1793/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1793 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1793/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Δημήτριο-Στέφανο Βόσκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Μαΐου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Κ. ΙΠΠΟΛΑ-ΕΞΕΤΕ ΑΕ", που εδρεύει στον ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Καραπαναγιώτη, με δήλωση του αρθρ. 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Κ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-9-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Γυθείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 100/2013 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 2-12-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Στέφανος Βόσκας, ανέγνωσε την από 29-4-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την 29/2008 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γυθείου, έγινε μερικώς δεκτή η από 13-9-2006 αγωγή του αναιρεσίβλητου και υποχρεώθηκε η αναιρεσείουσα να του καταβάλει το ποσό των 4.251,28 ευρώ νομιμοτόκως, ως υπόλοιπο αμοιβής από την σύμβαση έργου που είχε καταρτισθεί μεταξύ τους. Κατά της απόφασης αυτή ασκήθηκαν αντίθετες εφέσεις και εκδόθηκε η 100/2013 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Καλαμάτας, η οποία απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας και στη συνέχεια, αφού δέχθηκε την έφεση του αναιρεσίβλητου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή του και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να του καταβάλει το ποσό των 39.573,36 ευρώ (με το νόμιμο τόκο). Κατά της εν λόγω απόφασης, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης [άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1, 569 ΚΠολΔικ] και συνεπώς αυτή είναι παραδεκτή, πρέπει δε να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της [άρθρο 577 παρ.3 ΚΠολΔικ]. Ο αναιρεσίβλητος, που κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα από την αναιρεσείουσα, όπως προκύπτει από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη 5049/6-3-2014 έκθεση του δικαστικού επιμελητή Σπάρτης ... αλλά δεν εμφανίσθηκε κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, όταν εκφωνήθηκε η υπόθεση με τη σειρά της από το πινάκιο, θα δικασθεί ερήμην, πλην όμως αυτή θα ερευνηθεί σαν να είναι και αυτός παρών [άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔικ].

2. Το άρθρο 520 παρ.1 ΚΠολΔικ ορίζει ότι το έγγραφο της έφεσης πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που απαιτούνται κατά τα άρθρα 118 έως 120 και τους λόγους της έφεσης. Οι τελευταίοι συνίστανται σε αιτιάσεις κατά της εκκαλουμένης αποφάσεως αναφερόμενες σε νομικά ή πραγματικά σφάλματα του δικαστηρίου είτε και του ίδιου του εκκαλούντος. Στα πρώτα ανάγεται και η κακή εκτίμηση των αποδείξεων. Το σφάλμα αυτό προσδιορίζεται επαρκώς με την μνεία ότι από την κακή εκτίμηση των αποδείξεων το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, οδηγήθηκε σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό, χωρίς να απαιτείται να εξειδικεύονται τα σημειούμενα, σχετικά με την εκτίμηση των πραγμάτων, σφάλματα. Τούτο δε διότι το Εφετείο, λόγω του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως (άρθρο 522 ΚΠολΔικ), εκτιμά εξ υπαρχής την ουσία της υποθέσεως και κρίνει την ορθότητα του διατακτικού, με βάση την καθολική αυτή επανεκτίμηση και όχι με βάση τα συνδεόμενα με αυτήν μερικότερα παράπονα του εκκαλούντος [ΑΠ 1462/2008, ΑΠ 1709/2013].

Εν προκειμένω, από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης που είχε ασκήσει ο αναιρεσίβλητος, προκύπτει ότι η πρωτόδικη απόφαση, πλήττεται μεταξύ άλλων και για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, δηλαδή των εγγράφων γενικά και των μαρτυρικών καταθέσεων, με βάση τα οποία το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε κρίνει ως αποδεδειγμένα πραγματικά περιστατικά, αντίθετα των όσων θεωρούσε ο εκκαλών ότι αποδείχθηκαν, αναφέρεται δε ειδικότερα σε τι ακριβώς συνίσταται το ουσιαστικό σφάλμα της πρωτόδικης απόφασης, που οδήγησε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο στην εν μέρει παραδοχή της αγωγής του. Ο λόγος αυτός της έφεσης ήταν ορισμένος, όπως ορθά έστω και σιωπηρώς, έκρινε το Εφετείο και συνεπώς ο πρώτος λόγος της αιτήσεως με τον οποίο η αναιρεσείουσα, με την επίκληση της πλημμέλειας του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔικ, ισχυρίζεται ότι το Εφετείο, παρά τον νόμο δεν δέχθηκε το απαράδεκτο της έφεσης λόγω αοριστίας, είναι αβάσιμος.

3. Με το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β' ΚΠολΔικ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά τον νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, αποτελούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης.

Πράγμα επομένως, υπό την έννοια αυτή, είναι και ο λόγος έφεσης, που περιέχει παράπονο κατά της κρίσης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου. Δεν στοιχειοθετείται όμως αναιρετικός λόγος, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό [ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 120/2008].

Η απόρριψή του μπορεί να προκύπτει και συμπερασματικά, από την κρίση για την βασιμότητα άλλου ισχυρισμού, όταν αυτή προϋποθέτει την έρευνα και απόρριψη του εν λόγω ισχυρισμού. Τέλος ως "ζητήματα" των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση την νόμιμη βάση της, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔικ, νοούνται μόνον οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, δηλαδή, εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι, όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων για την οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης, ούτε, επίσης, οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο που υπόκειται στην κυριαρχική και ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας [ΑΠ 1988/2008].

Τυχόν δε σφάλμα της απόφασης, συνδεόμενο με την εκτίμηση του περιεχομένου της αγωγής ή εφέσεως ή προτάσεων αναφορικά με περιεχόμενη στα σχετικά δικόγραφα, ένσταση κ.λ.π., δεν ελέγχεται ως πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔικ.

4. Στην προκειμένη υπόθεση το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "... Τον μήνα Ιούλιο του έτους 2001 συνήφθη προφορικά μεταξύ των διαδίκων σύμβαση έργου, σύμφωνα με την οποία η εναγομένη ανώνυμη εταιρία, προτιθέμενη να κατασκευάσει ξενοδοχειακή μονάδα στο ..., ανέθεσε στον ενάγοντα, ο οποίος ασκεί το επάγγελμα του ξυλουργού, την εκτέλεση των απαιτούμενων ξυλουργικών και λοιπών παρεμφερών εργασιών στην ως άνω μονάδα, δηλαδή την κατασκευή και τοποθέτησή τους καθώς και την προμήθεια των χρησιμοποιούμενων υλικών.

Το όλο έργο, το οποίο αφορούσε την αποκατάσταση παραδοσιακών κτηρίων και την μετατροπή τους σε ξενοδοχείο Α' τάξης στο Δ.Δ ... του Δήμου Οιτύλου του Νομού Λακωνίας, εντάχθηκε από την πλευρά της εργοδότριας εταιρίας στον αναπτυξιακό νόμο 2601/98. Συγκεκριμένα ο ενάγων ανέλαβε στα πλαίσια της μεταξύ των διαδίκων καταρτισθείσας σύμβασης, την εκτέλεση των παρακάτω αναφερόμενων εργασιών ...

Κατόπιν των ανωτέρω η συνολική αμοιβή του ενάγοντα για το συμφωνηθέν και εκτελεσθέν από αυτόν έργο ανέρχεται στο ποσό των 313.300,48 ... ευρώ. Ο τελευταίος παρέδιδε στην εναγομένη εταιρία τμηματικά το έργο κατά τα στάδια εκτέλεσής του και στο σύνολο του εντός του έτους 2003, οπότε η εναγομένη το παρέλαβε ανεπιφύλακτα, γεγονότα τα οποία συνομολογούνται από τους διαδίκους.

Έναντι της συνολικής αμοιβής για το ως άνω έργο η εναγομένη κατέβαλε τμηματικά στον ενάγοντα, κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του έργου διάφορα χρηματικά ποσά, κυρίως με επιταγές που εξέδιδε σε διαταγή του, αλλά και με μετρητά τα οποία κατέθετε στον τραπεζικό λογαριασμό του. Συγκεκριμένα ο ενάγων εισέπραξε τις παρακάτω αναφερόμενες επιταγές της ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" εκδόσεως της εναγομένης σε διαταγή του ...

Επί πλέον εισπράχθηκαν από τον ενάγοντα και οι επιταγές με αριθμούς ... Επίσης η εναγομένη κατέθεσε στον υπ' αριθμ. ... λογαριασμό που τηρεί ο ενάγων στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ, στις ... δηλαδή συνολικά κατέθεσε το ποσό των 41.988,27 ευρώ ... Εκτός των προαναφερόμενων ο ενάγων είχε εισπράξει και τις παρακάτω αναφερόμενες επιταγές της ALPHA BANK εκδόσεως της εναγομένης σε διαταγή του πρώτου συνολικού ποσού 109.838,85 ευρώ και συγκεκριμένα: ...

Επομένως το συνολικό ύψος των καταβολών της εναγομένης προς τον ενάγοντα ανέρχεται στο ποσό των 273.727,12 ευρώ και εξακολουθεί να οφείλει το υπόλοιπο ποσό, ύψους 39.573,36 ευρώ, ενώ από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι η τελευταία κατέβαλε σε μετρητά στον ενάγοντα, στην αρχή της συνεργασίας τους το χρηματικό ποσό των 13.500.000 δραχμών.

Ο δε ισχυρισμός του ενάγοντα ότι μέρος των καταβληθέντων σε αυτόν ποσών, με είσπραξη επιταγών εκδόσεως της εναγομένης σε διαταγή του, δόθηκαν για την εξόφληση τρίτων προσώπων στο όνομα και για λογαριασμό της εναγομένης και συγκεκριμένα στην εδρεύουσα στη ... εταιρία με την επωνυμία "Χ. Γ.-Θ. Χ. Ο.Ε." από την οποία προμηθεύτηκε υλικά και στον Ν.

Κ., για την κατασκευή επιχρισμάτων και την ενίσχυση της τοιχοποιίας, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα από τον ενάγοντα υπ' αριθμ. ... τιμολόγια αντίστοιχα εκδόσεως των ανωτέρω, είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος, καθόσον δεν αποδείχθηκε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο η σχέση εντολής των διαδίκων σχετικά με την πληρωμή οφειλών της εναγομένης προς τους ανωτέρω προμηθευτές της και γενικά προς τρίτα πρόσωπα μέσω του ενάγοντα.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα μπλοκ επιταγών της "ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε, τα οποία προσκομίζει η εναγομένη, οι προμηθευτές αυτής πληρώνονταν με επιταγές οι οποίες εκδίδονταν απευθείας σε διαταγή τους. Επομένως το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του, επιδίκασε στον ενάγοντα για την άνω αιτία μικρότερο χρηματικό ποσό έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, γενομένου δεκτού του σχετικού λόγου της από 2-2-2009 έφεσης.

Κατά συνέπεια ο ενάγων δικαιούται να λάβει το χρηματικό ποσό των τριάντα εννέα χιλιάδων πεντακοσίων εβδομήντα τριών ευρώ και τριάντα έξι λεπτών (39.573,36), το οποίο αντιστοιχεί στο υπόλοιπο της εργολαβικής αμοιβής του για την εκτέλεση του συμφωνηθέντος με την εναγομένη έργου, με το νόμιμο τόκο από την επομένη της 27-11-2004 μέχρι την ολοσχερή εξόφληση ...".

Η αναιρεσείουσα με το πρώτο μέρος του δεύτερου αναιρετικού λόγου, επικαλούμενη την πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔικ, ισχυρίζεται κατά λέξιν τα ακόλουθα: "... 2. Στην προκειμένη υπόθεση, με τις ενώπιον του Πρωτοδικείου κατατεθείσες προτάσεις μου προς υπεράσπισή μου έναντι της αγωγής του αντιδίκου με την έφεσή μου, αλλά και με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις μου που υπέβαλα προς υπεράσπισή μου έναντι της έφεσης του αντιδίκου (βλ.

επί του πέμπτου και έκτου λόγου εφέσεως) προέβαλα τον καταλυτικό των αγωγικών αξιώσεων ισχυρισμό, ότι σε όλα τα τιμολόγια που αναφέρονται στην αγωγή και εξεδόθησαν από τον αντίδικο σχετικά με τις αξιώσεις του, αναγράφεται η λέξη "ΕΞΟΦΛΗΘΗ" [περιεχόμενο της συμφωνίας] ενώ αυτά φέρουν τις υπογραφές και των δύο μερών(σύμπτωση βουλήσεως των μερών).

Ο ισχυρισμός αυτός, που συνιστά νόμιμη ένσταση περί αποσβέσεως των αγωγικών αξιώσεων λόγω συνάψεως επί μέρους συμβάσεων μεταξύ μου και του αντιδίκου περί αναγνωρίσεως για την μη ύπαρξη χρέους από όλες τις επιμέρους αγωγικές αξιώσεις του, παρόλον ότι ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης δεν ελήφθη παντάπασιν υπ' όψη από το Εφετείο, όπως προκύπτει εκ του ότι όχι μόνον δεν αναφέρεται η προβολή του, αλλ 'ούτε γίνεται μνεία των πραγματικών περιστατικών που την συγκροτούν (αναφορά της λέξεως "ΕΞΟΦΛΗΘΗ" επί των τιμολογίων που αναφέρονται στην αγωγή και υπογραφή επ' αυτών εκ μέρους κα των δύο διαδίκων) ...".

Με το δεύτερο δε [επικουρικό] μέρος του ίδιου δεύτερου αναιρετικού λόγου, ισχυρίζεται κατά λέξη τα ακόλουθα: "... 2. Στην προκειμένη υπόθεση, το Εφετείο δεν διαλαμβάνει καθόλου πραγματικά περιστατικά από τα οποία να αποκλείεται η εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 454 Α.Κ., στην οποία σιωπηρώς προέβη, δηλαδή δεν διαλαμβάνει συγκεκριμένη παραδοχή από την οποία να αποκλείεται ρητά η σύναψη μεταξύ των διαδίκων επί μέρους συμβάσεων για αναγνώριση της ανυπαρξίας καθενός από τα μερικότερα αγωγικά χρέη, ούτε ότι δεν φέρουν τα στην αγωγή τιμολόγια επ' αυτών τη λέξη "ΕΞΟΦΛΗΘΗ" και τις υπογραφές των διαδίκων μερών ή ότι τα αυτά είναι αληθή αλλά υπάγονται σε άλλο εφαρμοστέο κανόνα δικαίου.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, το Εφετείο εστέρησε την απόφασή του νομίμου βάσεως παραβιάζοντας εκ πλαγίου τις διατάξεις του άρθρου 454 Α.Κ. σε σχέση με τον αποκλεισμό εφαρμογής του οποίου, διαφεύγει τον αναιρετικό έλεγχο. Συνεπώς πρέπει η ...". Ενόψει αυτών και σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, ο δεύτερος αναιρετικός λόγος κατ' αμφότερα τα μέρη του, είναι αβάσιμος.

Τούτο δε καθόσον από τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι το Εφετείο: α] Έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί απόσβεσης του χρέους της από την επίδικη σύμβαση, εκτιμώντας ανέλεγκτα, ότι με βάση τα περιστατικά που η αναιρεσείουσα είχε εκθέσει στην έφεση και στις προτάσεις της, προβάλλονταν εκ μέρους της, ένσταση εξόφλησης της οφειλόμενης στο αναιρεσίβλητο αμοιβής, την οποία στη συνέχεια έκανε μερικώς δεκτή, με βάση τα περιστατικά που επίσης ανελέγκτως δέχθηκε ως αποδεδειγμένα, β] Διέλαβε στην απόφασή του, σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές διατυπώσεις, αιτιολογίες σχετικά με τους λόγους για τους οποίους κατέληξε στο παραπάνω αποδεικτικό του πόρισμα, αναφορικά με την προταθείσα ένσταση εξόφλησης που μερικώς έκανε δεκτή και που είχε ως συνέπεια την μερική παραδοχή της αγωγικής αξιώσεως, κατά τρόπο που καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο.

Τέλος κατά το μέρος που με τους παραπάνω λόγους η αναιρεσείουσα προβάλλει αιτιάσεις για την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, την αιτιολόγηση, τον συσχετισμό και την ανάλυση των αποδείξεων στο Εφετείο καθώς και για την σαφήνεια, επάρκεια και πειστικότητα των επιχειρημάτων με βάση τα οποία αυτό στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα, οι λόγοι είναι απαράδεκτοι, αφού αναφέρονται σε πλημμέλεια μη ελεγχόμενη αναιρετικά.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο [άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔικ]. Δικαστική δαπάνη δεν πρέπει να επιβληθεί σε βάρος της αναιρεσείουσας ελλείψει σχετικού αιτήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την αίτηση της "Κ. ΙΠΠΟΛΑ-ΕΞΕΤΕ ΑΕ" για αναίρεση της 100/2013 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Καλαμάτας.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Σεπτεμβρίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ