1792/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1792 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1792/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: S. D., κατοίκου ..., ως ασκούσης τη γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου της Μαρίας- Ελένης ( Μαριλένας) Απαλάκη, η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Γεωργίου Ραμουτσάκη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Λ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Θεοφιλόπουλου, και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-1-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:532/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 41/2010 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-8-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 7-10-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ αναίρεση κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων επιτρέπεται μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, Ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σε αυτούς, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε Ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο είχε υπερβεί την δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους όμως μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερομένων λόγων αναιρέσεως είναι περιοριστικοί όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνον" και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των ως άνω αποφάσεων.

Για να ιδρυθεί δε ο από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως θα πρέπει η παραβίαση να αφορά κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή κανόνα που ρυθμίζει τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση δικαιωμάτων και την γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις, ενώ η παραβίαση των κανόνων του δικονομικού δικαίου, δηλαδή όσων καθορίζουν τον τρόπο, τα όργανα και τη μορφή της ένδικης προστασίας, δεν ελέγχεται με τον προκείμενο λόγο.

Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 560 αριθ 1 α και 566 ΚΠολΔ προκύπτει με σαφήνεια ότι για να είναι ορισμένος ο από τη δεύτερη από αυτές (αρθ. 560 αριθ.1 α ΚΠολΔ) προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως της παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου, πρέπει, να καθορίζεται στο αναιρετήριο η συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενοι στην απόφαση σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο εξέτασε την ουσία της υπόθεσης, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, με πληρότητα και σαφήνεια, και οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης με τις οποίες εκείνο υπέπεσε, κατά τον αναιρεσείοντα, στην πλημμέλεια που συγκροτεί το λόγο αυτό αναιρέσεως, διότι διαφορετικά είναι απολύτως ανέφικτος ο ζητούμενος αναιρετικός έλεγχος (ΑΠ(Ολ) 20/2005), ενώ είναι αυτονόητο ότι τα στοιχεία αυτά πρέπει να εξειδικεύονται σε σχέση με καθένα από τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου, που φέρονται ότι παραβιάστηκαν όταν αυτοί είναι περισσότεροι από ένας (ΑΠ (Ολ) 32/1996, ΑΠ 134/1999, ΑΠ 1077/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση προσβάλλεται απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, με την οποία απορρίφθηκε έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 532/2007 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Ηρακλείου με την οποία απορρίφθηκε αγωγή απόδοσης μισθίου αυτής ως ουσιαστικά αβάσιμη τόσο ως προς την κυρία όσο και ως προς την επικουρική βάση της.

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλονται αιτιάσεις από το άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ, επειδή το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε ευθέως τις διατάξεις των άρθρων 608, 173, 200, 281,330, 594 και 623 ΑΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 1 παρ,1 εδ. α.δ, του ΠΔ 34/1995. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αόριστος γιατί στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται σε τι συνίσταται η παραβίαση των ως άνω διατάξεων που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, αφού αυτοί είναι περισσότεροι από ένας και ποία η επίδραση ενός εκάστου στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης που έκρινε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένδικη αγωγή της αναιρεσείουσας και ως προς τις δύο βάσεις της για απόδοση μισθίου ακινήτου.

Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Ο ίδιος λόγος είναι απορριπτέος, επίσης, ως απαράδεκτος κατά το μέρος που με τις εκκαλούμενες αιτιάσεις πλήττεται στην πραγματικότητα η ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Με τους δεύτερο, τρίτο και τέταρτο λόγους αναιρέσεως προβάλλονται αιτιάσεις από τους αριθ. 11,19 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αντίστοιχα, και ειδικότερα ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του διάφορα έγγραφα, περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες και παρά το νόμο δέχθηκε "πράγματα" που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Οι λόγοι αυτοί της αιτήσεως αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι διότι δεν διαλαμβάνονται στους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 560 ΚΠολΔ αναιρετικούς λόγους, για τους οποίους επιτρέπεται αναίρεση κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται επί εφέσεων κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (αρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-8-2010 αίτηση της S. D. για αναίρεση της υπ' αριθμ.41/2010 αποφάσεως του Πρωτοδικείου Ηρακλείου. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Δεκεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡEΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ