Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague insurance claim lacking specific contract details.

Απόφαση 1797 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1797/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Ρωμύλο Κεδίκογλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : ....., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βασιλείου.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "NATIONALE NEDERLANDEN", που εδρεύει στο Ρότερνταμ Ολλανδίας και εκπροσωπείται νόμιμα στην Ελλάδα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Πολυξένη Μπαλτά - Κώνστα, η οποία δήλωσε ότι η επωνυμία της ως άνω εταιρείας τροποποιήθηκε σε "ING ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΖΩΗΣ".

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18 Ιουλίου 1996 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 7089/1997 μη οριστική, 9923/2001 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 9574/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4 Αυγούστου 2003 αίτησή του και τους από 14 Φεβρουαρίου 2006 πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 27 Φεβρουαρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, καθώς και την από 28 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Τέτοια παρά το νόμο κήρυξη απαραδέκτου υφίσταται και όταν το δικαστήριο απορρίπτει ως αόριστη την ποσοτικώς και ποιοτικώς ορισμένη αγωγή, ήτοι την εξειδικεύουσα με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου.

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 111 παρ. 2, 118 αρ. 4 και 216 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει επί ποινή απαραδέκτου, που εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, εκτός των άλλων στοιχείων, και ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, η οποία συντελείται με τη σαφή έκθεση όλων των γεγονότων, που κατά νόμον απαιτούνται για τη στήριξη του αξιουμένου δικαιώματος, έτσι ώστε να μπορεί, ο μεν εναγόμενος να αμυνθεί, το δε δικαστήριο να κρίνει τη νομική βασιμότητα και να εκτιμήσει ή να τάξει τις δέουσες αποδείξεις.

Η μη τήρηση των διατάξεων αυτών καθιστά την αγωγή απορριπτέα ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας, η οποία δεν μπορεί να συμπληρωθεί ούτε με παραπομπή σε άλλα έγγραφα της δικογραφίας. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων επεκαλέσθη με την αγωγή του ότι, α) δυνάμει συμβάσεως αορίστου χρόνου, συνομολογηθείσης την 1.10.1987 μεταξύ αυτού και της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, είχε αναλάβει την παροχή προς αυτή των υπηρεσιών του παραγωγού ασφαλίσεων, επί προμηθεία, βάσει των καθαρών ασφαλίστρων των ασφαλιστηρίων ζωής που θα εξεδίδοντο με τη μεσολάβησή του, β) η αναιρεσίβλητη εδικαιούτο να καταγγείλει τη σύμβαση, σύμφωνα με ρητό όρο αυτής, μόνο ένεκα σπουδαίου λόγου, γ) η προμήθειά του συνεφωνήθη ότι 1) θα προσδιορίζεται επί τη βάσει του είδους της ασφαλίσεως, διακρινομένης σε ισόβια, μικτή και απλή και αναλόγως της διαρκείας των δύο τελευταίων κατηγοριών, συνομολογηθέντων διαφόρων ποσοστών, βάσει του είδους της ασφαλιστικής συμβάσεως, της διαρκείας της και του παρελθόντος από την κατάρτισή της χρόνου και 2) θα καταβάλλεται επί τριετίαν από την χωρίς συνδρομή σπουδαίου λόγου καταγγελία της συμβάσεως από την αναιρεσίβλητη, βάσει της παραγωγής του και δ) δυνάμει της συμφωνίας αυτής μεσολάβησε στη σύναψη διαφόρων ασφαλιστικών συμβάσεων μέχρι την 11.12.1995, οπότε η εναγομένη την κατήγγειλε άνευ σπουδαίου λόγου, ζητεί δε να αναγνωρισθεί ότι λόγω της ακυρότητας της εν λόγω καταγγελίας η αναιρεσίβλητη υποχρεούται να του καταβάλλει "τα ποσοστά προμηθειών επί των ασφαλιστηρίων συμβολαίων του χαρτοφυλακίου του για όλο το χρονικό διάστημα διαρκείας του κάθε ασφαλιστηρίου και να υποχρεωθεί αυτή να του καταβάλει το ποσό των δραχμών 364583" τίτλω προμηθεών των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 1996.

Δεν αναφέρεται όμως στην αγωγή το είδος εκάστης ασφαλιστικής συμβάσεως της παραγωγής του, ως ισόβιας, μικτής ή απλής, ούτε η διάρκειά της, ούτε το δικαιούμενο ποσοστό επί των ασφαλίστρων, όλα δε αυτά τα στοιχεία είναι αναγκαία, προκειμένου να προσδιορισθούν τα ποσά που δικαιούται λόγω προμηθειών ο αναιρεσείων, σε περίπτωση ακυρότητας της γενομένης καταγγελίας.

Επομένως, η ως άνω αγωγή είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτη, ένεκα της αοριστίας της και η πληττομένη απόφαση, που έκρινε ομοίως, δεν εκήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο. Κατ' ακολουθίαν, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως. Με τους λοιπούς και τους πρόσθετους λόγους αναιρέσεως ο αναιρεσείων αιτιάται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση :

α) άφησε αίτηση αδίκαστη και β) εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης. Προς θεμελίωση των λόγων αυτών προβάλλει ότι η αγωγή που άσκησε εναντίον της αναιρεσίβλητης και η οποία απορρίφθηκε ως αόριστη από την προσβαλλόμενη απόφαση μετά από εξαφάνιση της πρωτοδίκου αποφάσεως, είναι αρνητική αναγνωριστική αγωγή, την οποία, ως τοιαύτη, άφησε αδίκαστη το Εφετείο, και ότι στην περίπτωση αυτή το βάρος της ύπαρξης σπουδαίου λόγου της καταγγελίας της μεταξύ τους συμβάσεως το φέρει η αναιρεσίβλητη.

Από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής προκύπτει ότι αυτή έχει καταψηφιστικό χαρακτήρα, αφού έχει αίτημα την καταβολή από την αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία στον αναιρεσείοντα ως παραγωγό ασφαλίσεων του ποσού των 364.583 δρχ., μετά από προηγούμενη αναγνώριση προς τούτο της υποχρεώσεως της αναιρεσίβλητης προς καταβολή, λόγω της χωρίς σπουδαίο λόγο καταγγελίας από μέρους της της συμβάσεως, των κατά τη σύμβαση ποσοστών προμηθειών επί των ασφαλιστηρίων συμβολαίων.

Επομένως, αφού η αγωγή δεν έχει αίτημα την αναγνώριση της ακυρότητας της καταγγελίας καθ΄ εαυτήν και ως εκ τούτου δεν έχει χαρακτήρα αρνητικής αναγνωριστικής αγωγής, το Εφετείο δεν άφησε αίτηση αδίκαστη, ούτε εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης, και οι εκ του άρθρου 559 αριθμ. 9 και 13 ΚΠολΔ αντίθετοι λόγοι είναι απορριπτέοι, ο πρώτος απ΄ αυτούς ως αβάσιμος και ο δεύτερος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-8-2003 αίτηση του ... για αναίρεση της 9574/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 31 Οκτωβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Νοεμβρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ