Supreme Court quashes labor law conviction due to lack of detailed reasoning on unpaid wages calculation.

Απόφαση 1792 / 2019 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1792/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Διονυσία Μπιτζούνη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, (σύμφωνα με την υπ' αριθ. 194/2019 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Γεώργιο Παπαηλιάδη, Ναυσικά Φράγκου, Βασιλική Ηλιοπούλου - Εισηγήτρια και Γρηγόριο Κουτσοκώστα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημα του στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Χαλντούπη, (κωλυομένου του Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. - Α. Δ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Μυλωνόπουλο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. ΘΤ504/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, ζητάει την αναίρεση της αποφάσεως αυτής για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αρ. πρωτ. 4881/2019 αίτησή του, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 724/2019.

Αφού άκουσε Τον Εισαγγελέα ο οποίος πρότεινε: α) να γίνει εν μέρει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και δη ο από το άρθρο 510 παρ. 1Δ' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση κατά το αναιρούμενο μέρος, στο ίδιο Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως και β) να απορριφθεί κατά τα λοιπά η αίτηση αναίρεσης, τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Η υπ' αρ. πρωτ. 4881/2019 αίτηση-δήλωση προς την Εισαγγλέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της υπ' αρ. ΘΤ504/2019 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος για την αξιόποινη πράξη του άρθρου 28 του ν.3996/2011 σε συνδ. με ΑΝ 690/45, και καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών και χρηματική ποινή 1.500 ευρώ, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 473 παρ. 2, 3, 474 παρ. 1 και 2 του προϊσχύσαντος ΚΠΔ, κατ' άρθρο 589 παρ.3 νέου ΚΠΔ). Είναι συνεπώς τυπικά δεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσίαν.

II. Σύμφωνα με το άρθρο 28 Ν. 3996/2011, κάθε εργοδότης που παραβαίνει τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας, τις σχετικές με τους όρους και τις συνθήκες εργασίας και συγκεκριμένα τα χρονικά όρια εργασίας, υπό την επιφύλαξη των παραγράφων 5 και 6 του άρθρου 31 του Ν. 3904/2010, την καταβολή δεδουλευμένων, την αμοιβή, την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων ή την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον έξι μηνών ή με χρηματική ποινή τουλάχιστον εννιακοσίων (900) ευρώ ή και με τις δύο αυτές ποινές.

Ειδικές διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας που προβλέπουν βαρύτερη ποινική μεταχείριση εξακολουθούν να ισχύουν. Από τη διάταξη αυτή. σε συνδυασμό με την αντίστοιχη του άρθρου μόνου παράγραφος 1 του ΑΝ 690/1945, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 8 παρ. 1 του Ν. 2336/1995, κατά τη οποία τιμωρείται με τις αναφερόμενες σ' αυτό ποινές "κάθε εργοδότης ή διευθυντής ή επιτετραμμένος ή με οποιονδήποτε τίτλο εκπρόσωπος οποιασδήποτε επιχείρησης, εκμετάλλευσης ή εργασίας, ο οποίος δεν καταβάλλει εμπρόθεσμα στους απασχολούμενους σε αυτόν τις οφειλόμενες συνεπεία της σύμβασης ή της σχέσης εργασίας πάσης φύσεως αποδοχές, που καθορίζονται είτε από τη σύμβαση εργασίας, είτε από συλλογικές συμβάσεις εργασίας, είτε από αποφάσεις διαιτησίας, είτε από το νόμο ή το έθιμο...", προκύπτει ότι το προβλεπόμενο από αυτή ως άνω πλημμέλημα τιμωρείται ως γνήσιο έγκλημα παράλειψης, το οποίο συντελείται ευθύς ως ο υπόχρεος παραλείψει να καταβάλει στο δικαιούχο μισθωτό τις οφειλόμενες σ' αυτόν αποδοχές ή άλλης φύσης χορηγίες, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται είτε από τη σύμβαση είτε από το νόμο ή το έθιμο, είτε από τις διοικητικές πράξεις (ΑΠ 1176/2016).

III. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, όταν εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί υπαγωγής των αποδειχθέντων περιστατικών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Ειδικότερα, η καταδικαστική απόφαση για παράβαση της ως άνω διάταξης του ΑΝ 690/1945 στερείται της απαιτούμενης αιτιολογίας, όταν δεν εκτίθενται σ' αυτήν με πληρότητα και σαφήνεια, ενόψει του περιεχομένου της άνω ουσιαστικού δικαίου διάταξης, τα κρίσιμα για την θεμελίωση του αναφερομένου εγκλήματος περιστατικά, που είναι ο χρόνος κατά τον οποίο διήρκεσε η σύμβαση εργασίας, οι μηνιαίες τακτικές αποδοχές, καθώς και οι έκτακτες, το σύνολο αυτών, το ποσό που καταβλήθηκε στον εργαζόμενο έναντι αυτών και ο χρόνος που έπρεπε να καταβληθούν οι οφειλόμενες από τον κατηγορούμενο αποδοχές στον εργαζόμενο και αν το ύψος των αποδοχών και ο χρόνος καταβολής τους είχε ορισθεί από ατομική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση ή από το νόμο ή από το έθιμο (ΑΠ938/2015).

IV. Στην προκείμενη περίπτωση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του και μνημονεύει, αποδείχθηκαν τα εξής : "Ο κατηγορούμενος είναι Μητροπολίτης και συνεπώς νόμιμος εκπρόσωπος της Μητροπόλεως ..., καθ' όλο το επίδικο χρονικό διάστημα, ήτοι από τον Ιούλιο 2012 έως τον Ιούλιο 2015, υπό την ως άνω ιδιότητά του, απασχόλησε την Δ.

Ρ. ως μαγείρισσα κατά το πιο πάνω επίδικο χρονικό διάστημα, στην κουζίνα του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου. Πρέπει εδώ να τονιστεί ότι την κουζίνα του ως άνω Ιερού Ναού χρησιμοποιούσε και διηύθυνε αποκλειστικά η ως άνω Μητρόπολη, η οποία μάλιστα είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου και τα έξοδα ανακαίνισης της.

Στο χώρο εκείνο εξάλλου η Μητρόπολη (και όχι ο Ιερός Ναός) προσέφερε δωρεάν γεύματα σε πολίτες από όλη την περιφέρεια της Μητρόπολης και όχι μόνο από την ενορία του ως άνω Ναού. Εξάλλου, η Μητρόπολη είχε. ζητήσει και προσέλαβε μέσω ειδικού προγράμματος (ΕΣΠΑ) και την Π. Κ. ως υπάλληλο στην κουζίνα του πιο πάνω Ναού, χωρίς οποιαδήποτε εμπλοκή και ανάμιξη του ναού και του εφημέριου αυτού.

Επίσης, η Μητρόπολη κατέβαλε σταθερά τον μισθό της Δ.Ρ. και όχι ο εφημέριος του ως άνω ναού. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι ο εφημέριος του Ναού και όχι η Μητρόπολη προσέλαβαν την ως άνω παθούσα εργαζομένη είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος και για το λόγο αυτό εξάλλου πρέπει να απορριφθεί το αίτημα αναβολής για κρείσσονες αποδείξεις προκειμένου να κλητευθούν οι εφημέριοι του Ναού για να καταθέσουν σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούσαν στην κουζίνα του Ναού, αφού αυτοί δεν είχαν την επίβλεψη και την ευθύνη λειτουργίας της κουζίνας.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η Δ. Ρ. εργαζόταν στην ως άνω κουζίνα με σχέση εξαρτημένης εργασίας κατά το επίδικο χρονικό διάστημα (από Ιούλιο 2012 έως Ιούλιο 2015) ως μαγείρισσα και ο κατηγορούμενος υπό τη προαναφερόμενη ιδιότητα του δεν της κατέβαλε και εξακολουθεί να οφείλει τα ακόλουθα ποσά: α) για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2012:€ 3.580 συνολικά, β) για υπόλοιπα δεδουλευμένοι αποδοχών έτους 2013:€ 4.125 συνολικά, γ) για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2014:

€ 4.125 συνολικά, δ) για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2015 (έως τον Ιούλιο): € 3.858 συνολικά, ε) για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2012: € 953,67. στ) για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2013: € 1.053,90, ζ) για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2014: € 1.053.90, η) για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2015:

€ 716,40, θ) για δώρο Χριστουγέννων έτους 2012: € 1.062,10, ι) για δώρο Πάσχα έτους 2012: € 250, ια) για επίδομα αδείας έτους 2012: € 886 και ιβ) για αποζημίωση απόλυσης: € 14,585. Τα πιο πάνω ποσά οφείλονται βάσει ταιν αποδοχών που συμφωνήθηκαν μεταξύ αυτής και του κατηγορουμένου και καταβάλλονταν σταθερά από την ημέρα της πρόσληψης της, ήτοι με βάση τον μηνιαίο μισθό των 500,00 ΕΥΡΩ.

Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου ότι η 1 δεν εργαζόταν στην κουζίνα, αλλά παρείχε εθελοντικά τις υπηρεσίες της είναι απορριπτέος ως ουσιαστικά αβάσιμος. Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι η Δ. Ρ. παρείχε την εργασία της σε σταθερή βάση και με συγκεκριμένο ωράριο και όχι περιστασιακά, όπως άλλοι εθελοντικά απασχολούμενοι πιστοί.

Επίσης, καταβαλλόταν σ' αυτήν σταθερά το ποσό των 500,00 ΕΥΡΩ και μάλιστα ως μισθός, ενώ σε κανένα άλλο εθελοντικά απασχολούμενο δεν καταβλήθηκε οποιοδήποτε ποσό. Μάλιστα, όπως αποδεικνύεται από τα εμβάσματα των τραπεζών (ήτοι Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος με ημερομηνίες 23.1.2014, 25.2.2014, 1.4.2014, 8.5.2014, 22.5.14, 26.6.2014, 21.7.2014 και 22.9.2014) που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο και μνημονεύονται και στην πρωτόδικη απόφαση, οι καταθέσεις αυτές πραγματοποιούνταν με την ένδειξη "μάγειρας" ή "επίδομα μαγείρων", κάτι που αποδεικνύει την σταθερή σχέση που συνέδεε την Δ.Ρ.

με την Μητρόπολη και ειδικότερα τη σχέση εξαρτημένης εργασίας. Μόνο το γεγονός ότι η Δ. Ρ. υπέγραψε την από 30.3.2015 υπεύθυνη δήλωση, η οποία κατατέθηκε στην ως άνω Μητρόπολη, με την οποία φέρεται να δήλωνε ότι επιθυμεί να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε εθελοντική βάση δεν αρκεί για να γίνει δεκτό ότι η Δ. Ρ.

απασχολήθηκε σε εθελοντική βάση, δεδομένου ότι η υπεύθυνη αυτή δήλωση ζητήθηκε από την Μητρόπολη προκειμένου να συνεχιστεί η εργασία της Δ. Ρ. και επομένως ήταν το αποτέλεσμα πίεσης που δέχθηκε χωρίς το περιεχόμενο της να ανταποκρίνεται στην πραγματική κατάσταση που είχε διαμορφωθεί και στην νομική σχέση που συνέδεε τα μέρη.

Πρέπει εδώ να τονιστεί ότι τέτοια υπεύθυνη δήλωση δεν ζητήθηκε από άλλα πρόσωπα που πράγματι προσέφεραν εθελοντική εργασία, αλλά μόνο από την Δ.Ρ.. Επίσης, πρέπει να τονιστεί ότι μόνη η δήλωση αυτή δεν μπορεί να ανατρέψει το συμπέρασμα από τα πιο πάνω στοιχεία (καταβολή 500,00 ΕΥΡΩ μηνιαίως από τη Μητρόπολη σε σταθερή βάση, δήλωση στα εμβάσματα των τραπεζών της σχέσης που συνέδεε τα μέρη).

Κατά συνέπεια πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος της αποδιδόμενης σ' αυτόν πράξης, απορριπτόμενου του αιτήματος αναβολής προκειμένου να εκδοθεί απόφαση από το Εφετείο Αθηνών επί αγωγής που έχει ασκήσει η Δ.Ρ., ενόψει του ότι αφενός η απόφαση του πολιτικού δικαστηρίου δεν είναι δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο αφετέρου με βάση τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, τα οποία δεν είναι διαφορετικά από εκείνα που προσκομίστηκαν στα πολιτικά δικαστήρια, το Δικαστήριο τούτο έχει σχηματίσει πλήρη δικανική πεποίθηση".

Στη συνέχεια κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι: "Στην ... , κατά το χρονικό διάστημα από τον Ιούλιο 2012 έως τον Ιούλιο 2015, τυγχάνοντας Μητροπολίτης και νόμιμος εκπρόσωπος της Ιεράς Μητροπόλεως ...., ..... και ...., με πρόθεση παρέβη τις διατάξεις του άρθρου 28§ 1 Ν.3996/11 σε συνδ. με άρθρο μόνο Α.Ν.690/1945 & άρθρα 1, 3, 5§7 Α.Ν.539/45, κατά τις οποίες: "Κάθε εργοδότης η διευθυντής ή επιτετραμμένος ή με οποιονδήποτε τίτλο εκπρόσωπος οποιασδήποτε επιχείρησης, εκμετάλλευσης ή εργασίας, ο οποίος δεν καταβάλλει εμπρόθεσμα στους απασχολούμενους σε αυτόν τις οφειλόμενες συνεπεία της σύμβασης ή της σχέσης εργασίας πάσης φύσεως αποδοχές, που καθορίζονται είτε από τη σύμβαση εργασίας είτε από το νόμο ή έθιμο είτε σύμφωνα με το άρθρο 10 του Ν. 3198/1955, συνεπεία της θέσεως των εργαζομένων σε κατάσταση διαθεσιμότητας, τιμωρείται κατόπιν μηνύσεως των ενδιαφερομένων ή των οργάνων του Υπουργείου Εργασίας ή των οργάνων της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης που είναι εντεταλμένα για την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας ή της οικείας Αστυνομικής Αρχής ή της οικείας επαγγελματικής οργάνωσης των εργαζομένων, με φυλάκιση μέχρι έξι (6) μήνες και χρηματική ποινή, της οποίας το ποσό δεν μπορεί να ορίζεται κάτω του 25% ούτε πάνω του 50% του καθυστερούμενου χρηματικού ποσού, για την εξεύρεση του οποίου οι τυχόν σε είδος οφειλόμενες αποδοχές πρέπει να αποτιμούνται, με τη σχετική απόφαση, σε χρήμα".

Συγκεκριμένα, με την ιδιότητα του εργοδότη, αν και απασχόλησε στην πιο πάνω Ιερά Μητρόπολη τη Ρ. Δ., ως μαγείρισσα, από το έτος 1998 έως τον Ιούλιο 2015, δεν κατέβαλε σ' αυτήν τα εξής χρηματικά ποσά:

- για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2012: € 3.580 συνολικά -για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2013: € 4.125 συνολικά -για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2014: € 4.125 συνολικά -για υπόλοιπα δεδουλευμένων αποδοχών έτους 2015(έως τον Ιούλιο): € 3.858 συνολικά -για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2012: € 953,67 -για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2013: € 1.053,90 -για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2014: € 1.053,90 - για εργασία κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές έτους 2015: € 716.40 -για δώρο Χριστουγέννων έτους 2012: € 1.062,10 -για δώρο Πάσχα έτους 2012: € 250 - για επίδομα αδείας έτους 2012: € 886 και - για αποζημίωση απόλυσης: € 14.585 αν και της τα όφειλε συνεπεία της σύμβασης και της σχέσης εργασίας ως αποδοχές της προαναφερθείσας κατηγορίας.

V. Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο, δεν διέλαβε στην απόφασή του την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, καθόσον υπάρχουν ασάφειες και λογικά κενά στις παραδοχές του.

Ειδικότερα: α) δεν αιτιολογείται πώς προκύπτει υπόλοιπο δεδουλευμένων αποδοχών, αφού, κατά της παραδοχές του Δικαστηρίου, ο υπολογισμός των οφειλόμενων αυτών αποδοχών έγινε με βάση το συμφωνημένο μηνιαίο μισθό των 500 ευρώ, ο οποίος όμως έγινε δεκτό ότι καταβαλλόταν πλήρως κάθε μήνα σταθερά, β) δεν αιτιολογείται πώς προκύπτει το ύψος των οφειλόμενων επιδομάτων εορτών Χριστουγέννων, Πάσχα και άδειας με βάση το μισθό αυτό, και πώς δικαιολογείται να υπερβαίνει το μισθό αυτό τόσο το δώρο Χριστουγέννων όσο και το επίδομα άδειας του έτους 2012. γ) δεν προκύπτει πώς υπολογίσθηκε η αποζημίωση απόλυσης και δ) δεν προσδιορίζεται πόσες ημέρες Σάββατο και Κυριακή εργάσθηκε η Δ. Ρ..; Σημειώνεται ότι, εάν ως βάση του υπολογισμού των φερόμενων ως οφειλόμενων ποσών λήφθηκε άλλο ποσό ως μισθός ή ημερομίσθιο, θα έπρεπε να αναφέρεται ποιό είναι αυτό το ποσό και από πού καθορίζεται (συλλογική σύμβαση εργασίας ή από διαιτητική απόφαση ή από το νόμο ή από έθιμο).

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, το Δικαστήριο υπέπεσε στην πλημμέλεια της έλλειψης από την απόφαση ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και είναι βάσιμος ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης.

Κατόπιν τούτων, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου της υπό κρίση αίτησης και εφόσον παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους, οι οποίοι είχαν δικάσει προηγουμένως (519 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αρ. ΘΤ504/2019 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Οκτωβρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ