1804/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1804 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1804/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : 1)....., 2) .... και 3) ..... εκ των οποίων ο 1ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Καρατζογιάννη, ο οποίος διόρισε στο ακροατήριο και τον δικηγόρο Χαρίλαο Βερβενιώτη, βάσει του υπ' αριθμ. .... ειδικού πληρεξουσίου και οι 2η και 3η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαρίλαο Βερβενιώτη.

Των αναιρεσιβλήτων : 1) .... , 2) εταιρίας περιορισμένη ευθύνης με την επωνυμία "ΤΖΑΝΕΤ Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΤΖΑΝΕΤ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 4) εταιρίας με την επωνυμία "STEVENS - ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ Ε.Π.Ε", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αναστάσιο Δημητρούκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-1-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 6912/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 8955/2005 μη οριστική, 4369/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή τους και τους από 12 Απριλίου 2007 πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 11 Μαϊου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρ. 569§2 του ΚΠολΔ "οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλομένης απόφασης και εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτή ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρας προ της συζητήσεως της αναιρέσεως, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση. Αντίγραφο του δικογράφου των προσθέτων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους. Η επίδοση μπορεί να γίνει και στον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσιβλήτου αν αυτός επισπεύδει τη συζήτηση. Από τη διάταξη αυτή συνδυαζόμενη και με τη διάταξη αυτή του αρθρ. 11§2 του ιδίου Κώδικα προκύπτει ότι για το παραδεκτό των προσθέτων λόγων απαιτείται κατά νόμο η εις την προδικασία, ελλείψει της οποίας πάσα εισαχθείσα αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη και αυταπαγγέλτως, αναγομένη επίδοση του δικογράφου αυτών προ της αυτής προθεσμίας, ήτοι των τριάντα ημερών προ της συζητήσεως της αναιρέσεως, που έχει αρχικώς ορισθεί σε κάθε περίπτωση (ΟλΑΠ 143/1984). Επομένως, εφόσον δεν προκύπτει από τον φάκελο της δικογραφίας ότι το δικόγραφο των από 12.4.2007 προσθέτων λόγων αναιρέσεως των αναιρεσειόντων επεδόθη στους αναιρεσιβλήτους, ούτε οι αναιρεσείοντες επικαλούνται κάτι τέτοιο, πρέπει να απορριφθούν οι λόγοι αυτοί ως απαράδεκτοι.

ΙΙ. Επειδή, κατά το άρθρο 561§1 ΚΠολΔ η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, ιδιαίτερα δε του υπ' αριθμ.1729/2000 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών, δια του οποίου εκρίθη η γνησιότητα της από 10.7.1996 επιστολής του πρώτου αναιρεσείοντος περί αναγνωρίσεως της στην ένδικη αγωγή αναφερομένης οφειλής, οδηγήθηκε στο αποδεικτικό πόρισμα περί υπάρξεως της απαιτήσεως των εναγόντων αναιρεσιβλήτων κατά του πρώτου εναγομένου αναιρεσείοντος, την ματαίωση ικανοποιήσεως της οποίας ο τελευταίος επεδίωξε με τις στην ένδικη αγωγή αναφερόμενες απαλλοτριώσεις περιουσιακών του στοιχείων. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πλήσσων την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του Εφετείου, είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

ΙΙΙ. Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Για να είναι όμως ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο ο αναιρεσείων παραπονείται ότι δεν ελήφθη υπόψη κάποιο αποδεικτικό μέσο, πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρεται ότι το επικαλέσθηκε και το προσκόμισε νομίμως, ο ίδιος ή ο αντίδικός του, στο δικαστήριο της ουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περίπτ. γ΄ του ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη α) την από .... εξοφλητική απόδειξη της Τραπέζης Πίστεως, β) την γραφολογική έκθεση της γραφολόγου ...... Στο αναιρετήριο δεν μνημονεύεται ότι στο Εφετείο έγινε νόμιμη επίκληση και προσαγωγή των ανωτέρω εγγράφων. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

ΙΙΙ. Επειδή, ο από το άρθρο 559 αριθμ.20 προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως της παραμορφώσεως εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, υποπίπτον σε σφάλμα περί την ανάγνωση, αποδίδει στο έγγραφο περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό και καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα. Περαιτέρω, ως έγγραφα, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων θεμελιώνει τον ανωτέρω λόγο αναιρέσεως, νοούνται αυτά που προβλέπονται ως αποδεικτικά μέσα στα άρθρα 339 και 432 του ΚΠολΔ και συνεπώς δεν θεωρούνται έγγραφα με την εν λόγω έννοια τα διαδικαστικά, στα οποία περιλαμβάνονται τα πρακτικά της δίκης που περιέχουν τις μαρτυρικές καταθέσεις, καθώς και οι ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκου ή του συμβολαιογράφου κατά το άρθρο 270§2 ΚΠολΔ. Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως πλήσσεται η προσβαλλομένη απόφαση για πλημμέλεια από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πράγματι όμως από τον αριθμό 20, κατ' ορθή υπαγωγή τού στον λόγο αυτό διαλαμβανομένου πραγματικού, γιατί το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της υπ' αριθμ. 2560/20.10.2003 ενόρκου βεβαιώσεως του μάρτυρος ..... ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών ...... Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι, προεχόντως, απαράδεκτος και απορριπτέος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27.09.2006 αίτηση για αναίρεση της απόφασης 4369/2006 του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1.170) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση ακροατήριό του στις 20 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ