Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds but refers second ground to plenary for substantive review.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal as inadmissible for the first and third grounds, ruling they sought a prohibited re-examination of the case's substance rather than challenging specific legal errors. The second ground regarding the liability of the appellants was found to be of general interest and required a full plenary session for proper adjudication. Consequently, the appeal was rejected in part while the remaining issue was referred to the plenary court for further examination.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(1), 559(19), 561(1), 563(2) of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court cannot examine the substance of a case under Article 559(1) or 559(19) if the appeal does not target a specific legal error, and grounds must be directly connected to the challenged decision to be admissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1795 / 2006 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1795/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Ρωμύλο Κεδίκογλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :
Των αναιρεσειόντων : ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μαυροματίδη.
Του αναιρεσιβλήτου : ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χαρούλα Απαλαγάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ..
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-1-1998 αγωγή αποζημιώσεως του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29763/1998 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 693/2000 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14 Φεβρουαρίου 2003 αίτησή τους και τους από 21 Ιουλίου 2006 πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 28 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά παραδοχή του βασίμου δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και του πρώτου του δικογράφου των προσθέτων λόγων και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, των προσθέτων λόγων αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με τους πρώτο και τρίτο λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση εσφαλμένα εφάρμοσε και ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 70, 71, 914, 297 Α.Κ. και 79 του ν.5960/1933, διότι δέχθηκε ότι ήσαν οι εκδότες της ακάλυπτης ένδικης τραπεζικής επιταγής, που εκδόθηκε σε διαταγή του αναιρεσίβλητου, ενώ αυτοί ήσαν αντιπρόσωποι - εντολοδόχοι της εταιρείας "ΝΟΒΑ ΑΕΒΕ", και περαιτέρω δέχθηκε ότι αυτοί γνώριζαν κατά το χρόνο εκδόσεως της επιταγής ότι δεν υπήρχαν αντίστοιχα διαθέσιμα κεφάλαια στην πληρώτρια Τράπεζα.
Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν προσβάλλεται συγκεκριμένο νομικό σφάλμα της προσβαλλόμενης απόφασης, αλλά υπό το πρόσχημα της επικλήσεως του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., επιχειρείται η έρευνα της ουσίας της υποθέσεως, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).
Επίσης απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας είναι ο ίδιος λόγος, με την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ., αφού δεν εξειδικεύεται το σφάλμα του δικαστηρίου (ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες) (Ολ.ΑΠ 32/1996). Περαιτέρω απορριπτέοι ως απαράδεκτοι είναι και οι πρόσθετοι λόγοι που αναφέρονται στις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης σε σχέση με την πτώχευση της εταιρείας "ΝΟΒΑ ΑΕΒΕ" και της ενστάσεως συμψηφισμού, που είχαν προτείνει οι αναιρεσείοντες στο Εφετείο, διότι δεν αναφέρονται στα ίδια κεφάλαια που προσβάλλονται με την αναίρεση ή σε αναγκαίως με αυτά συνεχόμενα (άρθρ. 569 παρ. 2 ΚΠολΔ).
Το πλημμέλημα του άρθρου 79 του ν. 5960/1933 "περί επιταγής" αποτελεί και αδικοπραξία, κατά το άρθρο 914 ΑΚ, από την οποία απορρέει υποχρέωση του υπαιτίου προς αποζημίωση του παθόντος. Το ζήτημα αν ο παθών είναι μόνον κομιστής, που ενεφάνισε την ακάλυπτη και μη πληρωθείσα επιταγή ή και ο κατόπιν αναγωγής αποκτήσας από τον κομιστή τον τίτλο, κατά το άρθρο 40 του εν λόγω νόμου, είναι γενικοτέρου ενδιαφέροντος.
Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως και πρώτος του δικογράφου των προσθέτων λόγων, που προσάπτουν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια της παρά τις εν λόγω ουσιαστικές διατάξεις και δι΄ ελλιπούς συναφώς αιτιολογίας διαγνώσεως της ευθύνης των αναιρεσειόντων έναντι του εξ ανάγκης δικαιούχου του τίτλου αναιρεσιβλήτου, πρέπει να παραπεμφθεί στην Τακτική Ολομέλεια του παρόντος Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 563 παρ. 2 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 14-2-2003 αίτηση των .... περί αναιρέσεως της 693/2000 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά τους λοιπούς, πλην του δευτέρου λόγου της αιτήσεως και τον πρώτο του δικογράφου των προσθέτων λόγων.
Παραπέμπει το δεύτερο λόγο της αιτήσεως και τον πρώτο του δικογράφου των προσθέτων λόγων για εκδίκαση στην Τακτική Ολομέλεια του παρόντος Δικαστηρίου.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Οκτωβρίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Νοεμβρίου 2006.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ