Supreme Court dismisses appeal by some heirs but allows it for others due to lack of binding precedent compliance.

Απόφαση 1793 / 2025 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1793/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Ελπίδα Σιμιτοπούλου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (σύμφωνα με την 100/2025 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Μαρία-Μάριον Δερεχάνη, Βάϊα Ζαρχανή, Παρασκευή Γρίβα και Στυλιανό Κακαβιά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 29 Απριλίου 2025, με την παρουσία και της Γραμματέως Ε. Τ., για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1) Ε. Μ. του Γ., 2) Γ. Ζ. του Η., κατοίκων ..., 3) α) Μ. Π. του Κ., β) Β. Π. του Κ., κατοίκων ..., ως καθολικών διαδόχων του αποβιώσαντος-αρχικώς αναιρεσείοντος Δ. Π. του Α., 4) Β. Κ. του Χ., ως καθολικού διαδόχου της αποβιώσασας συζύγου Α. Μ. του Ε., 5) α) Α. Κ. του Κ., β) Η. Κ. του Κ., κατοίκων ..., ως καθολικών διαδόχων της αποβιώσασας μητρός Π. Κ. του Ι., που παραστάθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου Χρυσούλας Βούζα, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην Λάρισα και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Χρήστου Φώτου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-5-2015 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν η 128/2016 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 185/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας, ζήτησε η ήδη αναιρεσίβλητη με την από 10-...019 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 647/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου, αναίρεσε και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο.

Εκδόθηκε η 301/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4-11-2023 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε ο Αρεοπαγίτης Στυλιανός Κακαβιάς. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την υπό κρίση από 4.11.2023 (με αριθ. έκθ. κατάθ. 66/21.12.2023) αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθ. 301/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών. Με την απόφαση αυτή, ειδικότερα, έγινε τυπικά και κατ' ουσίαν δεκτή η έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου ν.π.δ.δ. κατά της υπ' αριθ. 128/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή η από 28-5-2015 (αριθ. έκθ. κατάθ. 232/2015) αγωγή των αρχικώς εναγόντων 1) Ε. Μ. του Γ., 2) Γ. Ζ. του Η., 3) Δ. Π. του Α. , 4) Α. Μ. του Ε. και 5) Π. Κ. του Ι., στρεφόμενη κατά των α) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΝΙΑΙΟ Κ.Ε.Κ. ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ Α.Ε." και β) Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ" και, αφού εξαφανίστηκε η εκκαλούμενη απόφαση κατά το σκέλος της με το οποίο είχε γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή ως προς το δεύτερο των εναγομένων - εκκαλούν, ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "Περιφέρεια Θεσσαλίας", απορρίφθηκε ως προς αυτό η αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Την ένδικη αίτηση αναίρεσης ασκούν, ως ηττηθέντες κατά τη δευτεροβάθμια δίκη, οι 1) Ε. Μ. του Γ., 2) Γ. Ζ. του Η., 3α) Μ. Π. του Κ. και 3β) Β. Π. του Κ., ως καθολικοί διάδοχοι του Δ. Π. του Α. , αρχικώς τρίτου (3ου) των εναγόντων, 4) Β. Κ. του Χ. (και όχι Κ., όπως εσφαλμένα αναφέρεται στο αναιρετήριο, καθόσον το επώνυμο "..." προκύπτει από τα προσκομιζόμενα από αυτόν δημόσια έγγραφα και δη τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της αποβιώσασας Α. Μ., το υπ' αριθ. 208/2020 πρακτικό δημοσίευσης διαθήκης του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας, την υπ' αριθ. ...-2020 πράξη αποδοχής κληρονομίας ενώπιον της Συμβολαιογράφου Νεβροπόλεως Καρδίτσας Α. Β. και το υπ' αριθ. ...-2024 ειδικό πληρεξούσιο της Συμβολαιογράφου Καρδίτσας Λ. - Μ. Μ. - Ρ.) ως καθολικός διάδοχος της Α. Μ. του Ε. , αρχικώς τέταρτης (4ης) των εναγόντων, και 5α) Α. Κ. του Κ. και 5β) Η. Κ. του Κ., ως καθολικοί διάδοχοι της Π. Κ. του Ι., αρχικώς πέμπτης (5ης) των εναγόντων, οι οποίοι (τρίτος, τέταρτη και πέμπτη των αρχικώς εναγόντων) είχαν αποβιώσει πριν από τη συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, δικάζοντος ως Δικαστηρίου παραπομπής (άρθρα 580 παρ. 3, 4 και 581 ΚΠολΔ), της από 28-12-2016 (αριθ. έκθ. κατάθ. 119/2016) έφεσης του ήδη αναιρεσίβλητου ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ", η οποία συζήτηση έλαβε χώρα την 8-4-2022.

Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), σε συνδυασμό με τα κατωτέρω έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες, προκύπτουν τα ακόλουθα:

Στις ...-2021 απεβίωσε ο τρίτος των αρχικώς εναγόντων Δ. Π. του Α., ο οποίος άφησε πλησιέστερες κατά τον χρόνο του θανάτου του συγγενείς και μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμους του α)τη μητέρα του Α. Π. το γένος Α. Χ. β)και την αδελφή του Β. Π. του Α. (βλ. από ...-2021 απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου εκδοθέν από τον Ληξίαρχο του Δήμου Καρδίτσας, υπ' αριθ. 184/18-2-2022 πιστοποιητικό της Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας περί μη δημοσίευσης διαθήκης του ως άνω αποβιώσαντος και υπ' αριθ.

πρωτ. ...-2021 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου Καρδίτσας). Οι τελευταίες αποποιήθηκαν την κληρονομία του με τις αντίστοιχες υπ' αριθ. 94/15-4-2021 και 95/15-4-2021 δηλώσεις τους ενώπιον της αρμόδιας Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας, οπότε κλήθηκαν στην κληρονομία του τα τρία τέκνα της αδελφής του Β.

Π., ήτοι οι α) Ε. Π. του Κ., β) Μ. Π. του Κ. και γ) Β. Π. του Κ., από τους οποίους ο Ε. Π. αποποιήθηκε την κληρονομία του ως άνω αποβιώσαντος με την υπ' αριθ. 96/15-4-2021 δήλωσή του ενώπιον της αρμόδιας Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας, κατόπιν αυτού δε, κλήθηκαν στην κληρονομία τα δύο τέκνα του τελευταίου α) Α. Π. του Ε.

και β) Λ. Π. του Ε., τα οποία αποποιήθηκαν την κληρονομία του αποβιώσαντος Δ. Π. με τις αντίστοιχες υπ' αριθ. ...-2021 και ...-2021 δηλώσεις τους ενώπιον της αρμόδιας Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας, από τις οποίες η δεύτερη αφορούσε την ανήλικη Λ. Π. (γεν. ...-2008) και έλαβε χώρα κατόπιν σχετικής αδείας, που χορηγήθηκε στους γονείς της ανήλικης με την υπ' αριθ. 115/2021 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θηβών.

Μετά τις ως άνω δηλώσεις αποποίησης, μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αποβιώσαντος τρίτου των αναιρεσιβλήτων, Δ. Π. του Α., είναι οι α) Μ. Π. του Κ. και β) Β. Π. του Κ. (τέκνα της ως άνω αποποιηθείσας την κληρονομία αδελφής του, Β. Π.), οι οποίοι υπεισήλθαν στη θέση του και παραδεκτά συνεχίζουν τη δίκη, εφόσον δεν αμφισβητείται από το αναιρεσίβλητο η ιδιότητά τους ως κληρονόμων του ως άνω αποβιώσαντος.

Περαιτέρω, στις ...-2020 απεβίωσε η τέταρτη των αρχικώς εναγόντων Α. Μ. του Ε., συζ. Β. Κ., η οποία άφησε πλησιέστερους κατά τον χρόνο του θανάτου της συγγενείς α)τν σύζυγό της Β. Κ. του Χ. και β) τα δύο τέκνα της, Χ. Κ. του Β. και Ε. Κ. του Β. (βλ. από ...-2020 απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου εκδοθέν από τον Ληξίαρχο του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα και υπ' αριθ. πρωτ. ...-2020 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου Λίμνης Πλαστήρα). Η ως άνω αποβιώσασα, με την από ...-2020 ιδιόγραφη διαθήκη της, που δημοσιεύθηκε νόμιμα με το υπ' αριθ. 208/2020 πρακτικό του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας, εγκατέστησε μοναδικό κληρονόμο της τον σύζυγό της, Β. Κ. του Χ. Ο τελευταίος αποδέχθηκε την κληρονομία της με σχετική δήλωσή του ενώπιον της Συμβολαιογράφου Νεβροπόλεως Α. Β., συντάχθηκε δε προς τούτο η υπ' αριθ. ...-2020 πράξη αποδοχής κληρονομίας, η οποία καταχωρίστηκε στο βιβλίο του Κτηματολογικού Γραφείου Θεσσαλίας με ΚΑΕΚ 220565018002/0/17. Άλλη διαθήκη της ως άνω αποβιώσασας δεν έχει δημοσιευθεί από το Ειρηνοδικείο Καρδίτσας ούτε έχει περιέλθει σ' αυτό αντίγραφο πρακτικού δημοσίευσης από άλλο ειρηνοδικείο ή προξενική αρχή (βλ. υπ' αριθ. 3850/26-11-2020 πιστοποιητικό της Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας). Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο σύζυγος της αποβιώσασας τέταρτης των αρχικώς εναγόντων υπεισήλθε στη θέση της και παραδεκτά συνεχίζει τη δίκη.

Εξάλλου, στις ...2021 απεβίωσε η πέμπτη των αρχικώς εναγόντων, Π. Κ. του Ι. (βλ. το από ...-2021 απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου εκδοθέν από τον Ληξίαρχο του Δήμου Καρδίτσας), η οποία άφησε πλησιέστερους κατά τον χρόνο του θανάτου της συγγενείς τα τέκνα της, α) Α. Κ. του Κ. και β) Η. Κ. του Κ. (βλ. υπ' αριθ. πρωτ. ...-2021 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου Καρδίτσας και υπ' αριθ. 3218/14-9-2021 πιστοποιητικό της Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Καρδίτσας περί μη δημοσίευσης διαθήκης της ως άνω αποβιώσασας και μη αποποίησης της κληρονομίας της), οι οποίοι υπεισήλθαν στη θέση της και παραδεκτά συνεχίζουν τη δίκη, εφόσον δεν αμφισβητείται από το αναιρεσίβλητο η ιδιότητά τους ως κληρονόμων της ως άνω αποβιώσασας.

Συνεπώς, η κρινόμενη αίτηση είναι παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

2. Η αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. 301/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας αποτελεί κατάληξη, όπως προκύπτει από την κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης, της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Οι αρχικώς ενάγοντες 1)Ε. Μ. του Γ., 2)Γ. Ζ. του Η., 3)Δ. Π. του Α., 4)Α. Μ. του Ε.

και 5)Π. Κ. του Ι. άσκησαν ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας την από 28.5.2015 (με αριθ. έκθ. κατάθ. 232/2015) αγωγή κατά των 1)ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΝΙΑΙΟ Κ.Ε.Κ. ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ Α.Ε." και 2)ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ", ήδη αναιρεσιβλήτου, με την οποία ισχυρίστηκαν ότι κατά τις αναφερόμενες στην αγωγή ημερομηνίες προσελήφθησαν με αντίστοιχες συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου από την πρώτη εναγομένη, της οποίας καθολικός διάδοχος τυγχάνει το δεύτερο εναγόμενο ΝΠΔΔ, καθόσον η πρώτη εναγομένη λύθηκε δυνάμει της υπ' αριθ. ...2011 απόφασης της γενικής συνέλευσης των μετόχων της και με την υπ' αριθ. ...-2011 απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου του δευτέρου εναγομένου αποφασίστηκε η μεταφορά τους σε αυτό και η κατάταξή τους σε προσωποπαγείς θέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, η οποία υλοποιήθηκε για μεν την τέταρτη, Α.

Μ., στις ...-2014, για δε τους λοιπούς στις ...-2014, ενώ κατά το διάστημα που μεσολάβησε, από τη λύση της πρώτης εναγομένης ανώνυμης εταιρείας έως την τοποθέτησή τους στις ως άνω προσωποπαγείς θέσεις, παρείχαν τις υπηρεσίες τους οι πρώτη και δεύτερη στη γραμματεία του Αντιπεριφερειάρχη Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας, ο τρίτος στο τηλεφωνικό κέντρο του Καταστήματος της ως άνω Περιφερειακής Ενότητας, η τέταρτη στη Διεύθυνση Υγιεινής της ιδίας Περιφερειακής Ενότητας και η πέμπτη ως καθαρίστρια του κτηρίου της εν λόγω Περιφερειακής Ενότητας.

Ότι η πρώτη εναγομένη έπαυσε να καταβάλλει τις αποδοχές τους από την ...2011, ωστόσο το δεύτερο εναγόμενο, παρά το γεγονός ότι υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της δυνάμει των σχετικών διατάξεων του άρθρου 198 του Ν. 3852/2010 και της υπ' αριθ. ...-2011 απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου του, δεν τους κατέβαλε τις οφειλόμενες από την ως άνω ημερομηνία αποδοχές τους και για τον λόγο αυτό άσκησαν το δικαίωμα επίσχεσης εργασίας οι μεν πρώτη, δεύτερη και τρίτος στις ...-2013, ενώ οι τέταρτη και πέμπτη την ...-2012.

Ότι οι εναγόμενοι περιήλθαν σε κατάσταση υπερημερίας δανειστή και υποχρεούνται να τους καταβάλουν, εις ολόκληρον, τις αποδοχές τους για το χρονικό διάστημα της επίσχεσης εργασίας, η οποία συνεχίστηκε μέχρι την εκ μέρους αυτών ανάληψη υπηρεσίας στο δεύτερο των εναγομένων ν.π.δ.δ., κατά τους ανωτέρω αναφερόμενους χρόνους.

Ότι εξαιτίας της ανωτέρω παράνομης και υπαίτιας συμπεριφοράς των εναγομένων περιήλθαν σε κατάσταση οικονομικής ένδειας και αβεβαιότητας, γεγονός το οποίο τους προξένησε ηθική βλάβη, προς αποκατάσταση της οποίας πρέπει να τους επιδικαστεί εύλογη χρηματική ικανοποίηση, ανερχόμενη στο ποσό των 12.000 ευρώ για τον καθένα από αυτούς.

Με βάση το ως άνω ιστορικό, ζήτησαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να τους καταβάλουν, ο καθένας εις ολόκληρον, για αποδοχές υπερημερίας του χρονικού διαστήματος από 1.5.2013 έως την κατά τα ανωτέρω ανάληψη υπηρεσίας στο δεύτερο των εναγομένων (σημειωτέον ότι για το προγενέστερο διάστημα από 1.7.2011 έως 30.4.2013 οι τέσσερις πρώτοι των αρχικώς εναγόντων έχουν ασκήσει κατά των εναγομένων την από 8-10-2016 και με αριθ.

εκθ. καταθ. 164/2016 αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας), καθώς και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (κατόπιν περιορισμού του κονδυλίου της χρηματικής ικανοποίησης ως προς τους πρώτη, δεύτερη, τρίτο και τέταρτη των εναγόντων), τα εξής ποσά: 1)Στην 1η των εναγόντων το ποσό των 32.147.92 ευρώ, 2)στη 2η το ποσό των 25.144,76 ευρώ, 3)στον 3ο το ποσό των 21.021,81 ευρώ, 4)στην 4η το ποσό των 33.869,31 ευρώ και 5)στην 5η το ποσό των 20.184,85 ευρώ, νομιμοτόκως.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την υπ' αριθ. 128/2016 απόφασή του, δικάζοντας ερήμην της πρώτης εναγομένης και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, αφού απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή ως προς τα αιτήματα επιδίκασης α)επιδομάτων εορτών και αδείας και β)χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, δέχθηκε αυτή κατά τα λοιπά ως προς αμφότερους τους εναγομένους.

Κατά της απόφασης αυτής το δεύτερο των εναγομένων ν.π.δ.δ. άσκησε την από 28.12.2016 (αρ. έκθ. κατ. 119/30.12.2016) έφεση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, το οποίο με την υπ' αριθ. 185/2019 απόφασή του, δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων, δέχθηκε τυπικά και απέρριψε αυτήν κατ' ουσίαν. Η απόφαση αυτή, κατόπιν άσκησης της από 10.6.2019 αίτησης αναίρεσης εκ μέρους του εκκαλούντος ν.π.δ.δ., αναιρέθηκε με την υπ' αριθ. 647/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου.

Ειδικότερα, η υπ' αριθ. 185/2019 εφετειακή απόφαση αναιρέθηκε κατά παραδοχή λόγου αναίρεσης από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και δη λόγω εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 198 και 199 του ν. 3852/2010 και 15 του π.δ/τος 331/1996, σύμφωνα με όσα πιο κάτω εκτίθενται.

Σημειώνεται δε, ότι επειδή η τέταρτη (4η) των τότε αναιρεσιβλήτων, Α. Μ. του Ε., απεβίωσε μετά την άσκηση της (πρώτης) αίτησης αναίρεσης και δη στις ....2020, η αναιρετική δίκη συνεχίστηκε από τον μοναδικό εκ διαθήκης κληρονόμο αυτής και σύζυγό της, Β. Κ. του Χ., ο οποίος κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο ενώπιον του Αρείου Πάγου, στις 8.12.2020, νομίμως εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του, Χρυσούλα Βούζα, η οποία γνωστοποίησε τον θάνατο της τέταρτης ενάγουσας και δήλωσε ότι ο εντολέας της συνεχίζει τη δίκη.

Μετά την έκδοση της ως άνω αναιρετικής απόφασης, η έφεση του εκκαλούντος - δευτέρου των εναγομένων ν.π.δ.δ. επανήλθε προς συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας με την από 18.8.2021 κλήση των 1)Ε. Μ. του Γ., 2)Γ. Ζ. του Η., 3)Δ. Π. του Α., 4) Β. Κ. του Χ. (ο οποίος εσφαλμένα αναφέρεται στο δικόγραφο ως Κ., κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα), υπό την ιδιότητά του ως μοναδικού κληρονόμου της αποβιώσασας Α.

Μ. του Ε., και 5) Π. Κ. του Ι., η οποία (κλήση) στρεφόταν κατά αμφοτέρων των εναγομένων. Το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 301/2022 απόφασή του, αφού κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς την πρώτη των καθ' ων η κλήση - πρώτη εναγομένη, δίκασε ερήμην των τρίτου (3ου) και πέμπτης (5ης) των εφεσιβλήτων - εναγόντων και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων και, περαιτέρω, δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά την έφεση, εξαφάνισε την εκκαλούμενη υπ' αριθ. 128/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας ως προς το εκκληθέν σκέλος αυτής και, κρατώντας και δικάζοντας την υπόθεση κατά την ίδια έκτασή της, απέρριψε την αγωγή ως προς το δεύτερο των εναγομένων ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. 3.

Κατά τα άρθρα 286, 287 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, κατ' άρθρο 524 παρ. 1 ΚΠολΔ, και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης, προκύπτει ότι η εκκρεμής δίκη διακόπτεται και όταν αποβιώσει κάποιος από τους διαδίκους. Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση στον αντίδικο του αποβιώσαντος του λόγου της διακοπής (θανάτου) από τους κληρονόμους του, που έχουν δικαίωμα να επαναλάβουν τη δίκη.

Εξάλλου, η γνωστοποίηση του λόγου διακοπής γίνεται με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξης από εκείνον που έχει το δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή από εκείνον που μέχρι τη στιγμή της επέλευσης του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντος διαδίκου (ΑΠ 452/2024, 404/2023, 196/2023, 1283/2022). Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση του λόγου αυτής προς τον αντίδικο, με έναν από τους προαναφερθέντες τρόπους, και έχει ως συνέπεια ότι είναι άκυρη κάθε διαδικαστική πράξη, εκτός από την έκδοση της απόφασης, αν γίνει μετά τη διακοπή της δίκης και πριν από την επανάληψή της, εκτός αν την ενεργήσει ο διάδικος υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή. Ως διάδικος υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης, στην περίπτωση θανάτου του αρχικού διαδίκου, νοείται ο καθολικός διάδοχος αυτού (κληρονόμος του). Η επανάληψη της δίκης, που έχει διακοπεί, μπορεί να γίνει εκούσια με ρητή ή σιωπηρή δήλωση του διαδίκου υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή (ΟλΑΠ 1/2022, ΑΠ 12/2023, 266/2021). Εφόσον αποδεικνύεται ή συνομολογείται από τον αντίδικο, έστω και σιωπηρά, η νόμιμη δυνατότητα του προσώπου να διεξάγει τη δίκη στη θέση του διαδίκου τον οποίο αφορούσε το διακοπτικό γεγονός, δεν απαιτείται ιδιαίτερη συζήτηση για την επανάληψη και η δίκη συνεχίζεται κανονικά (ΑΠ 770/2025, 1899/2024, 1771/2024, 870/2024).

Εξάλλου, από το άρθρο 559 αριθ. 6 ΚΠολΔ συνάγεται ότι αναίρεση συγχωρείται και όταν ο διάδικος παρά το νόμο δικάστηκε ερήμην, λόγω μη προσήκουσας παράστασης, ενώ αυτός μετείχε προσηκόντως στη διαδικασία, υποβάλλοντας εμπροθέσμως προτάσεις (ΑΠ 936/2018, 470/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι κατά τη συζήτηση, στις 8.4.2022, της ως άνω από 28.12.2016 (αριθ. έκθ. κατάθ. 119/30.12.2016) έφεσης του εκκαλούντος ν.π.δ.δ. ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, ως Δικαστηρίου της παραπομπής, παραστάθηκαν οι πρώτη και δεύτερη των εφεσιβλήτων, Ε. Μ. του Γ. και Γ. Ζ. του Η., αντίστοιχα, καθώς και ο Β. Κ. του Χ., που είχε υπεισέλθει κατά την πρώτη αναιρετική δίκη (βλ. υπ' αριθ. 647/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου) ως καθολικός διάδοχος της συζύγου του, τέταρτης (4ης) των αρχικώς εναγόντων, Α. Μ. του Ε.

Κατά την ίδια ως άνω δικάσιμο και κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, η δικηγόρος Καρδίτσας Χρυσούλα Βούζα γνωστοποίησε τον θάνατο: i)Toυ τρίτου των εφεσιβλήτων - εναγόντων, Δ. Π. του Α., δηλώνοντας συγχρόνως συνέχιση της δίκης εκ μέρους των μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων του, Μ.

Π. του Κ. και Β. Π. του Κ., ανεψιών του αποβιώσαντος, ήδη υπό στοιχ. 3α' και 3β' των αναιρεσειόντων, οι οποίοι παραστάθηκαν μετά της ως άνω πληρεξούσιας δικηγόρου, και ii)της πέμπτης των εφεσιβλήτων - εναγόντων, Π. Κ. του Ι., δηλώνοντας συγχρόνως συνέχιση της δίκης εκ μέρους των μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων της, Α.

Κ. του Κ. και Η. Κ. του Κ., τέκνων της αποβιώσασας, ήδη υπό στοιχ. 5α' και 5β' των αναιρεσειόντων, που εκπροσωπήθηκαν από την ως άνω πληρεξούσια δικηγόρο, δυνάμει του υπ' αριθ. ....2022 ειδικού πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Καρδίτσας Β. Β. Στην ίδια γνωστοποίηση και δήλωση συνέχισης της δίκης προέβησαν οι ανωτέρω κληρονόμοι και με τις κατατεθείσες επί της έδρας προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου, χωρίς να αμφισβητηθεί από το εκκαλούν ν.π.δ.δ.

η ιδιότητά τους ως κληρονόμων των ως άνω αποβιωσάντων και η νόμιμη δυνατότητα αυτών να διεξάγουν τη δίκη στη θέση των διαδίκων που αφορούσε το διακοπτικό γεγονός. Παρά ταύτα, το Μονομελές Εφετείο Λάρισας εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. 301/2022 απόφασή του, δικάζοντας ερήμην των (ήδη πριν τη συζήτηση της έφεσης αποβιωσάντων) τρίτου και πέμπτης των εφεσιβλήτων, χωρίς να διαλάβει στο σκεπτικό της απόφασής του ότι οι κληρονόμοι των ως άνω αποβιωσάντων παραστάθηκαν στο ακροατήριο και γνωστοποίησαν το γεγονός του θανάτου των τελευταίων, δηλώνοντας συγχρόνως ότι συνεχίζουν τη δίκη, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την εν λόγω απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του ανωτέρω Δικαστηρίου, υποπίπτοντας έτσι στην από τον αριθμό 6 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια.

Συνεπώς, είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο οι υπό στοιχ. 3α' και 3β', 5α' και 5β' αναιρεσείοντες προσάπτουν την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 6 ΚΠολΔ στην προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 301/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, η οποία πρέπει, για τον λόγο αυτό, να αναιρεθεί ως προς τους ερημοδικασθέντες τρίτο και πέμπτη των εφεσιβλήτων (στη θέση των οποίων έχουν υπεισέλθει οι προαναφερθέντες κληρονόμοι τους), αφού αυτοί συνδέονται με τους λοιπούς εφεσιβλήτους με σχέση απλής ομοδικίας, και να παραπεμφθεί η υπόθεση, ως προς τους εν λόγω (τρίτο και πέμπτη) εφεσιβλήτους, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλον δικαστή. Λόγω δε της αναιρετικής εμβέλειας του πρώτου λόγου αναίρεσης, παρέλκει ως προς τους ανωτέρω αναιρεσείοντες (υπό στοιχ. 3α' και 3β', 5α' και 5β') η εξέταση των λοιπών λόγων της υπό κρίση αίτησης. Το αναιρεσίβλητο ν.π.δ.δ. πρέπει να καταδικαστεί, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα των εν λόγω αναιρεσειόντων, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματός τους (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), μειωμένα, όμως, κατ' εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 99 παρ. 2 του π.δ. 30/1996 και 283 παρ. 2 εδ. β' του ν. 3852/2010, σε συνδυασμό προς το άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

Σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 4 ΚΠολΔ, οι αποφάσεις της Ολομέλειας και των Τμημάτων του Αρείου Πάγου δεσμεύουν τα δικαστήρια που ασχολούνται με την ίδια υπόθεση ως προς τα νομικά ζητήματα που έλυσαν. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με εκείνες της παραγράφου 3 του ίδιου άρθρου και της παραγράφου 1 του άρθρου 561 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της παραπομπής, δεσμευόμενο από τις παραπάνω αποφάσεις του Αρείου Πάγου, δεν έχει δικαίωμα διαφωνίας με το αναιρετικό δικαστήριο και γι' αυτό η απόφασή του, κατά το μέρος που αυτή συμμορφώθηκε με την αναιρετική απόφαση, απαραδέκτως πλήττεται με λόγο αναίρεσης.

Ιδρύεται δε ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 18 ΚΠολΔ, όταν το δικαστήριο της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση, δηλαδή δεν ακολούθησε, όσον αφορά το νομικό ζήτημα για το οποίο απαγγέλθηκε αναίρεση, τη λύση που δόθηκε από τον Άρειο Πάγο. Επομένως, οι παραπάνω αποφάσεις είναι δεσμευτικές και για τον ίδιο τον Άρειο Πάγο, αν επανέλθει σ' αυτόν η υπόθεση ύστερα από νέα αναίρεση κατά της απόφασης του δικαστηρίου της παραπομπής, αλλά η δέσμευση αυτή περιορίζεται μόνο στα νομικά ζητήματα που έλυσε ο Άρειος Πάγος, με την παραδοχή ή απόρριψη λόγων αναίρεσης, τα οποία μπορεί να ανάγονται είτε στο ουσιαστικό είτε στο δικονομικό δίκαιο (ΑΠ 1491/2022, 305/2021, 1419/2017, 921/2015, 108/2014).

Δέσμευση δεν υπάρχει, όταν τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της παραπομπής, το οποίο μπορεί να τα εκτιμήσει διαφορετικά από την απόφαση που αναιρέθηκε, χωρίς η περί τούτου κρίση του να ελέγχεται αναιρετικώς, επιδέχονται νομική λύση μη απτόμενη του νομικού ζητήματος που έδωσε λαβή στην αναίρεση (ΑΠ 921/2015, 108/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπ' αριθ. 647/2021 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου αναιρέθηκε η υπ' αριθ. 185/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, που εκδόθηκε αρχικώς επί της έφεσης του εκκαλούντος - εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου ν.π.δ.δ., κατά παραδοχή του προβληθέντος από το τελευταίο (τότε αναιρεσείον ν.π.δ.δ.) λόγου αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 198 και 199 του ν. 3852/2010 και 15 του Π.Δ. 331/1996, η οποία είχε ως συνέπεια την απόρριψη του ισχυρισμού του περί έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης αυτού στην υπό κρίση υπόθεση.

Ειδικότερα, το Εφετείο με την υπ' αριθ. 185/2019 απόφασή του έκρινε ότι το δεύτερο εναγόμενο - εκκαλούν ν.π.δ.δ. (ήδη αναιρεσίβλητο) "έχει υποχρέωση να καταβάλει στους ενάγοντες τις επίδικες αποδοχές υπερημερίας, ως διάδοχος της πρώτης εναγομένης, δηλαδή ως νομικό πρόσωπο το οποίο διαδέχθηκε αυτήν σε όλα τα δικαιώματα και σε όλες τις υποχρεώσεις της", κατά δε την υπ' αριθ. 647/2021 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, το Εφετείο με την ως άνω κρίση του εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 198 και 199 του ν. 3852/2010 και 15 του Π.Δ. 331/1996, διότι "εφόσον κατά τις ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, η εταιρεία στην οποία παρείχαν τις υπηρεσίες τους οι αναιρεσίβλητοι ήταν μη αμιγής επιχείρηση της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Θεσσαλίας, το αναιρεσείον ΝΠΔΔ (Περιφέρεια Θεσσαλίας) δεν υπεισήλθε αυτοδικαίως στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις αυτής και, ως εκ τούτου, δεν ευθύνεται εις ολόκληρον με την πρώτη εναγομένη, αλλά εφόσον αποφασίστηκε η λύση της εν λόγω εταιρείας, ακολουθητέα ήταν η συνήθης διαδικασία της εκκαθαρίσεως", ακολούθως δε, αναιρέθηκε η ανωτέρω υπ' αριθ. 185/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας και παραπέμφθηκε η υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλον δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Μετά την παραπομπή της υπόθεσης στο ως άνω Δικαστήριο, εκδόθηκε η ήδη αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. 301/2022 απόφαση, με την οποία το Μονομελές Εφετείο Λάρισας, δεσμευόμενο από την προαναφερόμενη αναιρετική απόφαση ως προς το επιλυθέν με αυτή νομικό ζήτημα (άρθρο 580 παρ. 4 ΚΠολΔ) της μη ύπαρξης εις ολόκληρον (με την πρώτη εναγομένη) ευθύνης του δευτέρου εναγομένου ν.π.δ.δ.

και συνακόλουθα της έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης αυτού, δέχθηκε ότι στην υπό κρίση υπόθεση δεν είναι εφαρμοστέες οι διατάξεις των άρθρων 198 και 199 του ν. 3852/2010 και ότι, συνεπώς, το δεύτερο εναγόμενο ν.π.δ.δ. ("ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ") δεν υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της πρώτης εναγομένης, μετά τη λύση της οποίας ακολούθησε η συνήθης διαδικασία της εκκαθάρισης (βλ.

σελ. 20-21 αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης), κατόπιν δε αυτού έγινε δεκτή η έφεση του δευτέρου εναγομένου, εξαφανίστηκε η εκκαλούμενη απόφαση κατά το σκέλος της με το οποίο είχε γίνει εν μέρει δεκτή ως προς αυτό η αγωγή και, αφού κρατήθηκε και δικάστηκε εκ νέου η υπόθεση κατά την ίδια έκτασή της, απορρίφθηκε η αγωγή ως προς το δεύτερο εναγόμενο ως αβάσιμη κατ' ουσίαν.

Οι πρώτη (1η), δεύτερη (2η) και τέταρτος (4ος) αναιρεσείοντες, Ε. Μ. του Γ., Γ. Ζ. του Η. και Β. Κ. του Χ., αντίστοιχα, με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτουν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό τους περί δεδικασμένου που απέρρεε από την τελεσίδικη, ήδη αμετάκλητη, υπ' αριθ. 64/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, εκδοθείσα επί της από 12-10-2016 αγωγής τους, η οποία αφορούσε αξιώσεις τους για το διάστημα από 1.7.2011 έως 30.4.2013, με την οποία κρίθηκε ότι το νυν αναιρεσίβλητο ν.π.δ.δ.

νομιμοποιείται παθητικά ως εργοδότης τους από τις 15.9.2011 και εντεύθεν. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται από τους ίδιους αναιρεσείοντες η αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του αιτιολογίες αντιφατικές για το ζήτημα της ιδιότητας του αναιρεσιβλήτου ως εργοδότη τους κατά το επίμαχο διάστημα, διότι ενώ δέχεται ότι ένα μήνα μετά τη λύση της πρώτης (1ης) εναγομένης τοποθετήθηκαν σε υπηρεσίες του αναιρεσιβλήτου και εργάστηκαν σε αυτό, παραλλήλως δέχεται ότι για τις ένδικες αξιώσεις τους ευθύνεται η πρώτη (1η) των εναγομένων, δηλαδή η λυθείσα εταιρεία, και όχι το αναιρεσίβλητο στο οποίο εργάζονταν κατά την επίμαχη περίοδο.

Τέλος, με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης οι ως άνω αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, επικαλούμενοι ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί ότι για τις ένδικες αξιώσεις τους δεν ευθύνεται το αναιρεσίβλητο ν.π.δ.δ. και, συνακόλουθα, να απορρίψει ως ουσιαστικά αβάσιμη την αγωγή τους, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 198 και 199 παρ. 3, 4, 6 του ν. 3852/2010 και 15 του ν. 4225/2014, τις οποίες δεν εφάρμοσε, ενώ ήταν εφαρμοστέες στην προκειμένη περίπτωση. Όλοι οι ανωτέρω λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι, διότι με αυτούς απαραδέκτως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, καθ' ο μέρος με αυτή το Εφετείο συμμορφώθηκε προς την αναιρετική υπ' αριθ. 647/2021 απόφαση, με την οποία παραπέμφθηκε σε αυτό η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση.

Ειδικότερα, το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. 301/2022 απόφασή του, δεσμευόμενο από την αναιρετική υπ' αριθ. 647/2021 απόφαση ως προς το επιλυθέν από αυτή νομικό ζήτημα της (έλλειψης) παθητικής νομιμοποίησης του εκκαλούντος και νυν αναιρεσιβλήτου ν.π.δ.δ. και εις ολόκληρον (με την πρώτη εναγομένη) ευθύνης του για την καταβολή των ένδικων αξιώσεων των εναγόντων, αποφάνθηκε ότι για τις οφειλές αυτές δεν ευθυνόταν το τότε εκκαλούν και ήδη αναιρεσίβλητο ν.π.δ.δ., αλλά μόνο η πρώτη εναγομένη.

Στο ζήτημα δε αυτό, ως προς το οποίο το Εφετείο όφειλε να συμμορφωθεί, κατ' άρθρο 580 παρ. 4 ΚΠολΔ, με την ως άνω αναιρετική απόφαση, ανάγονται όλοι οι προαναφερόμενοι λόγοι αναίρεσης, αφού αφορούν ακριβώς στη θεμελίωση της παθητικής νομιμοποίησης του αναιρεσιβλήτου ν.π.δ.δ., η οποία, ως νομικό ζήτημα, κρίθηκε δεσμευτικά, κατά τα ανωτέρω, με την υπ' αριθ. 647/2021 αναιρετική απόφαση.

Κατ' ακολουθία όλων των ανωτέρω και επειδή δεν υφίσταται άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση αίτηση, καθ' ο μέρος αφορά τους πρώτη (1η), δεύτερη (2η) και τέταρτο (4ο) αναιρεσείοντες, Ε. Μ. του Γ., Γ. Ζ. του Η. και Β. Κ. του Χ., αντίστοιχα, να απορριφθεί. Οι τελευταίοι δε, λόγω της ήττας τους, πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτου ν.π.δ.δ., κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος του τελευταίου (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), μειωμένα, όμως, κατ' εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 99 παρ. 2 του π.δ. 30/1996 και 283 παρ. 2 εδ.

β' του ν. 3852/2010, σε συνδυασμό προς το άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 301/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, καθ' ο μέρος αφορά τους τρίτο (3ο) και πέμπτη (5η) των εφεσιβλήτων, Δ. Π. του Α. και Π. Κ. του Ι., αντίστοιχα, ήδη δε τους υπεισελθόντες στη θέση αυτών καθολικούς διαδόχους τους, ήτοι τους Μ. Π. του Κ. και Β. Π. του Κ. (υπό στοιχ. 3α' και 3β' αναιρεσείοντες) και τους Α. Κ. του Κ. και Η. Κ. του Κ. (υπό στοιχ. 5α' και 5β' αναιρεσείοντες), αντίστοιχα.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, συγκροτούμενου από άλλον δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως την υπόθεση.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα των ως άνω αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

Απορρίπτει ως προς τους λοιπούς, πρώτη (1η), δεύτερη (2η) και τέταρτο (4ο), αναιρεσείοντες, ήτοι τους Ε. Μ. του Γ., Γ. Ζ. του Η. και Β. Κ. του Χ., αντίστοιχα, την από 4.11.2023 (με αριθ. έκθ. κατάθ. 66/21.12.2023) αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 301/2022 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας,

Καταδικάζει τους ως άνω αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Οκτωβρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Οκτωβρίου 2025.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΚΑΙ ΗΔΗ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ