Supreme Court dismisses appeal on appeal grounds regarding evidence evaluation and legal basis sufficiency.

Απόφαση 1800 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1800/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σίνο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις

Της αναιρεσίβλητης : ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Χαρίκλεια Ανδρεάτου-Λαμπροπούλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-10-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 4657/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 3591/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20 Σεπτεμβρίου 2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Παναγιωτάκη ανέγνωσε την από 2 Μαϊου 2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 εδ. β΄ Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποίησε ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, για την ανεύρεση, με βάση αυτά, της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτόν των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς και όχι όταν παραβίασε τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο, κατά το μέρος του από τον αριθ. 1β΄ του άρθρο 559 ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση - με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που είχε αντικείμενο την επιδίκαση αξίωσης συμμετοχής του στα αποκτήματα της ήδη αναιρεσίβλητης κατά τη διάρκεια του γάμου τους - η πλημμέλεια της παραβιάσεως των διδαγμάτων της κοινής πείρας ότι α] η αξία μιας μονοκατοικίας πολυτελούς κατασκευής, με εμβαδόν άνω των 65 τ.μ., με ημιυπόγειο γκαράζ, στην ....., ανέρχεται στο ποσό των 140.000 ευρώ τουλάχιστον και β] η αξία μιας μονοκατοικίας πολυτελούς κατασκευής 85 τ.μ., στην περιοχή ....., ανέρχεται στο ποσό των 115.000 ευρώ τουλάχιστον. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι οι αποδιδόμενες με αυτόν αιτιάσεις αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων.

ΙΙ.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ. η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και είναι αναιρετέα όταν στο αιτιολογικό δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά γεγονότα στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Επομένως ο λόγος αυτός, για να είναι ορισμένος, και κατά συνέπεια παραδεκτός, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός άλλων, οι πραγματικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα δεκτά γενόμενα από αυτήν πραγματικά περιστατικά, και να εξειδικεύεται το σφάλμα του δικαστηρίου, ήτοι σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις.

Με τον ίδιο πρώτο λόγο της αναιρέσεως, κατά το μέρος του από τον αριθ. 19 του άρθρου 599 ΚΠολΔ, προβάλλεται ότι το Εφετείο, παρά τα όσα ο αναιρεσείων ισχυρίστηκε και απέδειξε ως προς την αξία των δύο αναφερόμενων στην αγωγή ακινήτων, αγνοώντας αυτά, στήριξε την κρίση του "σε μια σειρά μη αιτιολογημένων κρίσεων και αυθαιρέτως συναχθέντων συμπερασμάτων" με αποτέλεσμα να αποτιμήσει τη συμβολή του ως προς το πρώτο ακίνητο στην ....

στο ποσό των 5000 ευρώ, και ως προς το δεύτερο ακίνητο στην Κέρκυρα στο ποσό των 25.000 ευρώ. Ο λόγος αυτός είναι αόριστος διότι δεν αναφέρεται κανένα από τα παραπάνω αναγκαία για τη θεμελίωσή του στοιχεία. Προβάλλονται μόνο αποσπασματικώς αιτιάσεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων, το πόρισμα της οποίας, ως προς το ποσό, 30.000 ευρώ, που αντιστοιχεί στη συμβολή του αναιρεσείοντος στην επαύξηση της περιουσίας της αναιρεσίβλητης, από το οποίο - μετά συμψηφισμό της εκ 5000 ευρώ ανταπαίτησης της τελευταίας για τη συμμετοχή της στα αποκτήματα του αντιδίκου της - αναγνώρισε ότι του οφείλει 25.000 ευρώ, εκτίθεται με σαφήνεια.

Στις αιτιάσεις αυτές επομένως δεν θεμελιώνεται η έλλειψη νόμιμης βάσης, γι' αυτό πρέπει και ο λόγος αυτός της αιτήσεως να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Ο λόγος αναιρέσεως του αριθμ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγμα" κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως αποτελεί και ο λόγος εφέσεως που περιέχει παράπονο κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.ΑΠ 11/1996).

Αν όμως το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προβαλλόμενο υπό την άνω έννοια πραγματικό ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, τότε δεν ιδρύεται ο άνω λόγος αναιρέσεως.. Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι η συμμετοχή του αναιρεσείοντος στα αποκτήματα της αναιρεσίβλητης ανερχόταν σε ποσοστό 50% και όχι 80%, όπως ισχυριζόταν, και ότι δεν αποδεικνυόταν ότι κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσής τους, εκτός από το επάγγελμα του αστυνομικού στην Αθήνα, ασκούσε παραλλήλως και το επάγγελμα του εμπόρου.

Επομένως το εφετείο έλαβε υπόψη τον άνω, περί της δεύτερης επαγγελματικής απασχόλησης, αγωγικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, που αποτελούσε και λόγο της εφέσεώς του, και συνεπώς δεν υπέπεσε στην αποδιδόμενη με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, της μη λήψη υπόψη του ισχυρισμού του αυτού.

Κατ' ακολουθία, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

IV.- Ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην απόφαση πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 10 του ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο δέχθηκε χωρίς απόδειξη τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης ότι εργάστηκε περίπου 25 έτη κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσής της με τον αναιρεσείοντα, είναι αβάσιμος. Διότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, το Δικαστήριο, το οποίο δίκασε με τη διαδικασία του άρθρου 270 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 12 του ν. 2915/01, κατά το οποίο η συζήτηση και η διεξαγωγή της απόδειξης ολοκληρώνονται σε μία δικάσιμο, χωρίς έκδοση προδικαστικής απόφασης, κατέληξε στην ανωτέρω κρίση του, όχι χωρίς απόδειξη, αλλά αφού έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα, τα οποία και εκτίμησε ανέλεγκτα (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.9.2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της 3591/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα να πληρώσει στην αναιρεσίβλητη τα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 20 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ