1802/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1802 / 2010 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1802/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ----

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αικατερίνη Βασιλακοπούλου-Κατσαβριά και Κυριακούλα Γεροστάθη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Οκτωβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Αικατερίνης Φωτοπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου G. B. του N., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Βούλτση, για αναίρεση της με αριθμό 4764/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Ιουνίου 2010 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 903/2010.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ.1 και 2 του ΚΠΔ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το άρθρο 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεως του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου κώδικα.

Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για την απόρριψη του ενδίκου μέσου της έφεσης ως απαραδέκτου. Ειδικότερα, η απόφαση, με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' του ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο της επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως (Ολ.ΑΠ 6/94 και 4/95).

Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά είναι η επίδοση ως "αγνώστου διαμονής", χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε "γνωστή διαμονή". Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της, στην έννοια όμως της οποίας (ανωτέρας βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης ως αγνώστου διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης απόφασης, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της έφεσης του.

Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου ως άνω κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη δικαστική (Εισαγγελική) αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή ακόμη και σε άλλη εισαγγελική αρχή ή και στην αστυνομική αρχή.

Τόπος δε κατοικίας θεωρείται, εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανιστεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας, διαμονής ή επαγγελματικής εγκατάστασης θεωρείται ο αναγραφόμενος στη μήνυση ή στην έγκληση.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 4764/2010 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως της, η έφεση του εκκαλούντος αναιρεσείοντος κατά της 29664/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτός καταδικάστηκε ερήμην για την αξιόποινη πράξη της κλοπή σε ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών.

Από την υπ' αριθμ. 1844/30-3-2010 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού και του βάσιμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών ζήτησε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίου Βούλτση την παραδοχή της εφέσεως του και την εξαφάνιση της προσβληθείσης με αυτήν (έφεση) αποφάσεως με την εξής αιτιολογία για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως "διότι 1) δεν έλαβε γνώση της εκκαλουμένης αποφάσεως εμπροθέσμως και 2) κλητεύθηκε ως αγνώστου διαμονής ενώ ήταν γνωστής".

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών προκειμένου να αιτιολογήσει την απόρριψη της εφέσεως αυτής διέλαβε στην παραπάνω απόφαση του την εξής αιτιολογία : "Επειδή κατά το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκηθεί εκπρόθεσμα, το Δικαστήριο, με πρόταση του Εισαγγελέα, το κηρύσσει απαράδεκτο και διατάζει να εκτελεστεί η προσβαλλόμενη απόφαση.

Στην κρινόμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε ερήμην με την απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών η οποία έχει αριθμό 29664/2007. Η απόφαση αυτή του κοινοποιήθηκε στις 27-2-2008 όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επίδοσης του Τ. Γ., Ε.Φ. του Α.Τ. Πατησίων, που βρίσκεται στη δικογραφία και άσκησε την κρινόμενη έφεση στις 30-3-2010, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας και χωρίς να αναφέρει στο έγγραφο της έφεσης λόγο που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της.

Επομένως, πρέπει η έφεση αυτή να απορριφθεί ως απαράδεκτη, δεδομένου ότι αυτός αναζητήθηκε στην τελευταία γνωστή διαμονή του ..., πλην όμως αυτός εκεί ήτο άγνωστος κατά τις σχετικές βεβαιώσεις. Επίσης στην τελευταία γνωστή διαμονή του ..., στις 27-2-2008 έγινε η επίδοση της εκκαλουμένης και συνεπώς ορθώς επιδόθηκαν σ' αυτόν ως αγνώστου διαμονής".

Με αυτά που διέλαβε η προσβαλλόμενη απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ' αυτήν όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν, ως αναγκαία για την πληρότητα της, εκτείνεται δηλαδή στην εγκυρότητα της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως, ως αγνώστου διαμονής και διαλαμβάνει περαιτέρω το χρόνο της επιδόσεως, το αποδεικτικό επιδόσεως από το οποίο αυτή προκύπτει και το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως.

Δεν υποχρεούτο δε το Δικαστήριο να διαλάβει αιτιολογία για τους λόγους ανώτερης βίας που τυχόν εμπόδισαν την εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, αφού δεν έγινε από τον εκκαλούντα επίκληση τέτοιου λόγου, (η επίκληση μόνο ότι ουδέποτε έλαβε γνώση της εκκαλουμένης απόφασης δεν συνιστά λόγο ανωτέρας βίας), εφόσον δε στην έφεση δεν αναφερόταν ποια ήταν η γνωστή διεύθυνση του εκκαλούντος, στην οποία έπρεπε να του επιδοθεί η εκκαλούμενη απόφαση, δεν είχε υποχρέωση το Δικαστήριο να διαλάβει αιτιολογία περί του όλως αορίστου αυτού ισχυρισμού του.

Συγκεκριμένα, δεν είχε υποχρέωση το Δικαστήριο να διαλάβει αιτιολογία σε σχέση με το αν αυτός διέμενε ή όχι στη διεύθυνση που η μαρτυράς του ανέφερε και όχι ο ίδιος, όπως προαναφέρθηκε, στην έκθεση εφέσεως), η οποία (μάρτυρας) εκ περισσού εξετάστηκε στο ακροατήριο, σχετικά με το ζήτημα αυτό. Κατά συνέπεια, ορθά η προσβαλλόμενη απόφαση εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του ΚΠΔ και απέρριψε το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο και δεν την παραβίασε, οι δε αιτιάσεις που υποβάλλονται με το μοναδικό από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, ο οποίος όπως εκτιμάται από το Δικαστήριο, βάλλει κατά της ορθότητας της κρίσεως της προσβαλλόμενης απόφασης για την απόρριψη της έφεσης ως απαράδεκτης, είναι αβάσιμες και απορριπτέες. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθμ. 214/21-6-2010 αίτηση του G. B. του N.,για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4764/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 19 Νοεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ