Supreme Court dismisses appeal on time-bar grounds, upholding lower court's rejection of late appeal.

Απόφαση 1794 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 1794/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Διονυσία Μπιτζούνη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την υπ' αριθ. 75/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Βασιλική Ηλιοπούλου, Μαρία Βασδέκη, Πηνελόπη Παρτσαλίδου-Κομνηνού και Στυλιανό Δαρέλλη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Μαΐου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευάγγελου Ζαχαρή (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Θ. Ε. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Καλογραιάκη, περί αναιρέσεως της υπ' αριθ. 810/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Δράμας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθ. 8/2018 αίτησή του αναίρεσης, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 648/2019.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η με αριθμό 8/2018 αίτηση του Θ. Ε. του Ε., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 810/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση με αριθμό εκθέσεως 1/03-01-2018 του ήδη αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου κατά της 693/24-04-2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας, ασκήθηκε νομότυπα από τον ίδιο με δήλωσή του ενώπιον της Γραμματέως του Πρωτοδικείου Δράμας, και εμπρόθεσμα, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο στις 17 Απριλίου 2019 και η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε στις 31-12-2018, προ της καθαρογραφής της (άρθρο 465 παρ. 2, 473 παρ. 2, 3, 474 παρ. 1 και 2 του ΚΠΔ), περιέχει δε ως λόγο αναιρέσεως την (αρνητική) υπέρβαση εξουσίας (άρθρο 510 παρ 1 στοιχ. Η' του ΚΠΔ). Πρέπει επομένως να γίνει τυπικά δεκτή και να εξεταστεί στην ουσία της.

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του ΚΠοινΔ, το ένδικο μέσο, δηλαδή και αυτό της εφέσεως, απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων, και λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, κατά της σχετικής δε αποφάσεως επιτρέπεται μόνο αναίρεση για όλους τους λόγους, που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα.

Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως του εφετείου για το απαράδεκτο. Εάν δε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κρίνει εκπρόθεσμη την άσκηση της εφέσεως και κηρύξει αυτή απαράδεκτη, αντί να την δεχθεί τυπικά ως εμπρόθεσμη εξαιτίας της ακυρότητας της επιδόσεως της αποφάσεως προς τον εκκαλούντα, τότε τούτο υπερβαίνει την εξουσία του και δημιουργείται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Η' ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως. Περαιτέρω, η απόφαση, με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

Δ' του άνω Κώδικα λόγο αναιρέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο της νόμιμης επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως (ΟλΑΠ 4/1995, 6/1994), εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, από την οποία παρακωλύθηκε ο εκκαλών για την εντός της προθεσμίας του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠοινΔ άσκησή της.

Κατά την τελευταία αυτή διάταξη, αν ο νόμος δεν ορίζει ειδικώς διαφορετικά, η προθεσμία ασκήσεως ένδικων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως, ενώ, αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη, εκτός αν διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημερών και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αποφάσεως.

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 156 του ίδιου Κώδικα, αν το πρόσωπο, στο οποίο πρόκειται να γίνει η επίδοση, απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και είναι άγνωστη η διαμονή του, η επίδοση γίνεται, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερόμενων στη διάταξη αυτή προσώπων (συζύγου του ή, αν δεν υπάρχει σύζυγος, ενός από τους γονείς ή τους αδελφούς ή άλλους συγγενείς του εξ αίματος ή εξ αγχιστείας έως και του τρίτου βαθμού), στο δήμαρχο της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του ή στο δημοτικό υπάλληλο που ορίζει ο δήμαρχος γι' αυτό το σκοπό, ο οποίος αναλαμβάνει την υποχρέωση να φροντίσει για την τοιχοκόλληση του εγγράφου που του επιδόθηκε σε ένα από τα δημοσιότερα σημεία και να στείλει βεβαίωση για την τοιχοκόλληση στην αρχή που παρήγγειλε την επίδοση.

Η μη τήρηση των διατυπώσεων αυτών συνεπάγεται, κατά το άρθρο 154 παρ. 2 ΚΠοινΔ, την ακυρότητα της επιδόσεως και δεν αρχίζει η ανωτέρω προθεσμία ασκήσεως ένδικων μέσων. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 462 και 489 ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι προϋπόθεση της απορρίψεως, ως εκπρόθεσμης, της εφέσεως του κατηγορουμένου εναντίον πρωτόδικης καταδικαστικής αποφάσεως, που απαγγέλθηκε απόντος τούτου, είναι η έγκυρη επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως σ' αυτόν, ο δε Άρειος Πάγος παραδεκτά επισκοπεί το περιεχόμενο του σχετικού αποδεικτικού, προκειμένου να κρίνει την εγκυρότητα της επιδόσεως.

Περαιτέρω, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 474 παρ.2 του ίδιου Κώδικα, εκείνος που ασκεί εκπρόθεσμα το ένδικο μέσο οφείλει να διαλάβει στη σχετική έκθεση εφέσεως και το λόγο ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, εξαιτίας των οποίων δεν άσκησε εμπρόθεσμα το ένδικο μέσο ή ότι η επίδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι άκυρη για κάποιο συγκεκριμένο λόγο και, ακόμη, να επικαλεσθεί τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία αυτά προκύπτουν.

Αν δεν διαλαμβάνονται τα ανωτέρω στην έκθεση ασκήσεως του ένδικου μέσου και ειδικότερα της εφέσεως, το ένδικο αυτό μέσο απορρίπτεται, ως εκπρόθεσμο και, συνεπώς, απαράδεκτο. Αναπλήρωση των ανωτέρω με λόγους και περιστατικά, που προβάλλονται μεταγενέστερα και, ειδικότερα, επί εφέσεως, κατά τη συζήτησή της στο ακροατήριο, είναι απαράδεκτη.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλομένη 810/2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας, όπως από αυτή προκύπτει, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση με αριθμό εκθέσεως 1/03-01-2018 του ήδη αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου κατά της 693/24-04-2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας, με την οποία είχε καταδικασθεί αυτός, ερήμην, για παράβαση του άρθρ. 4 παρ. 2 και 10 της Α5/3010/85 Υγ.

Διάταξης, σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων μηνών (4) μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη για τρία έτη και χρηματική ποινή πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ. Από την ανωτέρω έφεση, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο για την έρευνα του παραδεκτού και βασίμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο ήδη αναιρεσείων, προκειμένου να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκήσεώς της, δεν προέβαλε οποιονδήποτε λόγο, ζητώντας μόνο την εξαφάνιση της εκκαλούμενης απόφασης "επειδή το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δεν εκτίμησε σωστά τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης και τον κήρυξε ένοχο πράξης την οποία δεν εκτέλεσε.

Επίσης διότι η ποινή που του επιβλήθηκε είναι υπερβολική".

Εξάλλου, στην αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως διαλαμβάνονται, για την απόρριψη της εφέσεως, τα εξής: "Στην προκειμένη περίπτωση, ο κατηγορούμενος καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 4 μηνών (η οποία ανεστάλη επί τριετία) και χρηματική ποινή 5.000 Ευρώ για παράβαση των άρ. 4 παρ. 2 και 10 της Α5/3010/85 Υγ. Διάταξης, όπως αντικ.

το άρ. 10 με το άρ. 37 παρ. 3 του ν. 4055/2012 με την υπ' αρ. 693/24.04.2017 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας, η οποία εκδόθηκε ερήμην του κι επιδόθηκε στην ενήλικη σύνοικο μητέρα του Μ. Ε. στις 07.06.2017, σύμφωνα με το με ίδια ημερομηνία αποδεικτικό επίδοσης του Α. Α., Αρχιφύλακα του Α.Τ. … . Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος άσκησε την υπ' αρ. 1/03.01.2018 έφεσή του κατά της ανωτέρω απόφασης, με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, για την οποία συντάχθηκε η σχετική έκθεση κατ' άρθρο 474 ΚΠΔ, χωρίς να αναφέρεται σε αυτήν (έκθεση) οποιοσδήποτε λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανωτέρας βίας ή οποιοδήποτε ανυπέρβλητο κώλυμα ή σχετικά πραγματικά περιστατικά, που να δικαιολογούν την άσκηση του ενδίκου μέσου μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας, η οποία, εν προκειμένω, ήταν 30 ημέρες από την επίδοση της απόφασης, που έλαβε χώρα, όπως προαναφέρθηκε, στις 07.06.2017.

Η επίκληση δε αδυναμίας έγκαιρης άσκησης της υπό κρίση έφεσης για λόγο ανωτέρας βίας και δη διότι κατά το χρόνο επίδοσης της απόφασης ο εκκαλών ήταν προφυλακισμένος στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας, γίνεται το πρώτον σήμερα, στο ακροατήριο, χωρίς να έχει περιληφθεί σχετικός λόγος και τα ανάλογα πραγματικά περιστατικά στην έκθεση που συντάχθηκε για την έφεση στις 03.01.2018.

όπως προαναφέρθηκε, παρόλο που ο εκκαλών είχε ήδη αποφυλακισθεί από την 01.08.2017, όπως προκύπτει από το αναγνωσθέν στο ακροατήριο αποφυλακιστήριο και αυτά (λόγος ανωτέρας βίας και τα πραγματικά περιστατικά) ήταν αναμφίβολα σε γνώση του κατά το χρόνο άσκησης του ενδίκου μέσου της έφεσης και σύνταξης της σχετικής έκθεσης".

Με τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο διέλαβε στην απόφασή του την απαιτουμένη, κατά τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού διαλαμβάνει σ' αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, τα αποδεικτικά μέσα που τα θεμελιώνουν, καθώς και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους κατέληξε στην κρίση του ότι νομίμως έγινε η επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως στον αναιρεσείοντα νομίμως δια της επίδοσης της στην ενήλικη σύνοικο μητέρα του Μ.

Ε. στην κατοικία του και παραθέτει το χρόνο επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως, το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση και το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως, ενώ ο κατηγορούμενος δεν δήλωσε κανέναν λόγο έφεσης που να δικαιολογεί το εκπρόθεσμο της άσκησής της. Στη συνέχεια, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ορθά και με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος ως εκπρόθεσμη, αφού η επίδοση της εκκαλούμενης έγινε, κατά τα ανωτέρω, στις 07.06.2017, η δε έφεση ασκήθηκε στις 03.01.2018 (δηλ.

μετά τη λήξη της νόμιμης δεκαήμερης προθεσμίας από την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως), ενώ η νομιμότητα και εγκυρότητα της γενομένης επιδόσεως της άνω εκκαλούμενης αποφάσεως δεν αμφισβητήθηκε με το εφετήριο. Άλλωστε, η επίκληση ανωτέρας βίας και ειδικότερα, ότι κατά τον χρόνο επίδοσης της απόφασης ήταν προφυλακισμένος στο κατάστημα κράτησης Νιγρίτας έγινε το πρώτον στο ακροατήριο, ήτοι ακαίρως και μη παραδεκτώς.

Επομένως, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο ορθώς και με πλήρη αιτιολογία απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος ως εκπρόθεσμη, κρίνοντας δε έτσι δεν υπερέβη την εξουσία του και ο, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του ΚΠοινΔ, σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 578 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αριθ. εκθ. 8/31-12-2018 αίτηση του Θ. Ε. του Ε., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 810/19-12-2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Δράμας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 25 Σεπτεμβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Νοεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ