Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding admissibility of sworn affidavit in insurance liability case.

Απόφαση 179 / 2021 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 179/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη, Χρήστο Τζανερρίκο και Βασίλειο Μαχαίρα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Δεκεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS A.E.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη-Διονύσιο Φιλιώτη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Εταιρείας με την επωνυμία "CORFU NAVIGATION INC", που εδρεύει στις Η.Π.Α. και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Π. Κ. - Κ., κατοίκου ..., 3) Δ. Μ. του Κ., κατοίκου …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Αθανασίου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/4/2013 αγωγή της δεύτερης ήδη αναιρεσιβλήτου, την από 25/7/2014 ανακοίνωση δίκης-προσεπίκληση-παρεμπίπτουσα αγωγή της πρώτης ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 6/10/2014 πρόσθετη παρέμβαση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3305/205 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 643/2017 μη οριστική και 631/2018 οριστική του Εφετείου Πειραιά. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31/12/2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 631/2018 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων. Με την απόφαση αυτή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η από 25-7-2016 και με αριθμό κατάθεσης 5398/2016 έφεση της πρώτης αναιρεσίβλητης κατά της αναιρεσείουσας και κατά της δεύτερης και τρίτου των αναιρεσιβλήτων, καθώς και κατά της με αριθμό 3305/2015 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών).

Με την εκκαλουμένη αυτή απόφαση συνεκδικάστηκαν: α) Η από 1-4-2013 και με αριθμό κατάθεσης 4702/2013 αγωγή της δεύτερης αναιρεσίβλητης, κατά της πρώτης και του τρίτου των αναιρεσιβλήτων, με την οποία ζήτησε την καταβολή αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης, με βάση εις ολόκληρον ευθύνη τους από αδικοπραξία β) Η από 25-7-2014 και με αριθμό κατάθεσης 36383/2014 προσεπίκληση με ενωμένη παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, που άσκησε η πρώτη αναιρεσίβλητη εταιρεία κατά της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, με την οποία ζήτησε, με βάση ενδοσυμβατική ευθύνη από την μεταξύ τους καταρτισθείσα ασφαλιστική σύμβαση, να υποχρεωθεί η παρεμπιπτόντως εναγομένη να της καταβάλει οποιοδήποτε ποσό ήθελε καταβάλει στην κυρίως ενάγουσα, κατά κεφάλαιο, τόκους και έξοδα, εντόκως από της καταβολής του.

Η εκκαλούμενη απόφαση δέχθηκε εν μέρει την κυρία αγωγή και υποχρέωσε τους εναγομένους να καταβάλουν στην ενάγουσα, εις ολόκληρον, το συνολικό ποσό των 245.031,19 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής. Απέρριψε δε, ως ουσιαστικά αβάσιμη, την παρεμπίπτουσα αγωγή. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του εξαφάνισε κατά ένα μέρος την πρωτόδικη απόφαση, ως προς το κεφάλαιο της απόρριψης της παρεμπίπτουσας αγωγής, κράτησε την υπόθεση και δίκασε την παρεμπίπτουσα αγωγή, την οποία έκανε μερικά δεκτή και υποχρέωσε την παρεμπιπτόντως εναγομένη να καταβάλει στην προσεπικαλούσα - παρεμπιπτόντως ενάγουσα το ποσό των 165.031,19 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την καταβολή του ποσού αυτού από την παρεμπιπτόντως ενάγουσα στην κυρίως ενάγουσα.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 Κ.Πολ.Δ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ.1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της (άρθρο 577 παρ.3 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ. Ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ καθιδρύεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" δε, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος καθώς και οι κύριοι ή πρόσθετοι λόγοι έφεσης, που αφορούν αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή μη έχοντα αυτοτέλεια επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ.

ΑΠ 3/1997, ΑΠ 1/2019, ΑΠ 933/2018). Το αν ενώπιον του δικαστηρίου είχε προταθεί ή όχι αυτοτελής ισχυρισμός, ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, με την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, δηλαδή αγωγής, προτάσεων, έφεσης κ.λ.π. (Ολ. ΑΠ 2/2001, ΑΠ 119/2008, ΑΠ 378/2004). Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο της αίτησής της αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθ.8 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ, διότι δεν έλαβε υπόψη της τους προβληθέντες ισχυρισμούς περί απαλλαγής από την ευθύνη της, ένεκα συνδρομής απαλλακτικών ρητρών του ασφαλιστηρίου συμβολαίου.

Ειδικότερα, ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα ότι για το ατύχημα που συνέβη την 19-6-2011 επί ταχύπλοου σκάφους αναψυχής και προξένησε τον τραυματισμό της κυρίως ενάγουσας, ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης, δεν υπέχει ευθύνη ως ασφαλιστής, διότι στους όρους 2.3.3. του ασφαλιστηρίου για την κάλυψη της αστικής της ευθύνης από σκάφος, που είχε καταρτίσει με την πρώτη αναιρεσίβλητη εταιρεία, καθώς και στις παρ.1 και 5 του άρθρ. 8 των Γενικών όρων Ασφάλισης Σκαφών Αναψυχής, περιήχετο συμφωνία έκπτωσης της ασφαλισμένης από τα ασφαλιστικά της δικαιώματα, σε περίπτωση που αυτή παρέβαινε τις συμβατικές της υποχρεώσεις α) να μην αναγνωρίσει ευθύνη της, ή να αποδέχεται ζημία, γραπτά ή προφορικά ή να δίνει στο τρίτο υποσχέσεις, β) σε καμία περίπτωση θα προβαίνει σε αναγνώριση υποχρέωσης ή ευθύνης προς τρίτο, αλλά ούτε και άλλη δήλωση ή ενέργεια προς αυτόν και γ) ότι θα κοινοποιεί στην εταιρεία κάθε έγγραφο που του κοινοποιείται αναφορικά με γεγονός, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει στην υποβολή απαίτησης κατά της εταιρείας από την επίδικη σύμβαση εντός δύο ημερών από την κοινοποίησή του στον ασφαλισμένο.

Ότι η ασφαλισμένη εταιρεία παρέβη τις παραπάνω συμβατικές της υποχρεώσεις, με συνέπεια την έκπτωσή της από τα ασφαλιστικά της δικαιώματα. Ότι τους αυτοτελείς αυτούς ισχυρισμούς είχε προτείνει με τις πρωτόδικες προτάσεις της και τους είχε επαναφέρει παραδεκτά με τις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου, κατ' άρθρ. 240 Κ.Πολ.Δ, το οποίο όμως δεν τους έλαβε υπόψη, ώστε να απορρίψει την παρεμπίπτουσα αγωγή.

Όπως προκύπτει, όμως, από την παραδεκτή επισκόπηση όλων των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρ. 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ), η προσβαλλόμενη με αριθμό 631/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς εκδόθηκε αφού είχε προηγηθεί η έκδοση της με αριθμό 643/2017 μη οριστικής απόφασης του ιδίου Δικαστηρίου, που είχε διατάξει την επανάληψη της συζήτησης, κατ' άρθρ. 254 Κ.Πολ.Δ, προκειμένου να συμπληρωθούν ελλείψεις που αφορούσαν την εκπροσώπηση της εκκαλούσας, ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης.

Στην παρούσα αναιρετική δίκη η αναιρεσείουσα προσκομίζει μόνο τις έγγραφες προτάσεις της που κατατέθηκαν την 11-5-2018, με προσθήκη - αντίκρουση που κατατέθηκε την 22-5-2018, για την επαναλαμβανόμενη συζήτηση που έγινε την 17-5-2018, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και θεωρείται συνέχεια της αρχικής συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η παραπάνω, με αριθμό 643/2017 μη οριστική απόφαση (άρθρ. 254 παρ.1 Κ.Πολ.Δ).

Στις προτάσεις αυτές της επαναλαμβανόμενης συζήτησης δεν περιέχονται οι ως άνω, φερόμενοι ως προβληθέντες, αυτοτελείς ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας, η οποία δεν προσκομίζει, ούτε και επικαλείται, τις προτάσεις της που κατέθεσε κατά την αρχική συζήτηση στο Εφετείο, ούτε δε και τις πρωτόδικες προτάσεις της.

Οι δε αναιρεσίβλητοι δεν προσκομίζουν τις προτάσεις της αναιρεσείουσας στα δικαστήρια της ουσίας. Επομένως, αφού από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων δεν προκύτπει ότι η αναιρεσείουσα πρότεινε και δη παραδεκτά, τους επικαλούμενους με τον πρώτο λόγο της αίτησής της αυτοτελείς ισχυρισμούς, ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι αβάσιμος.

ΙΙΙ. Με το δεύτερο λόγο της αίτησης, επίσης από τον αριθ. 8 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση το σφάλμα ότι δεν έλαβε υπόψη της την ένσταση περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της παρεμπιπτόντως ενάγουσας, που είχε προτείνει, επικουρικά, η παρεμπιπτόντως εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα με τις πρωτόδικες προτάσεις της και είχε παραδεκτά επαναφέρει με τις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου. Ο λόγος αυτός της αίτησης είναι πρωτίστως απαράδεκτος, ένεκα αοριστίας του, διότι δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την ένσταση του άρθρου 281 ΑΚ, όπως ακριβώς προτάθηκαν στο πρωτοδικείο και επαναφέρθηκαν στο Εφετείο και σε κάθε περίπτωση είναι αβάσιμος, διότι η αναιρεσείουσα δεν προσκομίζει τις πρωτόδικες προτάσεις της, ούτε τις προτάσεις της αρχικής συζήτησης ενώπιον του Εφετείου, όπως προαναφέρθηκε και για τους λοιπούς αυτοτελείς ισχυρισμούς της, σχετικά με την έρευνα και του πρώτου αναιρετικού λόγου.

IV. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ.11 Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο "αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν". Ο αναιρετικός λόγος στην πρώτη περίπτωση (11 παρ.α' ) ιδρύεται όταν το αποδεικτικό μέσο δεν περιλαμβάνεται στα προβλεπόμενα από το άρθρο 339 Κ.Πολ.Δ, ή περιλαμβάνεται δεν επιτρέπεται όμως η χρήση του στη συγκεκριμένη περίπτωση, λόγω της φύσης της υπόθεσης (ΑΠ 639/2009), ή όταν επιτρέπεται απόδειξη μόνο με συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο (ΑΠ 1638/1986).

Εξάλλου ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ' Κ.Πολ.Δ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 346 Κ.Πολ.Δ (Ολ.

ΑΠ 2/2008, ΑΠ 23/2019, ΑΠ 38/2019). Ωστόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι ανάγκη, να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε αποδεικτικού μέσου του αυτού είδους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, έστω και αν στην απόφαση έχει γίνει ιδιαίτερη αναφορά σε ορισμένα μόνο από τα αποδεικτικά μέσα, επειδή θεωρήθηκαν μεγαλύτερης σημασίας κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 38/2019, ΑΠ 198/2015, ΑΠ 1078/2015).

Απαιτείται, όμως να μνημονεύονται στην απόφαση ειδικά τα ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα, όπως ορίζονται κατά το είδος τους στο άρθρο 339 Κ.Πολ.Δ (Ολ. ΑΠ 8/2005, ΑΠ 197/2013, ΑΠ 1660/2009). Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 529 του Κ.Πολ.Δ, στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο όμως μπορεί να αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα που προσάγονται πρώτη φορά σ' αυτό ως απαράδεκτα, αν κατά την κρίση του ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει στην πρωτόδικη δίκη από πρόθεση στρεψοδικίας ή από βαριά αμέλεια.

Ως νέα αποδεικτικά μέσα θεωρούνται είτε αυτά που δεν υποβλήθηκαν καθόλου πρωτόδικα, είτε υποβλήθηκαν μεν αλλά απαραδέκτως (ΑΠ 1622/2009, ΑΠ 1107/2008). Έτσι, το Εφετείο μπορεί να λάβει υπόψη επικαλούμενες και προσκομιζόμενες ένορκες βεβαιώσεις που έγιναν οποτεδήποτε και μετά τη συζήτηση ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έως τη συζήτηση της έφεσης, ύστερα από νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση του αντιδίκου, η οποία μπορεί να έγινε και με δήλωση στα πρακτικά και που αποτελεί και την μοναδική προϋπόθεση εγκυρότητας και λήψης αυτής υπόψη από το αντίστοιχο δικαστήριο, όπου προσκομίζεται (ΑΠ 509/2011, ΑΠ 1590/2010, ΑΠ 771/2010, ΑΠ 964/2007, ΑΠ 1310/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον τρίτο και τελευταίο λόγο της ένδικης αίτησης, από τον αριθμό 11 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ, κατά το πρώτο σκέλος του (11 περ.α') βάλει κατά της απόφασης του Εφετείου, αποδίδοντας σ' αυτήν το σφάλμα ότι έλαβε υπόψη της και συνεκτίμησε ως αποδεικτικό μέσο την με αριθμό …/…-3-2015 ένορκη βεβαίωση του μάρτυρα των εναγομένων στην κύρια αγωγή, Σ.

Λ., ενώπιον του Ειρηνοδίκη Λαυρίου, η οποία είχε ληφθεί μετά τη συζήτηση, εντός της προθεσμίας προσθήκης - αντίκρουσης και είχε κριθεί ως απαράδεκτο αποδεικτικό μέσο πρωτόδικα, ενώ το Εφετείο την δέχθηκε ως νέο αποδεικτικό μέσο, παρότι είναι ανυπόστατο, διότι δόθηκε μετά τη συζήτηση της αγωγής και δεν αφορά αντίκρουση προβληθέντων ισχυρισμών.

Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει παραδοχή αυτής ότι η επίμαχη παραπάνω ένορκη βεβαίωση λήφθηκε εντός της προθεσμίας προσθήκης - αντίκρουσης, με νόμιμη κλήτευση της αντιδίκου ενάγουσας (δεν ισχυρίζεται, άλλωστε το αντίθετο η αναιρεσείουσα) και λαμβάνεται υπόψη ως νέο αποδεικτικό μέσο στο Εφετείο, σύμφωνα με το άρθρο 529 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρ. 559 αριθ.11 περ.α' Κ.Πολ.Δ, διότι, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν στις νομικές σκέψεις της παρούσας απόφασης, η ένορκη αυτή βεβαίωση που ήταν απαράδεκτο αποδεικτικό μέσο στον πρώτο βαθμό, αφού λήφθηκε εντός της προθεσμίας αντίκρουσης, όχι όμως για την αντίκρουση προβληθέντων ισχυρισμών, αποτελεί υποστατό και παραδεκτό νέο αποδεικτικό μέσο στο Εφετείο.

Άρα, ο παρών αναιρετικός λόγος είναι, κατά το πρώτο σκέλος του, αβάσιμος. Περαιτέρω, με το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου της αίτησης, η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για σφάλμα από το άρθρ. 559 αριθ.11 περ.γ' του Κ.Πολ.Δ, αιτιώμενη ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε, με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και την από 26-11-2015 Συμπληρωματική Έκθεση Νο 1 του ναυτικού Επιθεωρητή Δ.

Ρ., την οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε και η οποία ανατρέπει πλήρως το περιεχόμενο της πιο πάνω ένορκης βεβαίωσης, ασκεί δε ουσιώδη επιρροή στη συνδρομή των προϋποθέσεων απαλλαγής της αναιρεσείουσας από την ασφαλιστική της ευθύνη, διότι το Εφετείο έκρινε ότι το ταχύπλοο σκάφος, στο οποίο συνέβη το επίδικο ατύχημα, δεν επέστρεψε από ταξίδι, έχοντας πραγματοποιήσει παράνομο πλου.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι αυτή έλαβε υπόψη της την με αριθμό 2011.06…./… τεχνική έκθεση του ναυτικού Επιθεωρητή Δ. Ρ., την οποία ρητά μνημονεύει μεταξύ των άλλων αποδεικτικών μέσων και δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι, έλαβε υπόψη της και την από 26-11-2015 συμπληρωματική έκθεση του ιδίου, έστω και αν δεν την αναφέρει ειδικά, το δε αποδεικτικό πόρισμα του Εφετείου στηρίχθηκε και στα άλλα μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα, δηλαδή σε μαρτυρικές καταθέσεις, σε έγγραφα, καθώς και στις με αριθμό … και …/…-2-2017 ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων στη Συμ/φο Πειραιώς Μαρία Κολοβού, που προσκόμισε η πρώτη εφεσίβλητη και ήδη αναιρεσείουσα.

Επομένως, ο τρίτος αναιρετικός λόγος είναι και κατά το δεύτερο σκέλος του, αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο ( άρθρ. 495 παρ.3 Κ.Πολ.Δ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματός τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31-12-2018 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GENERALI HELLAS A.E.", για αναίρεση της με αριθμό 631/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς.

Διατάσσει να εισαχθεί στο δημόσιο ταμείο το παράβολο που καταβλήθηκε για την άσκηση της αναίρεσης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων, επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 10 Φεβρουαρίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ