιρεσιβαλλομένη βεβαίωση ότι ελήφθησαν υπόψη "και όλα τα νόμιμα με επίκληση προσκομιζόμενα έγγραφα", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι ελήφθησαν υπόψη και τα παραπάνω έγγραφα, χωρίς να ήταν αναγκαία ειδική μνεία καθενός από αυτά.

Επειδή ο αναιρετικός λόγος του εδαφίου 20 του άρθρου 550 ΚΠολΔ για παραμόρφωση του περιεχομένου αποδεικτικού εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας μόρφωσε την κρίση του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε και όχι όταν συνεκτίμησε αυτό με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρεται το έγγραφο αναφορικώς με το πόρισμα για την ύπαρξη ή ανυπαρξία του αποδεικτέου γεγονότος, ούτε όταν το δικαστήριο εξετίμησε απλώς το περιεχόμενο του εγγράφου ακριβώς όπως έχει, διότι τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται σε εκτίμηση αποδείξεων. Επομένως ο τέταρτος λόγος της αναιρέσεως από το ανωτέρω εδάφιο, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο κακώς εκτίμησε το περιεχόμενο της 364/1963 αδείας περιφράξεως οικοπέδου αναφορικώς με την ταυτότητα του επιδίκου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, το μεν διότι ανάγεται σε απλή εκτίμηση του εγγράφου, το δε διότι από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει, ότι το Δικαστήριο σχημάτισε την κρίση του από τη συνεκτίμηση περισσοτέρων αποδεικτικών μέσων και δεν βασίσθηκε αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στην ανωτέρω άδεια περιφράξεως.

Επειδή ο αναφερόμενος στο εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ όρος "ζητήματα", επί των οποίων η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση αιτιολογικών καθιστούν την απόφαση αναιρετέα, είναι ταυτόσημος του όρου "πράγματα" των οποίων η παρά το νόμο λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το εδάφιο 8 του ιδίου άρθρου, νοούνται δε ως τέτοια οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση ή κατάλυση του ασκουμένου δικαιώματος με την αγωγή ή την ένσταση, όχι όμως και εκείνοι που ανάγονται στη βαρύτητα ενός αποδεικτικού μέσου και γενικά στην εκτίμηση των αποδείξεων, στην ανάλυση και στάθμισή τους και την αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος που διατυπώθηκε στην απόφαση σαφώς.

Ως "πράγματα" κατά την ανωτέρω έννοια θεωρούνται και οι λόγοι εφέσεως, εφόσον είναι ορισμένοι και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, επομένως όχι και οι επουσιώδεις, όπως είναι εκείνοι που αναφέρονται σε αόριστο, μη νόμιμο ή απαράδεκτο ισχυρισμό. Πάντως δεν είναι "πράγμα" κατά την ανωτέρω έννοια η επίκληση των αποδεικτικών μέσων και του περιεχομένου του.

Στην προκειμένη υπόθεση η αναιρεσείουσα αποδίδει στο Εφετείο τις παρακάτω αιτιάσεις: α) Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως από το εδάφιο 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι δεν έλαβε υπόψη λόγους της εφέσεώς της κατά της πρωτόβαθμης αποφάσεως για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών εγγράφων και για μη απόδοση σε μερικά της αρμόζουσας αποδεικτικής δυνάμεως και γενικώς για κακή εκτίμηση των αποδείξεων.

Και β) με τον πέμπτος από το εδάφιο 19 του ιδίου άρθρου λόγου της αναιρέσεως, για έλλειψη νομίμου βάσεως της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, διότι δέχθηκε ότι τα επίδικα οικοπεδικά τμήματα δεν εμπίπτουν στους τίτλους ιδιοκτησίας της αναιρεσείουσας και ότι αυτά νεμήθηκε συνεχώς από το 1963 η αναιρεσίβλητη και όχι η αναιρεσείουσα, παρέλειψε δε ωστόσο το Δικαστήριο να αναφέρει τα όρια και τις πλευρικές διαστάσεις των επιδίκων και του οικοπέδου της τελευταίας, καθώς και το εμβαδόν του μείζονος οικοπέδου από το οποίο προήλθε τούτο.

Αμφότεροι οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι οι προβαλλόμενοι με αυτούς ισχυρισμοί ανάγονται στην επίκληση αποδεικτικών μέσων και την εκτίμηση αποδείξεων και ως εκ τούτου δεν αποτελούν ζητήματα, ούτε πράγματα με την προαναφερομένη έννοιά τους. Επειδή κατ' άρθρο 7 Ν. 1910/1944 "τα έξοδα και τέλη πάσης διαδικασίας ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου ως και τα τέλη εκτελέσεως ως επίσης και αι κατά τον κώδικα περί δικηγόρων καταβλητέαι ή καταψηφιστέαι αμοιβαί, τα τέλη και δικαιώματα του επί της εκτελέσεως συμβολαιογράφου ως και τα του δικαστικού κλητήρος τέλη και δικαιώματα δια πάσαν σχετικήν προς τας δίκας ταύτας ή την εκτέλεσιν ενέργειαν τούτου μειούνται εις το ήμισυ του κατά τας κειμένας διατάξεις καθοριζομένου ποσού, εφόσον ταύτα είναι καταβλητέα παρά πολυτέκνων".

Κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεις, το προβλεπόμενο από αυτήν ευεργέτημα αναφέρεται στις υποχρεώσεις του πολυτέκνου για τις παρεχόμενες στον ίδιο υπηρεσίες και δεν επηρεάζει την υποχρέωσή του προς πληρωμή των επιδικαζομένων στον αντίδικό του εξόδων. Επομένως το Εφετείο, με το να αγνοήσει σχετικό αίτημα της αναιρεσείουσας που ητήθηκε στην κατ' έφεση δίκη και την καταδίκασε στην κατά τις γενικές διατάξεις δικαστική δαπάνη της αντιδίκου της, δεν παραβίασε την ανωτέρω διάταξη και ο αντίθετος από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-12-2003 αίτηση της .....για αναίρεση της 2280/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης που ορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Νοεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ