Appeal dismissed for inadmissibility as the appellant failed to formally propose specific facts to the lower court.

Απόφαση 1806 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1806/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..........., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Τρύφωνος.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Ευθύμιο Τσάκα Πάρεδρο Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-4-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Τριπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 37/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 155/2005 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-9-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 19-9-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης της 155/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, το άρθρο 967ΑΚ, μεταξύ των κοινής χρήσης πραγμάτων κατατάσσει τα νερά με ελεύθερη και αέναη ροή και τις μεγάλες λίμνες και τις όχθες τους, οι οποίες, κατά νομική επιταγή ανήκουν, κατ΄ αρχή, στο Ελληνικό Δημόσιο (άρθρο 968 ΑΚ),με νόμο δε ρυθμίζονται τα σχετικά με τη διάθεση των εκτάσεων που προκύπτουν από αποξήρανσή τους (άρθρο 18 παρ.2 Συντ.).Κριτήρια για τον χαρακτηρισμό τους ως μεγάλων λιμνών είναι, ο σχηματισμός τους από την εκβολή ελεύθερων και αέναων ροών, σε συνδυασμό και με την περίμετρο, το βάθος τους και την ποσότητα του περιεχόμενου σ΄ αυτές νερού.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που δίκασε δέχθηκε τα εξής κρίσιμα περιστατικά:Το επίδικο ακίνητο έχει έκταση 201.034 τ.μ., και βρίσκεται στη θέση ..... της κτηματικής περιφέρειας ..... του Νομού Αρκαδίας.. Βρίσκεται.....λίγο μετά το κέντρο της λίμνης ....., στις λιμναίες αποθέσεις, οι οποίες σχηματίζονται από τα ιζήματα που καθιζάνουν στα λιμναία ύδατα.

Τα ιζήματα αυτά οριοθετούν το περίγραμμα της λίμνης, το βάθος τους δε στην περιοχή της λίμνης είναι από 40 μέχρι 200 μέτρα, ενώ εκεί που κείται το επίδικο ακίνητο τα ιζήματα φθάνουν σε βάθος 200 μέτρων. Από το πάχος του πυθμένα της λίμνης χρονολογείται η ηλικία της, η οποία πρέπει να υπάρχει περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, δηλαδή από το τέλος της Πλειοκαίνου περιόδου....Η λίμνη .....

σχηματίζεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του κλειστού Αρκαδικού υψιπέδου και σε υψόμετρο περίπου 660 μέτρων. Στο παρελθόν καταλάμβανε μεγαλύτερη έκταση και το νερό αποχετευόταν από διάφορες καταβόθρες. Η λεκάνη της λίμνης έχει δύο φυσικές καταβόθρες και τέσσερις τεχνικές, που δημιουργήθηκαν από κατοίκους της περιοχής για να φεύγει το νερό πιο γρήγορα, ώστε να καλλιεργήσουν τμήματα της λίμνης.

Χωρίς την ανθρώπινη αυτή επέμβαση η αποχέτευση των υδάτων θα γινόταν μόνο από τις φυσικές καταβόθρες της περιοχής και η λίμνη θα κρατούσε περισσότερο νερό και για περισσότερο χρόνο και θα καταλάμβανε μεγαλύτερη έκταση. Τα ύδατα που συγκεντρώνονταν στη λίμνη προέρχονταν από βροχοπτώσεις, από χειμάρρους της περιοχής και, όπως αναφέρεται στην Εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος -Λαρούς" στο λήμμα "Τεγέα", από τον Αλφειό ποταμό, σημερινό Σαρανταπόταμο, που χυνόταν στη λίμνη και ο οποίος στη συνέχεια εκτράπηκε προς τα ανατολικά με τεχνητά έργα και χύνεται στις καταβόθρες του χωριού ......

Αναφορά της ..... ως λίμνης γίνεται στο βιβλίο Γεωγραφίας της Δ΄ Δημοτικού, ενώ αποτυπώνεται στους γεωγραφικούς χάρτες της; Ελλάδας (σήμερα ως αποξηρανθείσα λίμνη). Η κατακλιζόμενη από τη λίμνη έκταση μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια του χρόνου. Το καλοκαίρι έχει λίγο νερό στον πυθμένα της ,ενώ σχηματίζεται πάλι με τις φθινοπωρινές βροχές.

Αλλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών στις ίδιες εποχές του χρόνου η έκταση και η διάρκεια της λίμνης έχει υποστεί μεταβολές. Το έτος 1938 η λίμνη ..... είχε αποτυπωθεί στο από 1-3-1938 διάγραμμα του Ι. Σινάνογλου και η έκτασή της ήταν 3.603.365,63 τ.μ., ενώ το έτος 1945,όπως απεικονίσθηκε σε αεροφωτογραφία της Γ. Υ. Στρατού, η εκτιμούμενη έκτασή της ήταν 3.200.000 τ.μ.

περίπου. Κατά το έτος 1968 κατά την περίοδο των βροχοπτώσεων, δηλαδή κατά τους μήνες από Νοέμβριο μέχρι και τον Μάρτιο, διατηρούσε νερό σε έκταση 4-5.000 στρεμμάτων, ενώ κατά τα έτη που υπήρχαν πολλές βροχές η κατακλιζόμενη από τα ύδατα έκτασή της ήταν πολύ μεγαλύτερη. Με την πάροδο των ετών από φυσικούς λόγους και την αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών (περιορισμός της εισροής νερού, παρατεταμένη ξηρασία, αύξηση της εξάτμισης κλπ), αλλά και από τις ανθρώπινες επεμβάσεις (διαφυγή του νερού προς τις ευρισκόμενες στις παρυφές της λίμνης καταβόθρες με αποχετευτικά -αποστραγγιστικά έργα), η έκταση της λίμνης περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό και η επί σειρά ετών βαθμιαία συρρίκνωση των υδάτων ενθάρρυνε τους αγρότες της περιοχής να επεκτείνουν τις καλλιέργειές τους καταλαμβάνοντας τμήματά της και έτσι μεγάλες εκτάσεις της παλαιάς λίμνης καλλιεργούνται αυθαίρετα από τους κατοίκους των γύρω Κοινοτήτων.

Ενόψει της έκτασης της λίμνης, της ποσότητας του περιεχομένου σ΄αυτήν νερού, του βάθους της, των ιζημάτων και της ηλικίας της, προκύπτει ότι επρόκειτο, πριν την αποξήρανσή της, για μεγάλη λίμνη, η οποία αποτελεί κοινόχρηστο πράγμα και έτσι ανήκει στο Δημόσιο. Οι εκτάσεις δε που αποκαλύφθηκαν μετά την αποξήρανση της λίμνης περιήλθαν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου.

Το τελευταίο, λόγω της διαδοχικής αποξήρανσης μεγάλων τμημάτων της λίμνης ,και δεδομένου ότι οι κάτοικοι της περιοχής είχαν αρχίσει να τα καταλαμβάνουν και να αμφισβητούν την κυριότητά του επ΄ αυτών, κατέγραψε τα τμήματα αυτά, έκτασης 1.200 στρεμμάτων περίπου, που βρίσκονταν στην περίμετρο της λίμνης, κατά το έτος 1938,ως δημόσια κτήματα στο Γενικό Βιβλίο Καταγραφής Δημοσίων Κτημάτων της Οικονομικής Εφορίας Μαντινείας, με αύξοντες αριθμούς καταγραφής από 508 έως 1926,τα οποία έτσι απέβαλαν τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους.....Ενόψει κατασκευής ταμιευτήρα υδάτων για την αξιοποίηση της λίμνης ....., το έτος 1981 συντάχθηκε από την Περιφ/κή Υπηρεσία Δημοσίων Έργων του Υπουργείου Δημοσίων έργων η από 21-10-1981 έκθεση, στην οποία αναφέρεται ότι έκταση της λίμνης 15.000 στρεμμάτων είναι τελείως ακαλλιέργητη, κατά έτη δε 1995 και 1996 έγινε οριοθέτηση και τοπογράφηση της λίμνης από υπαλλήλους του τμήματος Κτηματολογίου Απαλλοτριώσεων και Τοπογραφήσεων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αρκαδίας και καταγράφηκαν ως δημόσια κτήματα και οι υπόλοιπες καταπατηθείσες εκτάσεις, εκτός από αυτές που είχαν καταπατηθεί το 1938 και οι οποίες έχασαν τον κοινόχρηστο χαρακτήρα τους μετά το έτος 1939.Ανάμεσα στις εκτάσεις αυτές περιλαμβάνεται και το επίδικο ακίνητο, που καταγράφηκε με αριθμό 2060 στο Γενικό Βιβλίο Καταγραφής.

Η έκταση αυτή καταπατήθηκε από τον ενάγοντα τμηματικά μετά το έτος 1938, προβαίνοντας σε διακατοχικές πράξεις, όπως όργωμα και σπορά με καλαμπόκι, κηπευτικά και σιτηρά, αφού αν είχε διαπιστωθεί κατά την καταγραφή που έγινε το πιο πάνω έτος των καταπατούμενων εκτάσεων στην περίμετρο της λίμνης ότι καλλιεργείτο και το επίδικο θα είχε έκτοτε καταγραφεί.

Κατά του ενάγοντος εκδόθηκαν τα με αριθμούς 2/15-6-1995 και 3088/9-12-1997 πρωτόκολλα διοικητικής αποβολής, με τα οποία αποβλήθηκε από την επίδικη έκταση, οι ασκηθείσες δε από αυτόν κατά των παραπάνω πρωτοκόλλων ανακοπές απορρίφθηκαν.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο και απορρίπτοντας ως κατ΄ ουσία αβάσιμη τη διεκδικητική αγωγή του ανωτέρω ακινήτου του αναιρεσείοντος, δεχόμενο ότι η λίμνη ....., στην οποία κείται το επίδικο, είναι μεγάλη λίμνη, επομένως κοινόχρηστη που ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, βάσει των ανωτέρω αναφερόμενων κριτηρίων και συγκεκριμένα του τρόπου σχηματισμού της, μεταξύ των άλλων, και από τα ρέοντα ύδατα του ποταμού Αλφειού, ήτοι από ελεύθερες και αέναες ροές, την έκτασή της, την ποσότητα του περιεχόμενου σ΄ αυτήν νερού και του βάθους της, ορθώς τις προαναφερεθείσες ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 967, 968 ΑΚ, οι οποίες τυγχάνουν εφαρμογής στην προκείμενη περίπτωση κατά το άρθρο 55 Εισ.ΝΑΚ, ερμήνευσε και εφάρμοσε, διέλαβε δε πλήρεις, σαφείς, χωρίς αντιφάσεις και ενδοιασμούς αιτιολογίες ως προ το ζήτημα αυτό, και ως εκ τούτου ο πέμπτος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, κατά το με στοιχείο α πρώτο μέρος του, και ο έκτος λόγος από τον αριθ. 19 του ίδιου άρθρου, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Ο πέμπτος λόγος κατά το με στοιχεία α δεύτερο μέρος, με το οποίο αποδίδεται εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 1 του ν.δ.698 της 14/19 Απρ.1948 και 14,15,19 του ν. 21-6/10-7-1837 πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, καθόσον δεν αναφέρονται τα αναγκαία για το ορισμένο αυτού στοιχεία, ήτοι το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα της παραβίασης των διατάξεων αυτών (ΟλΑΠ 32/1996).

Ο ίδιος λόγος κατά το με στοιχείο β μέρος του, με τον οποίο αποδίδεται παραβίαση των διατάξεων άρθρων 1033, 1041, 1042, 1044, 1045 ΑΚ, 21 του νόμου της 21-6/10-7-87, του Ν.ΔΞΗ/1912 και των διαταγμάτων περί δικαιοστασίου που εκδόθηκαν και ίσχυσαν με βάση αυτόν και μετά το έτος 1926,με τα οποία ανεστάλη η λήξη κάθε παραγραφής επί αστικών διαφορών και η προθεσμία της χρησικτησίας επί δημόσιων κτημάτων και του άρθρου 21 του από 22-4/16-5-1926 ν.δ. "περί διοικητικής αποβολής από των κτημάτων της Αεροπορικής Άμυνας", πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι στηρίζεται στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι το επίδικο ακίνητο δεν ανήκει κατά κυριότητα στο Ελληνικό Δημόσιο, ενώ, από τις ανωτέρω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε το αντίθετο.

Επειδή, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει δηλαδή ν΄αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης, είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και τρόπος πρότασής του, ή επαναφοράς του στο ανωτέρω δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, αν ήταν νόμιμος (Oλ. ΑΠ 43/1990). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 340 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, από δε την αναφορά στην απόφαση μερικών από τα προσκομιζόμενα έγγραφα, γιατί έχουν ιδιαίτερη σημασία, δεν συνάγεται αναγκαστικά ότι δεν εκτιμήθηκαν και τα μη αναφερόμενα.

Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το πρώτο και δεύτερο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ.11 α, β ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο, έλαβε υπόψη, αφενός την κατάθεση του μάρτυρα του αναιρεσιβλήτου, ....., η οποία ήταν ανεπίτρεπτο αποδεικτικό μέσο, διότι ο ανωτέρω δεν γνωστοποιήθηκε ως εξεταστέος μάρτυρας πριν την εξέτασή των μαρτύρων σύμφωνα με το άρθρο 397 παρ.2 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν την κατάργησή του με το άρθρο 14 παρ.1 του ν. 2915/2001, και ως εκ τούτου η εξέτασή του ήταν απαράδεκτη, αφετέρου αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν και συγκεκριμένα, α) φωτοαντίγραφο της σελίδας 52 της Εγκυκλοπαίδειας "Πάπυρος - Λαρούς", β) φωτοαντίγραφο της σελ. 72 του βιβλίου Γεωγραφίας της Δ' Δημοτικού, και γ) το από 1-3-1938 διάγραμμα του Ι.

Σινάνογλου, τα οποία προσκομίσθηκαν από το αναιρεσίβλητο στο Εφετείο, χωρίς νόμιμη επίκληση, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ότι οι ανωτέρω πλημμέλειες προτάθηκαν από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο. Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος, κατά το τρίτο μέρος του, από τον αριθ.11 γ του ίδιου άρθρου, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο αναιρεσείων επικαλέσθηκε, ήτοι α) την από Μαρτίου 1999 έκθεση φωτοερμηνευτικής έρευνας και πραγματογνωμοσύνης του πολιτικού μηχανικού και πραγματογνώμονα του Πρωτοδικείου Αθηνών Γοργία Ψυλλάκη, β) το με αριθ.

Πρωτο.62/9-2-1993 έγγραφο της Κοινότητας ..... προς τη Νομαρχία Αρκαδίας και το με αριθ. Πρωτκ.62/9-2-1993 έγγραφο της κοινότητας Βουνού προς το Τμήμα Πολεοδομίας Π.Ε. της Νομαρχίας Αρκαδίας, γ) την από 5-3-1998 κατάσταση ακινήτων υπόχρεου σε δήλωση ΦΜΑΠ που ο αναιρεσείων υπέβαλε προς τη ΔΟΥ Τρίπολης, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν, εκτός των άλλων, και από όλα τα έγγραφα που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε ως δικαστικά τεκμήρια και τα αναφερόμενα στον ως άνω λόγο της αναίρεσης έγγραφα.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρθ. 4, 562 παρ. 2, 566 παρ.1ΚΠολΔ προκύπτει ότι για την πληρότητα του προβλεπόμενου από το άρθρ.559 αριθ.10 του ίδιου Κώδικα λόγου αναίρεσης πρέπει ο ισχυρισμός στον οποίο στηρίζεται να προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας κατά την συζήτηση κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και να γίνεται επίκληση της πρότασης αυτής στο αναιρετήριο. Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο παρά το νόμο δέχθηκε ως αληθινά πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης χωρίς απόδειξη, ήτοι τα κριτήρια, τα οποία το ανωτέρω Δικαστήριο έλαβε υπόψη για τον χαρακτηρισμό της λίμνης ..... ως μεγάλης λίμνης, της έκτασης αυτής, της ποσότητας του περιεχόμενου σ΄ αυτήν νερού, του βάθους της, των ιζημάτων και της ηλικίας της, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ότι ο ισχυρισμός αυτός προτάθηκε από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-9-2005 αίτηση αναίρεσης του ..... κατά της 155/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Οκτωβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 15 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ