Supreme Court dismisses appeal due to untimely supplementary grounds and procedural errors.

Απόφαση 1792 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1792/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γεωργίου Καλαμίδα ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1 και 2) Χ2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Αναστασίου.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο - Δημήτριο Τριανταφυλλόπουλο. Δεν κατέθεσε προτάσεις.

Κοινοποιουμένη η αναίρεση προς το ανήλικο τέκνο Χ3, που εκπροσωπείται νόμιμα από την ειδική επίτροπο και νόμιμο εκπρόσωπό του Αναστασία Γρίβα, κάτοικο Αθηνών, η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-9-1997 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2410/1999 μη οριστική και 6106/2001 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου, 6811/2004 μη οριστική και 5502/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28-3-2007 αίτησή τους και με τους από 5-9-2008 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 12-9-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 386/28-3-2007 αιτήσεως με τους με ιδιαίτερο, 157/5-9-2008, δικόγραφο πρόσθετους αυτής λόγους, για αναίρεση της 5502/13-7-2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 386/28-3-2007 αίτηση και τους με ιδιαίτερο, 157/5-9-2008, δικόγραφο πρόσθετους αυτής λόγους προσβάλλεται η 5502/13-7-2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή κατά το άρθρο 561 § 2 Κ.Πολ.Δ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, με την 8221/17-9-1997 αγωγή, με ενάγοντα τον Ψ και εναγομένους τους α) Χ1, β) Χ2 και γ) Χ3, παρισταμένης λόγω της ανηλικότητάς της, με την ορισθείσα προς τούτο ειδική επίτροπο, εδιώκετο να αναγνωρισθεί ότι η τρίτη των εναγομένων, που γεννήθηκε κατά την διάρκεια του γάμου των συνεναγομένων της, δεν έχει πατέρα τον πρώτο τούτων, με τον οποίο βρισκόταν σε διάσταση η συνεναγομένη σύζυγός του και παράλληλα η τελευταία είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια με τον ενάγοντα κατά το κρίσιμο διάστημα της συλλήψεως της τρίτης των εναγομένων.

Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκαν διαδοχικά οι 2314/1998, 2410/1999 και 3371/2000 μη οριστικές αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την τελευταία από τις οποίες χορηγήθηκε νέα προθεσμία διεξαγωγής των διαταχθεισών με τις λοιπές αποδείξεων, και στη συνέχεια, κατ' αποδοχή της, η 6106/2001 οριστική αυτού απόφαση.

Την εν λόγω οριστική, ως και την μη οριστική 2410/1999, απόφαση προσέβαλαν οι δύο πρώτοι των εναγομένων με την 9609/26-10-2001 έφεση και τους με ιδιαίτερο δικόγραφο, 126/2002, προσθέτους αυτής λόγους, επί της οποίας εκδόθηκε η 6811/2004 μη οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία διατάχθηκε η διεξαγωγή νέας ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, και στη συνέχεια η 5502/13-7-2006 οριστική αυτού απόφαση, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση.

Κατά της τελευταίας αυτής οριστικής αποφάσεως εναντιώνονται οι ηττηθέντες εκκαλούντες με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και τους πρόσθετους αυτής λόγους και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια. Α.- Κύριο δικόγραφο Ειδικότερα, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νόμιμης βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως, δεν προκύπτουν κατά τρόπο επαρκή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Για να στοιχειοθετηθεί ο λόγος αυτός αναιρέσεως προϋποτίθεται ότι το δικαστήριο εισήλθε στην ουσία και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα. Κατά συνέπεια, δεν ιδρύεται όταν απορρίφθηκε η αγωγή ή ο ισχυρισμός ως απαράδεκτος, αόριστος, μη νόμιμος ή για άλλο τυπικό λόγο, οπότε η τυχόν πλημμέλεια υπάγεται κατά περίπτωση στους προβλεπόμενους από το άρθρο 559 αρ. 1 και 14 Κ.Πολ.Δ λόγους.

Ομοίως αποκλείεται στις περιπτώσεις αυτές η αναιρετική αιτίαση του άρθρου 559 αρ. 10 περ. β' Κ.Πολ.Δ (παράλειψη να διαταχθεί απόδειξη για πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης), όπως ίσχυε πριν από την κατάργηση της εν λόγω διατάξεως με το άρθρο 17 § 2 του ν. 2915/2001, προϊσχύον δίκαιο που εφαρμόζεται στην ένδικη υπόθεση η πρώτη συζήτηση της οποίας προσδιορίσθηκε πριν από την έναρξη ισχύος του 2915/2001, αρχικά από 16-9-2001 (άρθρο 22 και 38 αυτού) και στη συνέχεια από 1-1-2002 (άρθρο 15 του ν. 2943/2001).

Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, ότι χωρίς αιτιολογία απέρριψε τον πρώτο λόγο του προσθέτου δικογράφου, με τον οποίο παρεπονείτο για την παράλειψη της συνεκκαλουμένης με την 6106/2001 οριστική 2410/1999 μη οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών να διατάζει απόδειξη για τους έχοντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης πραγματικούς ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων α) για τις συνθήκες διαβιώσεως αυτών ως οικογενείας με τα τέκνα τους, β) για τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στην ψυχική υγεία της ανήλικης η αιφνίδια αλλαγή της νομικής, πραγματικής και κοινωνικής καταστάσεώς της, γ) για το αν υπερτερεί η αποκατάσταση της βιολογικής αλήθειας της ανήλικης ή η διασφάλιση της ψυχικής της υγείας και ισορροπίας και δ) για την καταχρηστική άσκηση του με την αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου φερόμενου προς διάγνωση δικαιώματος αυτού για προσβολή της πατρότητας του πρώτου των αναιρεσειόντων.

Τους με στοιχ. (α)-(γ) ισχυρισμούς προέβαλαν οι αναιρεσείοντες, ως εκκαλούντες, προς θεμελίωση της υποστηριζομένης από εκείνους απόψεως ότι η παρέχουσα το δικαίωμα στον αναιρεσίβλητο προσβολής της πατρότητας του πρώτου των αναιρεσειόντων διάταξη του άρθρου 1469 περ. Ε' ΑΚ αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 4 παρ.

παρ. 1, 2, 17, 21 παρ. 1, 77 § 2 του Συντάγματος, που αξιολογήθηκαν από την προσβαλλόμενη απόφαση ως μη νόμιμοι, ως και η ερειδόμενη στο άρθρο 281 ΑΚ ένστασή τους περί καταχρηστικής ασκήσεως από τον ήδη αναιρεσίβλητο του εν λόγω δικαιώματός του. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αναφερόμενος στις νομικές αιτιολογίες της αποφάσεως, αξιολογούμενος και ως αναιρετική αιτίαση του άρθρου 559 αρ. 10 περ.

β' Κ.Πολ.Δ αντί της επικαλούμενης του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, χωρίς παράλληλα να αποδίδεται ευθεία παραβίαση, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ, των συνταγματικών αυτών διατάξεων και του άρθρου 281 ΑΚ, ελέγχεται σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.

Β.- Πρόσθετο δικόγραφο Κατά το άρθρο 569 § 2 του Κ.Πολ.Δ, "οι πρόσθετοι λόγοι ασκούνται μόνο με δικόγραφο και κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση. Αντίγραφο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους".

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό προς τα άρθρα 568 § 3 και 571 § 4 του Κ.Πολ.Δ, τα οποία προβλέπουν τον προσδιορισμό δικασίμου σε χρόνο που παρέχει επαρκή προθεσμία για την επίδοση και την προπαρασκευή της συζήτησης και τη σύνταξη της έκθεσης από τον εισηγητή, προκύπτει ότι ως ημέρα συζητήσεως, για τον υπολογισμό της προθεσμίας καταθέσεως και κοινοποιήσεως του δικογράφου των πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, νοείται αυτή που ορίζεται από τον Πρόεδρο του οικείου τμήματος του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 568 § 2 του Κ.Πολ.Δ, και όχι η μεταγενέστερη, που θα ορισθεί μετ' αναβολή ή ματαίωση της αρχικώς ορισθείσης (ΑΠ 892/2005).

Σε συνέπεια με τη νομική αυτή παραδοχή αρνητικά αξιολογούνται, ως απαράδεκτοι οι πρόσθετοι λόγοι, προεχόντως για τον λόγο ότι ασκούνται με το 157/5-9-2008 δικόγραφο μετά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο προς συζήτηση της υποθέσεως (17-9-2007) κατά την οποία ματαιώθηκε και επαναπροσδιορίσθηκε για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης (6-10-2008), χωρίς σε κάθε περίπτωση, επί ποινή ομοίως απαραδέκτου αυτών, να έχει γίνει επίδοση του δικογράφου στον αναιρεσίβλητο (ΑΠ 131/2005) εντός της οριζόμενης προθεσμίας των τριάντα ημερών πριν από τη συζήτηση της υποθέσεως, η οποία αρχομένη και από την επομένη της ημέρας επιδόσεως του (....., .....

εκθέσεις επιδόσεως της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας ..... ΚΠολΔ 144 παρ. 1), στις 6-9-2008, συμπληρώνεται, χωρίς τον υπολογισμό της τελευταίας ημέρας (5-10-2008 Κυριακή) στις 6-10-2008, ημέρα της δικασίμου (πλειοφ. ΑΠ 1183/2006). Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως με τους πρόσθετους αυτής λόγους, με παράλληλη καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που δεν κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1.200,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 386/28-3-2007 αίτηση , με τους, με ιδιαίτερο, 157/5-9-2009, δικόγραφο προσθέτους αυτής λόγους για αναίρεση της 5502/13-7-2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1.200,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Νοεμβρίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ