Supreme Court allows appeal against appellate court decision for failure to consider submitted facts and contradictory reasoning.

Απόφαση 1800 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1800/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ε. Σ. του Ε., συζύγου Ε. Ν. και 2) Ε. Ν. του Ι., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σπαϊδιώτη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Τουριστικές και Εμπορικές Επιχειρήσεις Βάρκιζας Α.Ε. Εκμετάλλευση Εστιατορίων, Τουριστικών και Ψυχαγωγικών Εγκαταστάσεων" (DO IT), που εδρεύει στη …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-10-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1666/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 605/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-4-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 4-1-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη της αναιρεσίβλητης στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη .../21-7-2011 έκθεση του δικαστικού επιμελητή Αθηνών …, την οποία προσκομίζουν οι επισπεύδοντες τη συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείοντες, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση από 15-4-2011 αιτήσεως για αναίρεση της 605/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχει κάτω από αυτήν και με κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης αποφάσεως δικάσιμο (14-1-2013), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσίβλητη.

Εξάλλου από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του οικείου πινακίου, δεν εμφανίσθηκε η αναιρεσίβλητη ούτε κατέθεσε δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία της (άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

Κατά το άρθρο 559 αριθ.8 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Αν οι παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν ταυτίζονται με το πραγματικό περιεχόμενο της αγωγής (η εκτίμηση του περιεχομένου της οποίας ως διαδικαστικού εγγράφου της δίκης ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.) επειδή δεν ελήφθησαν υπόψη περιστατικά των οποίων έγινε επίκληση ή αντιστρόφως ελήφθησαν υπόψη περιστατικά των οποίων δεν έγινε επίκληση, ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.8 Κ.Πολ.Δ. (Α.Π.111/2012).

Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αριθ.19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση με την από 17-10-2006 αγωγή τους οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες εξέθεσαν ότι με σύμβαση που καταρτίσθηκε στην Αθήνα στις 28-1-2006 μεταξύ αυτών και της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, ανέθεσαν στην τελευταία τη διοργάνωση της γαμήλιας δεξιώσεώς τους στις 26-8-2006 στο χώρο δεξιώσεων που διατηρούσε αυτή στη ...

αντί συμφωνηθείσης αμοιβής 19.155 ευρώ, την οποία εξόφλησαν εξ ολοκλήρου δύο ημέρες πριν από τη δεξίωση. Ότι στις υποχρεώσεις οι οποίες κατά τη συμφωνία τους βάρυναν την εναγομένη, πέραν των υπηρεσιών εστιάσεως και ψυχαγωγίας των προσκεκλημένων τους, περιλαμβανόταν και η παροχή χώρου σταθμεύσεως των αυτοκινήτων των προσκεκλημένων τους στον περιβάλλοντα χώρο του καταστήματός της.

Ότι παρά τα συμφωνηθέντα, κατά την έξοδο των προσκεκλημένων τους από το κατάστημα της εναγομένης, εμφανίσθηκαν προστηθέντες υπάλληλοι της τελευταίας ("παρκαδόροι"), οι οποίοι παρανόμως και υπαιτίως ζητούσαν από κάθε οδηγό αυτοκινήτου το ποσό των πέντε ευρώ προκειμένου να του παραδώσουν τα κλειδιά του.

Ότι όταν κάποιοι από τους προσκεκλημένους ζήτησαν απόδειξη για το ποσό των πέντε ευρώ που κατέβαλαν για τη στάθμευση των αυτοκινήτων τους, οι ανωτέρω προστηθέντες υπάλληλοι της εναγομένης αρνήθηκαν, προφασιζόμενοι ότι ο υπεύθυνος της εναγομένης ο οποίος δήθεν κατείχε το σχετικό "μπλοκ" απουσίαζε. Ότι έτσι εμφανίσθηκαν αυτοί (οι ενάγοντες) ως αγενείς και φιλοχρήματοι οικοδεσπότες, μετακυλίοντες εν μέρει το κόστος της γαμήλιας δεξιώσεως στους προσκεκλημένους τους.

Ότι από την πιο πάνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά των προστηθέντων υπαλλήλων της εναγομένης προσβλήθηκε η προσωπικότητά τους. Ζήτησαν δε, μετά παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος της αγωγής σε αναγνωριστικό, να αναγνωρισθεί ότι η εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 50.000 ευρώ στον καθένα.

Το εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε τα εξής: "...Οι ενάγοντες τέλεσαν νόμιμο... γάμο... στις 26-8-2006 και στη συνέχεια παρέθεσαν γαμήλια δεξίωση στο χώρο δεξιώσεων εκμεταλλεύσεως της εναγομένης... ο οποίος (χώρος δεξιώσεων) με την ονομασία "..." βρίσκεται... στην... Για την οργάνωση της δεξίωσης του γάμου των εναγόντων υπογράφηκε από την εναγομένη και από την πρώτη ενάγουσα, ενεργώντας και για λογαριασμό του δεύτερου ενάγοντος, η από 28-1-2006 σύμβαση (η οποία επιγράφεται ως "συμβόλαιο εκδηλώσεων"), με την οποία συμφωνήθηκε ο χρόνος διεξαγωγής της γαμήλιας δεξίωσης (26-8-2006 και περί ώρα 21.00), ο χώρος της εναγομένης που θα ελάμβανε χώρα αυτή (...), ο ελάχιστος αριθμός συμμετεχόντων ατόμων (280), ο αριθμός του προσωπικού και ο τρόπος πληρωμής του συμφωνηθέντος τιμήματος που ανήλθε συνολικά σε 19.155 ευρώ και το οποίο, σύμφωνα με τους όρους της ανωτέρω συμβάσεως, εξοφλήθηκε από τους ενάγοντες εξ ολοκλήρου πριν τη δεξίωση...

Ωστόσο... δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι στο πλαίσιο της συμφωνίας τους περιλαμβανόταν και η παροχή στους προσκεκλημένους τους υπηρεσιών στάθμευσης των αυτοκινήτων τους, με τη δωρεάν μάλιστα παροχή προσώπων-υπαλλήλων της εναγομένης, επιφορτισμένων να διευθετήσουν τα σχετικά με τη στάθμευση των αυτοκινήτων ζητήματα.

Στην από 28-1-2006 ανωτέρω σύμβαση αλλά και στο υπογραφέν στη συνέχεια από 22-8-2006 ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ της εναγομένης και της εταιρείας " …", (ήτοι του ναυπηγικού γραφείου που διατηρεί ο δεύτερος ενάγων) που αφορά τη διοργάνωση της γαμήλιας δεξίωσης των εναγόντων στις 26-8-2006 αλλ' απεναντίας αποδεικνύεται ότι ρητά συμφωνήθηκε ότι η εναγομένη θα παρείχε μόνο υπηρεσίες εστιάσεως και ψυχαγωγίας και όχι υπηρεσίες στάθμευσης των αυτοκινήτων των προσκεκλημένων των εναγόντων.

Και είναι μεν αληθές ότι στον περιβάλλοντα χώρο της εναγομένης υφίσταται φυλασσόμενος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων ο οποίος λειτουργεί τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες από ώρα 9:00 έως ώρας 18:00, αντί 4 ευρώ... ωστόσο όμως επίσης είναι αληθές... ότι στο χώρο αυτό δόθηκε από την εναγομένη δυνατότητα να σταθμεύσουν τα αυτοκίνητά τους οι προσκεκλημένοι των εναγόντων, όμως με δική τους ευθύνη, χωρίς να υπάρχει υποχρέωση της εναγομένης για παροχή δωρεάν υπηρεσιών στάθμευσης των αυτοκινήτων, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι ενάγοντες.

Επίσης... δεν αποδείχθηκε ότι ο οδηγός κάθε αυτοκινήτου των προσκεκλημένων των εναγόντων κατέβαλε υποχρεωτικά στους υπαλλήλους-"παρκαδόρους" της εναγομένης το ποσό των 5 ευρώ, προκειμένου να παραλάβει τα κλειδιά του αυτοκινήτου του. Όσοι όμως από τους καλεσμένους επιθυμούσαν, κατέβαλαν οικειοθελώς και εξ ελευθεριότητος και μόνον στη συγκεκριμένη αυτή περίπτωση, στους παρακαδόρους κάποιο μικρό κατά κανόνα φιλοδώρημα, όπως συνηθίζεται σε παρόμοιες περιπτώσεις και κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας που λαμβάνονται υπόψη και αυτεπαγγέλτως χωρίς απόδειξη από το δικαστήριο...

Βάσει των ανωτέρω αποδειχθέντων εφόσον δεν αποδείχθηκε αντισυμβατική συμπεριφορά της εναγομένης, δεδομένου ότι δεν είχε αυτή υποχρέωση παροχής υπηρεσιών στάθμευσης και επομένως οι ενάγοντες δεν υπέστησαν προσβολή της προσωπικότητάς τους και σε κάθε περίπτωση, σημαντική τοιαύτη". Με βάση αυτές τις παραδοχές το εφετείο (το οποίο προηγουμένως είχε δεχθεί την έφεση των πρωτοδίκως ερημοδικασθέντων εναγόντων και είχε εξαφανίσει την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή) απέρριψε την αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Έτσι που έκρινε το εφετείο αφενός μεν έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν, αφετέρου δε δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ειδικότερα, ενώ οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονταν με την αγωγή τους ότι: "εντός των υποχρεώσεων που βάρυναν την αντίδικο, πέραν της παροχής υπηρεσιών εστιάσεως και ψυχαγωγίας στους καλεσμένους...

ήταν και η παροχή χώρου στάθμευσης των αυτοκινήτων των καλεσμένων στον περιβάλλοντα χώρο εμπροσθέν του καταστήματος... της επιχείρησής της...", το εφετείο δέχθηκε εσφαλμένα πως αυτοί ισχυρίζονταν ότι: "στο πλαίσιο της συμφωνίας τους περιλαμβανόταν και η παροχή στους προσκεκλημένους τους υπηρεσιών στάθμευσης των αυτοκινήτων τους με την δωρεάν μάλιστα παροχή προσώπων-υπαλλήλων της εναγομένης επιφορτισμένων να διευθετήσουν τα σχετικά με τη στάθμευση των αυτοκινήτων ζητήματα".

Επί πλέον με τις πιο πάνω ουσιαστικές παραδοχές του το εφετείο στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νομίμου βάσεως αφού διέλαβε σ' αυτήν αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το κρίσιμο ζήτημα της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας σε σχέση με τις υπηρεσίες που θα παρείχε η αναιρεσίβλητη στους αναιρεσείοντες.

Τούτο διότι δέχθηκε αφενός μεν ότι με βάση τη συμφωνία αυτή η αναιρεσίβλητη δεν είχε υποχρέωση παροχής υπηρεσιών από "παρκαδόρους", αφετέρου δε ότι η τελευταία, παρά την έλλειψη σχετικής υποχρεώσεώς της, διέθεσε "παρκαδόρους", οι οποίοι ελάμβαναν μόνο φιλοδωρήματα.

Συνεπώς οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους οι αναιρεσείοντες, επικαλούμενοι το άρθρο 559 αριθ.8 και 19 Κ.Πολ.Δ., αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πιο πάνω πλημμέλειες είναι βάσιμοι.

Επομένως πρέπει να γίνουν δεκτοί οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι (παρελκούσης της έρευνας του τρίτου λόγου αναιρέσεως), να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.), να καταδικασθεί δε η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων σύμφωνα με το σχετικό αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 605/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ