Supreme Court allows appeal against appellate court for misreading corporate charter regarding representation authority.

Απόφαση 1811 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1811/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Δουλγεράκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Βασιλείου Λυκούδη), Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη, Στυλιανή Γιαννούκου και Μιχαήλ Αυγουλέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Απριλίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χριστόφορο Σαράκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Κεραμοποιΐα Γ. Κ. ΑΕ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-6-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 44/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 160/2013 του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 13-11-2013 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κόμης διάβασε την από 24-3-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της υπ' αριθμ. 160/2013 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ. ... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αγρινίου Χ. Λ., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων, που επισπεύδει τη συζήτηση της υπό κρίση από 13-11-2013 αιτήσεως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 160/2013 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη η πράξη, με την οποία δικάσιμος για τη συζήτησή της ορίσθηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης αποφάσεως (1-4-2014), επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στην αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία, με κλήση προς αυτήν για να παραστεί κατά τη συζήτηση της αναιρέσεως, κατά την ορισθείσα παραπάνω δικάσιμο. Κατ' αυτήν, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσίβλητη δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου της, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ. Σύμφωνα, όμως, με την διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 εδ. α' και γ' του ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία της αναιρεσίβλητης, σαν να ήταν και αυτή παρούσα.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Ο θεσπιζόμενος με τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως θεμελιώνεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος όσον αφορά το περιεχόμενο του εγγράφου, όταν δηλαδή από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο ανέγνωσε το έγγραφο λανθασμένα, δεχόμενο έτσι ότι έχει περιεχόμενο προφανώς διαφορετικό από το πραγματικό περιεχόμενό του και ακολούθως κατέληξε, αφού στηρίχθηκε στο έγγραφο αυτό μόνο ή κυρίως σ' αυτό, σε περίπτωση συνεκτιμήσεώς του με άλλα αποδεικτικά μέσα, σε επιζήμιο για τον διάδικο - αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα ως προς πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Παραμόρφωση εγγράφου υπάρχει και όταν από το αναφερόμενο στην απόφαση έγγραφο, που εκτιμήθηκε από το δικαστήριο, παραλείπεται κάποιο κρίσιμο στοιχείο του κειμένου, δηλαδή τέτοιο που μπορεί να οδηγήσει το δικαστήριο σε διαφορετικό αποδεικτικό συμπέρασμα, ή όταν δεν λαμβάνονται υπόψη όλα τα γεγονότα, που περιέχονται στο έγγραφο ή, αντίθετα, όταν γίνονται δεκτά γεγονότα που δεν περιέχονται σ' αυτό.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, για να κρίνει, ότι ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας Σ. Κ. δεν είχε το δικαίωμα πρόσληψης ή απόλυσης προσωπικού και ότι, επομένως, η γενόμενη από αυτόν, χωρίς σχετική εξουσιοδότηση, καταγγελία της εργασιακής συμβάσεως του ενάγοντος, ήδη αναιρεσείοντος, ήταν ανυπόστατη, ουδέν έννομο αποτέλεσμα επιφέρουσα, εκτίμησε, μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίστηκαν με επίκληση από τους διαδίκους, και το υπ' αριθμ. ...

Πρακτικό, που συντάχθηκε για τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης, με θέμα "Συγκρότηση σε σώμα του νέου Διοικητικού Συμβουλίου και καθορισμός εξουσιών του Προέδρου του Δ.Σ.", και δέχθηκε (το Εφετείο) ότι από το έγγραφο αυτό προκύπτει, ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της εναγομένης ομόφωνα ενέκρινε και ανέθεσε στον Πρόεδρό του και Διευθύνοντα Σύμβουλο Σ.

Κ. τις εξουσίες εκπροσώπησης της εταιρείας και παρείχε σ' αυτόν το δικαίωμα όπως με την εταιρική υπογραφή, που αποτελείται από τη σφραγίδα της εταιρείας και την υπογραφή του, "αναλαμβάνει χρήματα, χρηματόγραφα, μερισματαποδείξεις, εισπράττει χρήματα, εκδίδει - αποδέχεται συναλλαγματικές και γραμμάτια, εκδίδει και οπισθογραφεί επιταγές, παραλαμβάνει φορτωτικές, συμβάλλεται με τις τράπεζες για το άνοιγμα ενέγγυων πιστώσεων και την έκδοση εγγυητικών επιστολών, δίδει εντολές πληρωμής για λογαριασμό της εταιρείας και γενικά διαχειρίζεται και συμβάλλεται για λογαριασμό της εταιρείας, συνομολογεί δάνεια και πιστώσεις σε ανοικτό λογαριασμό και κάνει χρήση αυτών".

Ακολούθως το Εφετείο, αφού κατά κύριο λόγο στηρίχθηκε επί του ως άνω εγγράφου, το οποίο και ιδιαιτέρως εξαίρει στην απόφασή του, έκρινε ότι, από την ανάθεση επί μέρους εξουσιών στον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης συνάγεται ότι ουδόλως παρασχέθηκε σ' αυτόν και η εξουσία πρόσληψης ή απόλυσης προσωπικού, εντεύθεν νοουμένου ότι η εξουσία αυτή επιφυλάχθηκε υπέρ του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης και ότι, επομένως, η από τον Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο αυτής Σ.

Κ. καταγγελία της συμβάσεως εργασίας του ενάγοντος, κείμενη εκτός των εξουσιών εκπροσώπησης και διαχείρισης των εταιρικών ζητημάτων, είναι ανυπόστατη και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Δεχόμενο δε στη συνέχεια το Εφετείο, ότι ο ενάγων και μετά την ανυπόστατη καταγγελία της εργασιακής του συμβάσεως προσέφερε πράγματι τις υπηρεσίες του στην εναγομένη, τις οποίες αυτή απέκρουσε, περιελθούσα έτσι σε υπερημερία, απέρριψε ως μη νόμιμη την ένδικη αγωγή, γιατί με αυτήν ο ενάγων ζητούσε την καταβολή μόνο αποζημιώσεως απολύσεως και όχι μισθούς υπερημερίας, την καταβολή των οποίων και μόνο εδικαιούτο να ζητήσει στην προκείμενη περίπτωση.

Όπως, όμως, προκύπτει από το παραπάνω έγγραφο (υπ' αριθμ. ... Πρακτικό), το οποίο προσκομίζεται σε επικυρωμένο φωτοτυπικό αντίγραφο, το Εφετείο παρέλειψε να αναγνώσει ουσιώδη, κρίσιμα, σημεία του εγγράφου αυτού και ειδικότερα παρέλειψε να αναγνώσει, ότι "Το Διοικητικό Συμβούλιο, βάσει του Καταστατικού, ομόφωνα αποφασίζει, εγκρίνει, καθορίζει και αναθέτει τις εξουσίες εκπροσώπησης της εταιρείας μόνο στον Πρόεδρό του και Διευθύνοντα Σύμβουλο Σ.

Κ. του Γ.. Στη συνέχεια, το Διοικητικό Συμβούλιο παρέχει παμψηφεί, σύμφωνα με το Καταστατικό, δικαίωμα υπογραφής μόνο στον Σ. Κ. του Γ., Πρόεδρο και Διευθύνοντα Σύμβουλο του Διοικητικού Συμβουλίου". Δηλαδή το Εφετείο, κατά την ανάγνωση του εν λόγω εγγράφου, αγνόησε τη λέξη "μόνον", που επαναλαμβάνεται σ' αυτό.

Έτσι, όμως, παραμόρφωσε το περιεχόμενό του γιατί, αν είχε εκτιμήσει το έγγραφο αυτό στο σύνολό του, θα μπορούσε να είχε καταλήξει στην κρίση, ότι ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου (Δ.Σ.) της εναγόμενης - αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρείας και Διευθύνων Σύμβουλος Σ. Κ. του Γ. ήταν υποκατάστατος του Δ.Σ., ενεργούσε ως όργανο εκπροσώπησης του νομικού προσώπου της εταιρείας και εξέφραζε πρωτογενώς τη βούλησή της (άρθρα 18 παρ. 1 και 2 και 22 του Κωδ.

Ν. 2190/1920 "Περί Ανωνύμων Εταιρειών") και ότι, επομένως, είχε και την εξουσία εκπροσώπησης της εταιρείας έναντι του προσωπικού της για θέματα προσλήψεως και απολύσεως αυτού. Με τα δεδομένα αυτά, το Εφετείο υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 20 του ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, κατά τον σχετικό βάσιμο, από τη διάταξη αυτή, μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της και να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκασή της, στο ίδιο Εφετείο (Δυτικής Στερεάς Ελλάδος), το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που εξέδωσαν την προσβαλλόμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013). Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της ηττηθείσας αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 160/2013 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ