1802/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1802 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1802/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αναστασόπουλο.

Των αναιρεσίβλητων:1)....., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μαλταμπέ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-2-1998 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 122 ΤΠ/1999 μη οριστική, 126/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 202/2004 οριστική του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση των ανωτέρω οριστικών αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-12-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 19-9-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης της 202/2004 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις του άρθρου 553 ΚΠολΔ προκύπτει ότι σε υπόθεση η οποία διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας μόνον η οριστική απόφαση που εκδόθηκε από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εφόσον τούτο υπεισήλθε στην εξέταση της ουσίας, υπόκειται στην αναίρεση όχι δε και η πρωτόδικη η οποία ενσωματώθηκε στην απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου.

Εν προκειμένω ο αναιρεσείων με τους 1ο και 3ο λόγους αναίρεσης εκ των αριθμών 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, μέμφεται την πρωτόδικη υπ'αριθ. 126/2002 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου. Οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, αφού το Εφετείο δίκασε την υπόθεση στην ουσία της. Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης και πρέπει ν'αναιρεθεί για τον λόγο αυτό όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν τα πραγ/τικά περιστατικά για την υπαγωγή στη διάταξη που εφαρμόσθηκε και συνεπώς δεν μπορεί να γίνει από τον 'Αρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διατάξεως αυτής. Ο λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ για να είναι ορισμένος πρέπει αν αφορά ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες, να αναφέρονται αυτές, το ουσιώδες ζήτημα στο οποίο αυτές ανάγονται και η διάταξη που παραβιάσθηκε εκ πλαγίου και γενικά σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών της προσβαλλομένης απόφασης, αν αφορά δε αντίφαση αιτιολογιών πρέπει να αναφέρονται οι αιτιολογίες που αντιφάσκουν, αλλιώς ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει ν'απορριφθεί.

Εν προκειμένω ο αναιρεσείων με τον εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτο λόγο αναιρέσεως, πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι στερείται νομίμου βάσης διότι δεν περιλαμβάνει μείζονα πρόταση στην ένδικη αγωγή διανομής. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον η μη παράθεση μείζονος πρότασης στην απόφαση, δεν στερεί αυτή από αιτιολογίες ούτε καθιστά τις υπάρχουσες ανεπαρκείς, και περαιτέρω ο αναιρεσείων δεν επικαλείται ανεπάρκεια των υπαρχουσών αιτιολογιών.

Επειδή ο εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης είναι δυνατό να φέρεται ότι πλήσσει την προσβαλλόμενη απόφαση γιατί στερείται νομίμου βάσης είτε διότι δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, αλλά στην πραγματικότητα να πλήσσει την απόφαση κατά την ανέλεγκτη από τον 'Αρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων υπό το πρόσχημα ότι αυτή στερείται νομίμου βάσεως. Επομένως ο 2ος λόγος της αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι υπό την επίκληση της διάταξης αυτής πλήττεται η ανέλεγκτη περί πραγματικών γεγονότων εκτίμηση του Εφετείου (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ) αφού στο οικείο λόγο αναίρεσης αναφέρεται ότι το Εφετείο έπρεπε να δεχθεί αλλά και δέχθηκε άλλα εσφαλμένα, ως προς την προταθείσα ένσταση του εναγομένου αναιρεσείοντος, περί ιδίας αυτού κυριότητος στο πρώτο ειδικό ακίνητο της αγωγής.

Επειδή η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου που προβλέπεται ως λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ είναι δυνατό να έχει ως περιεχόμενο α) την αιτίαση ότι η αγωγή επί της οποίας έκρινε σε πρώτο ή σε δεύτερο βαθμό το δικαστήριο που εξέδωσε την προβαλλόμενη τελεσίδικη απόφαση, απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ενώ συνέβαινε το αντίθετο σύμφωνα με το συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου β) αλλά υπό την αιτίαση ότι παραβιάσθηκε ορισμένος κανόνας του ουσιαστικού δικαίου με αποτέλεσμα η ένδικη αγωγή να γίνει δεκτή και ως κατ΄ουσίαν βάσιμη ή να απορριφθεί ως αβάσιμη κατ΄ουσίαν.

Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης και συνεπώς για να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος πρέπει να αναφέρονται με πληρότητα α) στον πρώτη περίπτωση η ιστορική βάση της αγωγής που απορρίφθηκε ως νόμω αβάσιμη και β) στις υπόλοιπες περιπτώσεις οι επί της ουσίας κρίσιμες παραδοχές του δικάσαντος δικαστηρίου, με βάση τις οποίες εκείνο κατέληξε στην αποδοχή ή απόρριψη της αγωγής ως κατ΄ουσίαν βάσιμης ή αβάσιμης.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον 4ο λόγο αναίρεσης ισχυρίζεται ότι το Εφετείο κακώς απέρριψε την ένστασή του για κατάχρηση του δικαιώματος των αναιρεσιβλήτων εναγόντων, ενώ έπρεπε να δεχθεί ότι η όλη συμπεριφορά τους ήταν αντίθετη προς τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ και ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αόριστος και πρέπει ν'απορριφθεί, διότι δεν εκτίθεται ποιες είναι οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης και σε τι συνίσταται το σφάλμα της, αλλά μόνον το πόρισμα αυτής ως προς την απόρριψη της ένστασης του άρθρου 281 ΑΚ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει από 10-12-2004 αίτηση, για αναίρεση της υπ'αριθ. 202/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου και της υπ'αριθ. 126/2002 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Σύρου. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Οκτωβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 15 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ