Supreme Court dismisses appeal on grounds of improper service and incorrect application of civil code articles regarding revocation.

Απόφαση 1799 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1799/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαϊου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων : 1)..... και 2)....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Όλγα Μοσχοχωρίτου.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε." (πρώην "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α."), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευλογέτα Τσιτσιπή-Μισαηλίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-2-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 2961/2004 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 3942/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5 Μαϊου 2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Παναγιωτάκη ανέγνωσε την από 27 Απριλίου 2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Ο αναιρετικός λόγος από τον αριθ. 6 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν ο διάδικος δικάστηκε ερήμην παράνομα και κυρίως κατά παράβαση των διατάξεων για τις επιδόσεις. Εξάλλου, από τα εφαρμοζόμενα και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης (άρθρο 524 παρ. 1) άρθρα 241 και 270 παρ. 3 εδαφ. α΄ ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η κρίση, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχει σπουδαίος λόγος για την αναβολή της υποθέσεως, ανήκει στην κυριαρχική εξουσία του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο. Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως από τον αριθ. 6 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται ότι το Εφετείο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, αν και ήταν πρωτοείσακτη, απέρριψε το αίτημα αναβολής των αναιρεσειόντων λόγω επικαλούμενου κωλύματος του πληρεξούσιου δικηγόρου τους και έτσι παρά το νόμο δικάστηκαν ερήμην. Υπό τα εκτιθέμενα όμως περιστατικά δεν στοιχειοθετείται ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος ο οποίος συνεπώς είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 939 Α. Κ, "οι δανειστές έχουν το δικαίωμα να απαιτήσουν κατά τους όρους των επόμενων άρθρων τη διάρρηξη κάθε απαλλοτρίωσης που έγινε από τον οφειλέτη προς βλάβη τους, εφόσον η υπόλοιπη περιουσία δεν αρκεί για την ικανοποίησή τους". Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρο 941 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, "η απαλλοτρίωση υπόκειται σε διάρρηξη, αν αυτός υπέρ του οποίου έγινε (τρίτος) γνώριζε ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών του", κατά δε το επόμενο άρθρο 942 "σε περίπτωση απαλλοτρίωσης από χαριστική αιτία δεν απαιτείται η κατά το προηγούμενο άρθρο γνώση του τρίτου". Η γονική παροχή, που θεσμοθετείται με το άρθρο 1509 ΑΚ, συνιστά επίδοση από ελευθεριότητα και, συνεπώς, η περί αυτής δικαιοπραξία είναι χαριστική. Δεν συνάγεται δε το αντίθετο από το χαρακτηρισμό της, στο α΄ εδάφιο της τελευταίας διάταξης, ως δωρεάς, ως προς το ποσό που υπερβαίνει το μέτρο που επιβάλλουν οι περιστάσεις, αφού αυτό αποσκοπεί στο να αποκλείσει τη δυνατότητα ανάκλησής της, ως προς το μέρος που αυτή δεν αποτελεί δωρεά και όχι να τη χαρακτηρίσει, εξ αντιδιαστολής, ως επαχθή δικαιοπραξία (ΑΠ 1778/06, 638/2004).

Εν προκειμένω, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτή αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά των αναιρεσειόντων για διάρρηξη απαλλοτριωτικής δικαιοπραξίας. Εφόσον το Εφετείο δέχθηκε ότι η απαλλοτριωτική πράξη αφορούσε γονική παροχή του πρώτου αναιρεσείοντος προς την δεύτερη αναιρεσείουσα, δηλαδή χαριστική δικαιοπραξία, την οποία πρόσβαλε η αναιρεσίβλητη, δεν είχε εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 941 ΑΚ, την οποία το εφετείο πράγματι δεν εφάρμοσε, αλλά εκείνη του άρθρου 942 ΑΚ, που ορθά εφάρμοσε, και συνεπώς δεν ήταν απαραίτητο να περιληφθεί και αιτιολογία για τη γνώση από την δεύτερη αναιρεσείουσα της καταδολιευτικής πρόθεσης του πρώτου αναιρεσείοντος. Κατ' ακολουθία, οι περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος αναιρέσεως από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, καθώς και ο τρίτος λόγος από τον αρ. 19 του ίδιου άρθρου, κατά το πρώτο μέρος του, με τους οποίους προβάλλεται αντιστοίχως ότι το Εφετείο εσφαλμένα εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 942 ΑΚ, ενώ έπρεπε να εφαρμόσει εκείνη του άρθρου 941 ΑΚ, και δεν αιτιολογεί, γιατί απέκλεισε την εφαρμογή της δεύτερης διάταξης και κατέληξε στην εφαρμογή της πρώτης, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

ΙΙΙ.- Ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, διότι δεν έχει καθόλου ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δεν ιδρύεται όταν οι ελλείψεις της αποφάσεως ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, στην ανάλυση και στάθμισή τους και την αιτιολόγηση του πορίσματος της εκτιμήσεως αυτής, εφόσον το αποδεικτικό πόρισμα εκτίθεται σαφώς. Εξάλλου, η επιταγή του άρθρου 340 παρ. 2 ΚΠολΔ ότι "στην απόφαση πρέπει να αναφέρονται οι λόγοι που οδήγησαν το δικαστή να σχηματίσει την πεποίθησή του" δεν σημαίνει ότι αυτός υποχρεούται να κάνει μνεία καθενός προσκομισθέντος αποδεικτικού μέσου ή εγγράφου και να επιλαμβάνεται ιδιαιτέρως καθενός τούτων [Ολ ΑΠ 860/1984]. Ενόψει αυτών ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως, κατά το δεύτερο μέρος του, με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης διότι δεν αναφέρει τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα από τα οποία σχημάτισε δικανική πεποίθηση για την καταδολιευτική πρόθεση του πρώτου αναιρεσείοντος, δεν στοιχειοθετεί αναιρετική πλημμέλεια από την άνω διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.5.2006 αίτηση των 1. ..... και 2. ..... για αναίρεση της 3942/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες να πληρώσουν στην αναιρεσίβλητη τα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Ιουλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 20 Ιουλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ