Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to raise procedural objection in first instance.

Απόφαση 179 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 179/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Χρήστο Μητκίδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ......, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ανδρέα Στρουγγάρη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/1/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 79/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 60/2007 οριστική του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 30/4/2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Μάλλιος, ανέγνωσε την από 23/10/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης από 30/4/2007 αιτήσεως για αναίρεση της υπ' αριθμό 60/2007 αποφάσεως του Εφετείου Κέρκυρας. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Για το παραδεκτό της ένδικης αίτησης αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου προσκομίζεται αντίγραφο της 956/2007 γνωμοδότησης του αρμοδίου τμήματος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με το άρθρο 12 του Ν 2298/1995, όπως ισχύει.

II. Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 33 του Ν. 2971/19.12.2001, "το τεκμήριο της ωφέλειας των ιδιοκτητών κατά τις διατάξεις του Ν. 653/1977, είναι μαχητό και κρίνεται μετά την κήρυξη της απαλλοτρίωσης, από το αρμόδιο για τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης Εφετείο, κατά την ειδική διαδικασία του παρόντος άρθρου".

Κατά την παράγραφο 2 του ίδιου ως άνω άρθρου "ο εικαζόμενος ιδιοκτήτης ή ο αξιών δικαιώματα επί του απαλλοτριωμένου, εφόσον θεωρεί ότι δεν υφίσταται το τεκμήριο της ωφέλειας, μπορεί με αίτησή του να ζητήσει από το φορέα του έργου τη διόρθωση του κτηματολογικού πίνακα κήρυξης της απαλλοτρίωσης. Η υποβολή της αίτησης δεν αναστέλλει τις διαδικασίες της απαλλοτρίωσης".

Κατά την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου "η αίτηση υποβάλλεται εντός ανατρεπτικής προθεσμίας δύο (2) μηνών από την έκδοση της απόφασης περί προσωρινού ή απευθείας οριστικού προσδιορισμού της αποζημίωσης και παραπέμπεται μετά τη λήξη της προθεσμίας προς εξέταση σε τριμελή Επιτροπή ..." Με το άρθρο 37 του ίδιου ως άνω άρθρου, ορίζεται ότι "η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει? α) των διατάξεων του άρθρου 33 μετά την πάροδο ενός (1) μηνός από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και εφαρμόζεται και για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις που δεν έχουν μέχρι της ισχύος του συντελεσθεί.

Στις περιπτώσεις που κατά την έναρξη ισχύος του ίδιου αυτού άρθρου έχει παρέλθει η ανατρεπτική προθεσμία της παραγράφου 3 αυτού, η ανατρεπτική αυτή προθεσμία παρατείνεται για δύο (2) μήνες από την έναρξη ισχύος του". Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου παρέχεται αν παραβιάστηκε ορισμένος κανόνας ουσιαστικού δικαίου.

Τέλος, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για εκ πλαγίου παράβαση πρέπει να αναφέρεται σε παράβαση κανόνα ουσιαστικού και όχι δικονομικού δικαίου. Η παράβαση δικονομικών διατάξεων, δηλαδή κανόνων που ρυθμίζουν τον τρόπο, τα όργανα και τη διαδικασία παροχής έννομης προστασίας δεν δημιουργεί λόγο αναίρεσης κατά τις πιο πάνω διατάξεις, για ευθεία ή εκ πλαγίου παράβαση κανόνα δικαίου, και, αν προβληθούν τέτοιοι λόγοι, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε έφεση του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου κατά της 79/2005 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, το οποίο είχε δικάσει, κατά την τακτική διαδικασία, αγωγή του αναιρεσιβλήτου για επιδίκαση αποζημιώσεως, για το τμήμα της ιδιοκτησίας του, που δεν αποζημιώθηκε, επειδή θεωρήθηκε ωφελούμενος παρόδιος ιδιοκτήτης.

Με τον μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, κατά το πρώτο και τρίτο μέρος του, αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 του ΚΠολΔ, για παράβαση των δικονομικών διατάξεων του ως άνω άρθρου 33 του Ν 2971/2001. Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι η παράβαση των εν λόγω δικονομικών διατάξεων δεν στοιχειοθετεί τους λόγους αυτούς.

III. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο. Κατά δε το άρθρο 562 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης κατά απόφασης, που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός εάν συντρέχει κάποια από τις αναφερόμενες σ' αυτό εξαιρέσεις.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για να είναι παραδεκτός ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης, πρέπει ο αναιρεσείων να είχε προτείνει στο δικαστήριο της ουσίας την ένσταση του απαραδέκτου και, αν ήταν εκκαλών, με λόγο έφεσης ή με πρόσθετο λόγο αυτής και να αναγράφεται η περί αυτού πρόταση στο αναιρετήριο. Στην προκείμενη περίπτωση, το αναιρεσείον, με τον ίδιο λόγο αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την αγωγή του αναιρεσιβλήτου, λόγω μη τηρήσεως της διαδικασίας και της προθεσμίας που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 33 και 37 του Ν 2971/2001, όπως εμμέσως πλην σαφώς προέβαλε με την έφεσή του και ανέπτυξε με τις προτάσεις του.

Από την επισκόπηση όμως του δικογράφου της εφέσεως προκύπτει, ότι δεν περιέχεται σχετικός λόγος έφεσης. Εξάλλου, προς τους μη προταθέντες εξομοιώνονται και οι απαραδέκτως προταθέντες ισχυρισμοί, όπως συμβαίνει στην προκείμενη υπόθεση, η οποία δικάστηκε με την τακτική διαδικασία, κατά την οποία το αναιρεσείον πρόβαλε το σχετικό ισχυρισμό με τις προτάσεις, που κατέθεσε στο Εφετείο, στις 7-12-2006, την προηγουμένη της δικασίμου.

Αλλά στην τακτική διαδικασία, σύμφωνα με το άρθρο 520 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρόσθετοι λόγοι έφεσης ως προς τα κεφάλαια της απόφασης, που έχουν προσβληθεί με την έφεση και εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με τα κεφάλαια αυτά ασκούνται όχι με τις προτάσεις, αλλά με ιδιαίτερο δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και, αφού συνταχθεί έκθεση κάτω από το δικόγραφο αυτό, κοινοποιείται στον εφεσίβλητο τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση της έφεσης, πράγμα το οποίο δεν επικαλείται το αναιρεσείον.

Περίπτωση συνδρομής κάποιας από τις αναφερόμενες στη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ εξαιρέσεις, κατά τις οποίες δεν απαιτείται η προβολή του απαραδέκτου στο δικαστήριο της ουσίας δεν συντρέχει. Επομένως, ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος είναι απαράδεκτος

IV. Μετά τα παραπάνω η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου σύμφωνα με τα άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-4-2007 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 60/2007 αποφάσεως του Εφετείου Κέρκυρας. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ