1791/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1791 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1791/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: K. K. του K., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νικόλαου Αγγελάκου και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ι. Π. του Γ., 2. Γ. Π. του Ι., αμφότεροι κάτοικοι Πεύκης, οι οποίοι δεν εμφανίσθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο και 3. Του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΞ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία " ΓΕΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α." (GENERAL UNION), της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας δυνάμει της υπ' αριθμ. 156/16-9-2009 και 21-9-2009 αποφάσεως της ΕΠ.Ε.Ι.Α., το οποίο παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του, Βασιλείου Κούρτη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-12-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και την από 18-11-2004 προσεπίκληση- παρεμπίπτουσα αγωγή των 1ου και 2ου ήδη αναιρεσιβλήτων και την πρόσθετη παρέμβαση της 3ης αναιρεσιβλήτου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3549/2005 μη οριστική και 1437/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3962/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-9-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 7-10-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του 3ου αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, δεν εμφανιστεί, ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία του.

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου τούτου, ο πρώτος και ο τρίτος των αναιρεσιβλήτων Ι. και Γ. Π., αντίστοιχα, δεν εμφανίστηκαν κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας απόφασης συνεδρίαση, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο. Όπως προκύπτει δε από τις υπ' αριθ. 6246 Ε/18-10-2010, 6276 Ε/22-10-2010 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..., τις οποίες προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, που επισπεύδει τη συζήτηση, ακριβή αντίγραφα της κρινομένης αίτησης αναίρεσης, με την κάτωθι αυτών πράξη ορισμού δικασίμου για τη συνεδρίαση της 21-10-2011, καθώς και κλήση προς συζήτηση κατ' αυτήν επιδόθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσίβλητους. Αυτοί όμως δεν εμφανίστηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, κατά την προαναφερόμενη δικάσιμο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της ως άνω αιτήσεως αναιρέσεως παρά την απουσία των ανωτέρω αναιρεσίβλητων.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμον ισχυρισμοί (ΑΠ 1933/2006).

Εξ άλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό (πράγμα) και του απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (ΑΠ (Ολ) 11/1996).

Με το πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι είχε διασχίσει τη μία λωρίδα κυκλοφορίας και το μεγαλύτερο μέρος της δεύτερης του ρεύματος κυκλοφορίας προς Πειραιά και ότι κτυπήθηκε από μοτοσυκλέτα στο δεξί πόδι και στην εξωτερική του πλευρά.

Το Εφετείο, όμως, τον ανωτέρω αγωγικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος που αυτός επικαλέστηκε προς θεμελίωση της υπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, τον απέρριψε εκ του πράγματος ως αβάσιμο, αφού δέχθηκεν σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, ως αποδειχθέντα γεγονότα αντίθετα προς αυτά που συγκροτούν τον ισχυρισμό αυτόν και ειδικότερα ότι αυτός προσπάθησε να διασχίσει το οδόστρωμα της οδού Πειραιώς σε σημείο που δεν υπάρχει διάβαση πεζών από δεξιά προς αριστερά σε σχέση με την πορεία της μοτοσυκλέτας, δεν έλεγξε την κίνηση των χρησιμοποιούντων την ανωτέρω οδό οχημάτων και δεν αντιλήφθηκε την μοτοσυκλέτα που εκινείτο πλησίον του, επί της οδού Πειραιώς, με κατεύθυνση προς Πειραιά στο άκρο δεξιό του ρεύματος αυτού.

Αντίθετα κινούμενος αιφνίδια επιχείρησε να διασχίσει το ρεύμα της ανωτέρω οδού προς Πειραιά, κατήλθε δε στο οδόστρωμα και ενώ διέσχισε 1-1,5 μ. περίπου από αυτό παρασύρθηκε από τη δεξιά πλευρά της μοτοσυκλέτας παρά την προσπάθεια του οδηγού αυτής να τον αποφύγει στρίβοντας αριστερά. Επομένως ο πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από τον αριθ. 8 περ.

β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Κατά το άρθρο .559 αριθ. 1 περ. β' ΚΠολΔ η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας θεμελιώνει λόγο αναιρέσεως μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συνολικές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αορίστων νομικών εννοιών και για την έμμεση απόδειξη κρισίμων γεγονότων της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν.

Κατά τη σαφή έννοια της ανωτέρω διάταξης η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας ιδρύει λόγο αναιρέσεως, μόνο αν αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σε αυτούς, δηλαδή όταν το δικαστήριο χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιεί διδάγματα της κοινής πείρας για να βρει την έννοια κάποιου δικαίου ή να υπαγάγει σε αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς, όχι δε και όταν τα χρησιμοποιεί για την εξακρίβωση της ύπαρξης πραγματικών περιστατικών ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων, που προσκομίστηκαν, γιατί στη περίπτωση αυτή πρόκειται για εκτίμηση πραγμάτων η οποία είναι ανέλεγκτη αναιρετικά.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως από τον αριθ. 559 αριθ. 1 περ. β ΚΠολΔ προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο παρέλειψε εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας σύμφωνα με τα οποία σε περίπτωση σύγκρουσης μοτοσυκλέτας-πεζού, το σημείο του σώματος του πεζού όπου προσκρούει η μοτοσυκλέτα φέρει και τη μεγαλύτερη βλάβη.

Συνεπώς, όταν κατόπιν σύγκρουσης πεζού με μοτοσυκλέτα ο πεζός φέρει την μεγαλύτερη βλάβη στην εξωτερική πλευρά του δεξιού του ποδιού, σημαίνει ότι εκεί είναι το σημείο όπου προσέκρουσε πρώτα η μοτοσυκλέτα και επομένως ο πεζός κτυπήθηκε από αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία της μοτοσυκλέτας. Με το περιεχόμενο αυτό ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι η επικαλούμενη παραβίαση διδαγμάτων κοινής πείρας δεν αφορά την ερμηνεία κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή σε αυτόν αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, αλλά την εκτίμηση των αποδείξεων με την εξακρίβωση των πραγματικών περιστατικών.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ 11 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξ άλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338-340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει τη κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι το Εφετείο κατέληξε στην κρίση του, ότι υπαίτιος του τραυματισμού του είναι ο ίδιος και το χτύπημα συνέβη στην προσπάθεια του να διασχίσει το οδόστρωμα της οδού Πειραιώς σε σημείο που δεν υπάρχουν διαβάσεις πεζών, δεξιά προς αριστερά σε σχέση με την πορεία της μοτοσυκλέτας που κατευθύνετο προς Πειραιά, χωρίς να λάβει υπόψη και να συνεκτιμήσει αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκε και προσκόμισε, από τα οποία αποδεικνύονταν ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο πρώτος αναιρεσίβλητος, οδηγός της μοτοσικλέτας.

Ειδικότερα προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της α) την υπ' αριθ. 79166/2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, β) την υπ' αριθ. πρωτ. 8787/23.5.2003 βεβαίωση του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας και γ) τις φωτογραφίες που απεικονίζουν το σημείο της οδού Πειραιώς που έλαβε χώρα το ένδικο ατύχημα, την πορεία που ακολούθησε διασχίζοντας την ως άνω οδό και την κατάσταση του δεξιού ποδιού μετά την εξωτερική οστεοσύνθεση που είχε τοποθετηθεί.

Από τη βεβαίωση όμως του δικαστηρίου στην προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει αναμφίβολα ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα αφού έλαβε υπόψη του, μεταξύ άλλων, τα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας και όλα τα υπόλοιπα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, δηλαδή έλαβε υπόψη και τα προαναφερθέντα αποδεικτικά μέσα.

Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίον ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του , στα δικαστικά έξοδα του παρισταμένου τρίτου αναιρεσίβλητου (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-9-2010 αίτηση του K. K. για αναίρεση της υπ' αριθ. 3962/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του τρίτου αναιρεσίβλητου τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Δεκεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ