1791/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1791 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1791/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Ναυσικά Φράγκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Τ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Κλάππα.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Νακοπούλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-5-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4951/2009 μη οριστική και 919/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5042/2013 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 15-12-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ναυσικά Φράγκου διάβασε την από 23-2-2017 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των, πέμπτου και εβδόμου λόγων, και την απόρριψη των λοιπών λόγων, της από 15-12-2015 (αρ. εκθ. καταθ. .../2015) αιτήσεως αναιρέσεως, κατά της 5042/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος, προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος σε αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά, (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υποχρέου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση τις αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του ίδιου, έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνομένου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στο έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, το οποίο συμβαίνει και όταν τα εκτιθέμενα στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού πραγματικά περιστατικά, δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας. Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ ανεπαρκής αιτιολογία που έχει σαν συνέπεια την αναίρεση της αποφάσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή από το αιτιολογικό αυτής, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόστηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος περί της ορθής εφαρμογής του.

Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση κατά την οποία το Εφετείο με την αιτιολόγηση του ουσιώδους ζητήματος της υπαιτιότητος, κατά την οποία η οδηγός ορθώς εισήλθε στη διασταύρωση ανέλεγκτα, χωρίς προηγουμένως να βεβαιωθεί και να ελέγξει για άλλα οχήματα, κινούμενα στα αριστερά της, αρκούμενη στην προτεραιότητα που της παραχώρησε ένα αυτοκίνητο στο ρεύμα κυκλοφορίας που εκινείτο και ο αναιρεσείων οδηγός της μοτ/τας, παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου κατά την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε, δηλ. τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 3, 12 παρ. 1 και 16 παρ. 1, 2, 3, 4 και 5 του ΚΟΚ, στέρησε έτσι με τις παραδοχές του την απόφασή του νομίμου βάσεως, επίσης δε, με τον ανεπαρκή και αντιφατικό τρόπο αιτιολογήσεως της αποφάσεως, παραβιάστηκαν οι διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 3, 12 παρ. 1, 19 παρ. 1 και 26 παρ. 1 και 2 ΚΟΚ και μάλιστα εκείνες των άρθρων 19 και 26 του ΚΟΚ, διότι δεν εφαρμόστηκαν ενώ έπρεπε να εφαρμοστούν και συνεπώς καθίσταται αναιρετέα κατά τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Περαιτέρω με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση κατά την οποία το Εφετείο διέλαβε ελλιπείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες στις παραδοχές του, σχετικώς με την υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος και την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του επελθόντος ατυχήματος και έτσι στέρησε από την απόφασή του τη νόμιμη βάση και υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ.

Με την προσβαλλομένη απόφαση έγιναν δεκτά κατά το ενδιαφέρον μέρος της τα εξής: "Στις 25-5-2006 και περί ώρα 13.10’ , η πρώτη των εναγομένων, Μ. Γ., οδηγώντας το με στοιχεία κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητό της, το οποίο ήταν ασφαλισμένο, στην ασφαλιστική εταιρία, με την επωνυμία "... ΑΕ", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε και στη θέση της υπεισήλθε αυτοδικαίως το δεύτερο εναγόμενο ΝΠΙΔ, με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο", κινείτο επί της μονής κατευθύνσεως οδού ...

στον Πειραιά Αττικής, με κατεύθυνση προς πλατεία .... Την ίδια στιγμή ο ενάγων, οδηγώντας τη με στοιχεία κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα του, κινείτο επί της οδού ... στην ίδια περιοχή, που είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης με δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, με κατά μήκος διαγράμμιση από δύο συνεχείς γραμμές που χωρίζουν τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας με κατεύθυνση από το Δημοτικό ...

προς .... Στο ύψος της διασταυρώσεως (σχήματος σταυρού), που σχηματίζουν οι παραπάνω οδοί (... και ...) υπάρχει ρυθμική πινακίδα Ρ-2 (ΣΤΟΠ), για τα οχήματα που κινούνται στην οδό ..., που τα υποχρεώνει να διακόψουν την πορεία τους προκειμένου να παραχωρήσουν προτεραιότητα στα οχήματα και κινούνται επί της οδού ... (άρθρο 4 παρ. 3 περ.

β’ του ΚΟΚ). Η πρώτη των εναγομένων, κινούμενη στην οδό ... και προτιθέμενη να διασχίσει κάθετα την οδό ..., σταμάτησε προ της πινακίδας ΣΤΟΠ, προκειμένου να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων επί της οδού και στη συνέχεια ξεκίνησε, διότι της παραχώρησε προτεραιότητα όχημα που κινούνταν εξ αριστερών της, στη δεύτερη από τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας (δεδομένου ότι στην πρώτη υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα), ελέγχοντας πλέον μόνον το ρεύμα πορείας της οδού ..., από δεξιά της.

Τη στιγμή εκείνη, η δίκυκλη μοτοσικλέτα του ενάγοντος (μοντέλο Ducati Multistrada, 620 cc) που κατευθυνόταν στη διασταύρωση, παραβίασε τη διπλή διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, προκειμένου να προσπεράσει το όχημα, που είχε παραχωρήσει προτεραιότητα στην παραπάνω οδηγό και εισήλθε στη διασταύρωση, με ταχύτητα 50 περίπου χιλιομέτρων την ώρα, με αποτέλεσμα να επιπέσει με το εμπρόσθιο τμήμα της, στο εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του αυτοκινήτου της πρώτης εναγομένης, το οποίο είχε ήδη διασχίσει το ένα ρεύμα πορείας της πιο πάνω οδού (προς δημοτικό ...) και είχε εισέλθει στο άλλο (προς ...).

Τα παραπάνω περιστατικά προκύπτουν κυρίως από την από 25-5-2006 έκθεση αυτοψίας και το πρόχειρο σχεδιάγραμμα των αρμοδίων οργάνων της Τροχαίας Πειραιά και τις προσκομιζόμενες μετ’ επικλήσεως φωτογραφίες που απεικονίζουν τον τόπο του ατυχήματος και τις συνθήκες της οδού και δεν αναιρούνται αλλά αντίθετα ενισχύονται από τις μαρτυρικές καταθέσεις.

Ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι η ένδικη σύγκρουση έγινε στην αριστερή λωρίδα του ρεύματος πορείας του, αποδείχθηκε αβάσιμος, αφού το υπό στοιχείο Γ’ εύρημα που χαρακτηρίζεται στο πιο πάνω σχεδιάγραμμα ως "χώματα", με τα οποία καλύφθηκαν, όπως συνομολογείται από τον ενάγοντα, τα λάδια της μοτοσικλέτας του, βρίσκεται στο αντίθετο ρεύμα πορείας της μοτοσικλέτας, όπως άλλωστε και τα ίχνη συρσίματος αυτής, μήκους 1,50 μ.

Από τα παραπάνω περιστατικά προκύπτει ότι η ένδικη σύγκρουση οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας, ο οποίος κατά την οδήγηση παρέλειψε να καταβάλει την προσοχή, την οποία όφειλε και μπορούσε να επιδείξει και δεν οδηγούσε με σύνεση και έχοντας διαρκώς τεταμένη την προσοχή του.

Ειδικότερα, οδηγώντας το πιο πάνω όχημα, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα πορείας, καίτοι υπήρχε διπλή διαχωριστική διαγράμμιση επί του οδοστρώματος, ενεργώντας υπέρβαση του προπορευόμενου και προσωρινά ακινητοποιηθέντος επί του ρεύματος πορείας του οχήματος, κατά παράβαση των άρθρων 12 παρ. 1 και 16 παρ. 1, 2, 3, 4 και 5 του ΚΟΚ.

Αντίθετα, καμιά μορφή συνυπαιτιότητας δεν βαρύνει την οδηγό του ΙΧΕ αυτοκινήτου, η οποία κατά το χρόνο της σύγκρουσης είχε εισέλθει στη διασταύρωση, χωρίς να παραβιάσει την προτεραιότητα των οχημάτων που κινούντο στην οδό, αφού της παραχωρήθηκε προτεραιότητα κίνησης, ενώ σε καμία περίπτωση δεν όφειλε και δεν μπορούσε να προβλέψει την αντικανονική ενέργεια εισόδου στο αντίθετο ρεύμα πορείας της δίκυκλης μοτοσικλέτας, προκειμένου να προσπεράσει τα ακινητοποιημένα οχήματα.

Έσφαλε, συνεπώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που με την εκκαλούμενη απόφασή του, έκρινε συνυπαίτιους αμφότερους τους οδηγούς, κατά ποσοστό 70% την πρώτη εναγομένη και κατά ποσοστό 30% τον ενάγοντα, δεκτού γενομένου ως ουσιαστικά βάσιμου, του σχετικού λόγου της από 20-9-2011 έφεσης του δεύτερου εναγόμενου ΝΠΙΔ (Επικουρικού Κεφαλαίου) και απορριπτόμενου, ως ουσιαστικά αβάσιμου, του σχετικού λόγου της από 17-9-2012 έφεσης του ενάγοντος".

Από τις άνω παραδοχές προκύπτει ότι το δικαστήριο για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος παραβίασε ευθέως και εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 3, 1, 2 παρ. 1 και 16 παρ. 1, 2, 3, 4 και 5 του ΚΟΚ που εφάρμοσε, περαιτέρω δε διέλαβε ασαφείς και ελλιπείς αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν αδύνατο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των άνω διατάξεων περί υπαιτιότητας και την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ αυτής και του ατυχήματος.

Ειδικότερα: Διότι ενώ γίνεται δεκτό ότι αποκλειστικός υπαίτιος του ατυχήματος ήταν ο ενάγων-οδηγός της μοτοσυκλέτας, δεν αναφέρεται: 1) η θέση των οχημάτων επί της οδού κατά τη στιγμή της συγκρούσεως σε σχέση με τη διπλή διαχωριστική γραμμή των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας καθώς και με το κάθε ρεύμα κυκλοφορίας και πού είναι το σημείο συγκρούσεως επί της οδού, 2) εάν η οδηγός του αυτοκινήτου κατά τον έλεγχο του ρεύματος πορείας της οδού ...

από δεξιά της, αντελήφθη την κινούμενη μοτοσικλέτα και σε καταφατική περίπτωση από ποιά απόσταση και σε ποιό ρεύμα και σε ποιά λωρίδα κινούμενη, 3) εάν η οδηγός του αυτοκινήτου αφού διέσχισε το ένα ρεύμα πορείας της οδού (προς Δημοτικό Θέατρο) ακινητοποίησε το όχημά της επί της διπλής διαχωριστικής γραμμής των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, 4) εάν κατά τη στιγμή της συγκρούσεως και ενώ το αυτοκίνητο της εναγομένης είχε εισέλθει στο ρεύμα πορείας προς ...

ήταν ακινητοποιημένο, 5) το πλάτος του τμήματος του ρεύματος πορείας προς ..., εντός του οποίου είχε εισέλθει το ΙΧΕ αυτοκίνητο, 6) ποιά ήταν η κίνηση των οχημάτων στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, 7) εάν η εναγομένη ήλεγξε για την κίνηση τυχόν άλλων οχημάτων, πλην αυτού που της παραχώρησε προτεραιότητα στο ρεύμα πορείας από αριστερά της, 8) εάν τα οχήματα κινήθηκαν μετά τη σύγκρουση και σε καταφατική περίπτωση ποιά ήταν η τελική θέση τους, 9) ποιό ήταν το πλάτος του κάθε ρεύματος κυκλοφορίας και 10) ποιά η απόσταση από τη διπλή διαχωριστική γραμμή, του αυτοκινήτου που παραχώρησε προτεραιότητα στην οδηγό.

Τα στοιχεία δε αυτά είναι απαραίτητα προκειμένου να κριθεί η ύπαρξη ή όχι αιτιώδους συνάφειας μεταξύ, αφενός των αποδιδομένων στον ενάγοντα ενεργειών και παραλείψεων (παραβίαση διπλής διαχωριστικής γραμμής μεταξύ των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, μη νόμιμο προσπέρασμα) και αφετέρου του ενδίκου ατυχήματος, εν γένει δε η διαπίστωση της υπάρξεως αιτιώδους συναφείας μεταξύ της συμπεριφοράς των διαδίκων κατά την οδήγηση των οχημάτων τους και του επελθόντος αποτελέσματος.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω ο πέμπτος και ο έβδομος λόγος αναιρέσεως με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλειες από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί. Κατόπιν αυτού παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνιση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλον δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστεί το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ). Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στον αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθμό 5042/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλον δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Και

Διατάσσει να επιστραφεί στον αναιρεσείοντα το παράβολο που κατέθεσε με αριθμούς διπλοτύπων ... (Δημοσίου) και ... (ΤΑΧΔΙΚ).

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Νοεμβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ