Supreme Court dismisses appeal against civil court ruling on public land ownership and procedural defects.

Απόφαση 1791 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1791/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βαρβάρα Λαμπροπούλου.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο εδρεύει στην Αθήνα, νόμιμα εκπροσωπούμενο από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Πολυχρόνη Καραστεργίου Πάρεδρο Ν.Σ.Κ με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-12-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 171/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 345/2004 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-4-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 11-11-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I). Κατά πάγια αρχή του διοικητικού δικαίου, η ατομική διοικητική πράξη από την έναρξη της ισχύος της έως την ακύρωσή της με δικαστική απόφαση ή την ανάκληση ή κατάργησή της ή γενικά την παύση της ισχύος της καθ' οιονδήποτε τρόπο παράγει όλα τα έννομα αποτελέσματά της ανεξάρτητα από το αν έχει νομική πλημμέλεια.

Τούτο ισχύει και αν ακόμη η πράξη παραβιάζει την αρχή της νομιμότητας και έχει ελάττωμα το οποίο σε περίπτωση προσβολής της με το προβλεπόμενο ένδικο βοήθημα μπορεί να επιφέρει την ακύρωσή της. Συνεπεία του κατά τα ανωτέρω τεκμηρίου της νομιμότητας της διοικητικής πράξεως τα διοικητικά όργανα δεν μπορούν να θεωρήσουν την πράξη ως άκυρη ή ανίσχυρη πριν την ανάκληση ή ακύρωση ή κατάργησή της και αν ακόμη έχει ασκηθεί ένδικο βοήθημα για την ακύρωσή της.

Τα πολιτικά δικαστήρια όμως όταν δικάζουν ιδιωτικές διαφορές, που υπάγονται στη δικαιοδοσία τους, έχουν κατ' άρθρο 2 του Κ.Πολ.Δικ. το δικαίωμα να προβαίνουν σε παρεμπίπτουσα έρευνα του κύρους και της νομιμότητας της διοικητικής πράξης και πριν την ανάκληση, ακύρωση η κατάργησή της. Εξάλλου με το άρθρο 1 του α.ν. 857/1937 όπως τούτο είχε τροποποιηθεί δια του άρθρου 15 του ν.δ. 2501/1953, ωρίζοντο τα εξής: "Δημόσιαι εκτάσεις, είτε δασών, είτε μερικώς δασοσκεπείς είτε και χορτολιβαδίων πληρούσαι τους κατά την επομένην παράγραφον όρους δύνανται να παραχωρηθώσι κατά κυριότητα εις φυσικά ή νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου δι` αποφάσεως της οικείας αρχής ... .

Αι παραχωρούμεναι εκτάσεις περιέρχονται εκ νέου και άνευ άλλης τινός διατυπώσεως υπό την διαχείρισιν του Υπουργού Γεωργίας, άμα ως ήθελεν εκλείψει ο σκοπός δι` ον παρεχωρήθησαν. 2. Δημόσιαι εκτάσεις, δυνάμεναι να παραχωρηθώσι κατά την προηγουμένην παράγραφον του άρθρου τούτου είναι αι μη προστατευτικαί και μη έχουσαι σπουδαίαν σημασίαν από δασοπονικής απόψεως, ειδικώτερον δε:

α) Αι κατάλληλοι δια μόνιμον γεωργικήν ή δενδροκομικήν εκμετάλλευσιν, β) ... ε) Αι αναγκαίαι δια την ανέγερσιν οικιών ή ξενοδοχείων μετά των παραρτημάτων ή καταφυγίων ορειβατών ή αναλόγου φύσεως οικοδομημάτων, στ) ..., ζ) ...". Περαιτέρω με το άρθρο 2 παρ. 1 του αυτού ως άνω α.ν., όπως είχε αντικατασταθεί με το άρθρου 16 του ν.δ. 2501/1953, είχαν καθορισθεί οι αρμόδιες για την παραχώρηση αυτήν αρχές, και το άρθρο 4 του ίδιου α.ν., όριζε ότι "1.

Το εμβαδόν της εκτάσεως η οποία δύναται να παραχωρηθή ... εις το αυτό πρόσωπον δεν δύναται να υπερβή: α) Δια γεωργικήν ή δενδροκομικήν εκμετάλλευσιν τα 40 στρέμματα... Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 9 (παρ. 1 και 2) και 10 (παρ. 3) του ίδιου α.ν., στην ως άνω περίπτωση ε' εκδίδεται προσωρινός μόνον τίτλος, παρέχων το δικαίωμα εγκαταστάσεως στη νομή της εκτάσεως, του οριστικού τίτλου εκδιδομένου μετά την ολοσχερή εξόφληση του τιμήματος και αφού βεβαιωθεί από τον δασάρχη ότι ο προς όν η παραχώρηση συνεμορφώθη πλήρως προς τους όρους της παραχωρήσεως.

Τέλος, δια του άρθρου 11 παρ. 4 του α.ν. τούτου νόμου, όπως είχε αντικατασταθεί δια του άρθρου 20 του ν.δ. 2501/1953, ωρίζετο ότι: "Ο εις όν παρεχωρήθη δασική έκτασις δια τον εν ταις περιπτώσεσιν ε` και ζ` της παρ. 2 του άρθρου 1 σκοπόν, υποχρεούται όπως εκπληρώση τον σκοπόν της παραχωρήσεως εντός τριών ετών από της εγκαταστάσεώς του εις την νομήν της εκτάσεως, άλλως εκπίπτει των επί της εκτάσεως δικαιωμάτων του εφαρμοζομένων και των λοιπών εν τη παραγράφω 2 οριζομένων".

Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι δεν είναι θεμιτή η παραχώρηση εκτάσεως για μόνιμη γεωργική ή δενδροκομική εκμετάλλευση, εφόσον αυτή είχε προγενεστέρως διατεθεί, κατά τις διατάξεις των άρθρων 96 επ., 119 επ., 164, 197 επ., του Αγροτικού Κώδικος (β.δ. 29/10/6.12.1946, όπως τροποποιήθηκε) για την δημιουργία κοινοχρήστων χώρων ευρύτερης περιοχής που είχε απαλλοτριωθεί για την αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών, και επομένως η παραχώρηση εκτάσεως, ως δασικής, ήδη διατεθειμένης για θεραπεία άλλου σκοπού, είναι παράνομη και ανακλητέα ανεξάρτητα από χρονικά όρια, όπως τούτο απορρέει από το όλο πνεύμα τόσο της δασικής νομοθεσίας, όπως αλληλοδιαδόχως ίσχυσε (Ν. 4173/1929, Ν.Δ. 86/1969 και Ν. 998/1979) όσο και του Αγροτικού Κώδικα.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχτηκε ανέλεγκτα, εκτός των άλλων, και τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Η Δασική Επιθεώρηση Θράκης μεταβίβασε στον ενάγοντα, ήδη αναιρεσείοντα, με το με αριθμό ... οριστικό τίτλο κυριότητας που μεταγράφηκε στο αρμόδιο Υποθηκοφυλακείο μία δημόσια έκταση εμβαδού 14.850 τ.μ.

η οποία βρίσκεται στην αγροτική τοποθεσία "... " στην ... του Νομού ..., σύμφωνα με τις διατάξεις του α.ν. 857/1937 " περί παραχωρήσεως δημοσίου ή κοινοτικών δασικών εκτάσεως", κατόπιν πεπλανημένης αντίληψης και μη λαμβάνοντας υπόψη το ότι η παραχωρηθείσα έκταση ήταν δημόσια εποικιστική έκταση, η οποία εμπίπτουσα σε ευρύτερη περιοχή που απαλλοτριώθηκε από την Διεύθυνση Γεωργίας για την αποκατάσταση ακτημόνων καλλιεργητών εξαιρέθηκε της αρχικής διανομής "..." έτους 1934, ως κοινόχρηστη με στοιχείο 419, υπήγετο δε στην αποκλειστική διάθεση, διαχείριση και εποπτεία της Διεύθυνσης Γεωργίας.

Η μεταβίβαση αυτή έγινε κατά παράβαση των διατάξεων της αγροτικής νομοθεσίας ... . Τέλος δέχτηκε το Εφετείο, πράγματα κινητά ή ακίνητα που ανήκουν στα οριζόμενα στο άρθρο 1055 Α.Κ. πρόσωπα ή στο Ελληνικό Δημόσιο, .... εξαιρούνται της χρησικτησίας και ως εξαιρούμενο της χρησικτησίας η επίδικη έκταση δεν αποκτήθηκε από τον ενάγοντα ούτε δια τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας, εξαιρείτο δε της χρησικτησίας (τακτικής ή έκτακτης) ως κοινόχρηστο πράγμα ...".

Με τους πρώτο και δεύτερο λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση οι από τους αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες, συγκεκριμένα δε ισχυρίζεται ο αναιρεσείων ότι απέκτησε νομίμως, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1 επ. του α.ν 857/1937, την κυριότητα της επιδίκου δασικής εκτάσεως δια της επ' ονόματί του εκδόσεως του με αριθμ. ...

οριστικού τίτλου κυριότητας της Δασικής Επιθεώρησης Θράκης, που μεταγράφηκε νομίμως, και ότι η ανάκληση της ως άνω παραχωρήσεως δεν είναι δυνατή πλέον, λόγω της παρελεύσεως πέντε ετών από της εκδόσεως του ως άνω παραχωρητηρίου, όπως τούτο ορίζεται με το άρθρο μόνο του α.ν 261/1968 και ως εκ τούτου το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλομένη απόφασή του έκρινε ότι η έκδοση του ως άνω παραχωρητηρίου δεν ήταν νόμιμη και συνακόλουθα ότι ο αναιρεσείων δεν είχε αποκτήσει την κυριότητα της επιδίκου δασικής εκτάσεως, εφήρμοσε εσφαλμένως τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, ως και τις διατάξεις των άρθρων 1033 επ.

του Α.Κ., τις οποίες επί πλέον παραβίασε εκ πλαγίου, διαλαμβάνοντας περαιτέρω, ασαφείς αιτιολογίες. Οι λόγοι όμως αυτοί της αιτήσεως αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, καθ' όσον το Εφετείο, με το να κρίνει, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο, παρεμπιπτόντως την ως άνω παραχώρηση, καίτοι αυτή ως ατομική διοικητική πράξη είχε υπέρ αυτής το τεκμήριο της νομιμότητος, ως μη νόμιμη, κρίνοντας δε μετά ταύτα ότι ο αναιρεσείων δεν είχε αποκτήσει την κυριότητα επί του επιδίκου, για το λόγο ότι η νομιμότητα του παραχωρητηρίου αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση της κυριότητας της παραχωρηθείσας έκτασης, ορθώς εφήρμοσε τις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, ως και αυτές των άρθρων 1033 επ.

του Α.Κ., ουδόλως δε παρεβίασε αυτές εκ πλαγίου, ούτε στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε πλήρως, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες επ' αυτού, οι δε περί του αντιθέτου, από τους αριθμ. 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., λόγοι της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

ΙΙ). Ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας αυτής ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν επαρκώς από τις παραδοχές της τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, η οποία αποκλείει την εφαρμογή της. Ελλείψεις ή αντιφάσεις ως προς τη μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, τον καθορισμό δηλαδή και την έννοια του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου είναι αδιάφορες, αφού κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ αν το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως κρίνεται εσφαλμένο, αλλά το διατακτικό της ορθό, απορρίπτεται η αναίρεση (Α.Π. 3/1997 -ολ-).

Συνεπώς οι τρίτος και τέταρτος λόγοι αναιρέσεως, κατ' ορθή εκτίμηση εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, με τους οποίους ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης για το λόγο ότι δεν εκτίθενται στην μείζονα πρόταση του νομικού συλλογισμού οι διατάξεις της αγροτικής νομοθεσίας, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

III). Κατά τα άρθρα 967 και 968 του ΑΚ πράγματα κοινής χρήσης είναι ιδίως τα νερά με ελεύθερη και αέναη ροή, οι δρόμοι, οι πλατείες, οι αιγιαλοί, τα λιμάνια και όρμοι, οι όχθες πλεύσιμων ποταμών, οι μεγάλες λίμνες και οι όχθες τους. Τα κοινόχρηστα πράγματα, εφόσον δεν ανήκουν σε δήμο ή κοινότητα ή ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά ανήκουν στο Δημόσιο.

Εξάλλου κατά το άρθρο 164 του Αγροτικού Κώδικος (β.δ. 29-10/6.12.1949) αντίστοιχο του έχοντος την ίδια διατύπωση άρθρου 173 του Παλαιού Αγροτικού Κώδικος (π.δ. 31-8/19.9.1935). "1. Παραχωρούνται εις το νομικόν πρόσωπον της Κοινότητος εν τη περιφερεία της οποίας κείνται: α) αι δι` οριστικής προς κοινήν των εγκατασταθέντων προσφύγων ή γηγενών χρήσιν αφεθείσαι και αφιέμεναι εν εκάστω συνοικισμώ γαίαι και καθοριζόμεναι κατά τας § § α, γ, δ, και ε, του άρθρου 31 του παρόντος Κώδικος ... (οδοί, πλατείαι, βοσκήσιμοι εκτάσεις), β) ..., γ) τα εν εκάστω συνοικισμώ και μετά την οριστικήν διανομήν των γαιών και ρυμοτομίαν του συνοικισμού απομένοντα αδιάθετα οικόπεδα, 2. ... 3.

Η αληθής ερμηνεία της υπό στοιχ. γ' της προηγουμένης § 1 είναι ότι δια την μεταβίβασιν εις την οικείαν Κοινότητα των αδιαθέτων οικοπέδων απαιτείται ειδική απόφασις του Υπουργού Γεωργίας δι` ένα έκαστον συνοικισμόν και ουχί γενική τοιαύτη. 4. Τα κατά την § 1 κτήματα, λογιζόμενα ως κοινοτικός κλήρος, μεταβιβάζονται δ' αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, δημοσιευομένης εν περιλήψει εις την εφημερίδα της Κυβερνήσεως, εις την οικείαν Κοινότητα, άνευ άλλης τινός διατυπώσεως".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι όταν κατά την οριστική διανομή αγροκτήματος ορισμένες εκτάσεις (γαίαι του αγροκτήματος) δεν αφέθησαν απλώς για την κοινή χρήση των εγκατασταθέντων προσφύγων ή γηγενών, αλλ' αυτές, προσδιοριζόμενες συγκεκριμένως, ως ενάριθμα κληροτεμάχια, παραχωρούνται ρητώς, με το οικείο πρακτικό (αποφάσεως) της αρμοδίας επιτροπής, στην κατανομαζομένη σ' αυτό Κοινότητα στην περιφέρεια της οποίας οι εκτάσεις αυτές βρίσκονται, αρκεί για κτήση από την Κοινότητα της κυριότητας, η έκδοση, δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και μεταγραφή της αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας, με την οποία επικυρούται η οριστική αυτή διανομή.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως προαναφέρθηκε, το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε ανελέγκτως ότι η επίδικη δασική έκταση εμπίπτει στο υπ' αριθμ. ... τεμάχιο του κτηματολογικού πίνακα και χάρτη της αρχικής διανομής του Αγροτεμαχίου "...", χαρακτηρισθείσα δε ως κοινόχρηστη υπάγεται στις διατάξεις της αγροτικής νομοθεσίας και κατ' επέκταση στην αποκλειστική διάθεση διαχείριση και εποπτεία της Διευθύνσεως Γεωργίας, ως διάδοχο της τέως Ε.Α.Π.

Ακολούθως και με βάση τα πραγματικά αυτά περιστατικά το Εφετείο αποφάνθηκε ότι η επίδικη έκταση, ως ανήκουσα στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, εξαιρείται της χρησικτησίας, και για το λόγο αυτό ο αναιρεσείων δεν απέκτησε την κυριότητα επί της επιδίκου εκτάσεως με τακτική ή έκτακτη χρησικτησία. Κρίνοντας με τον τρόπο αυτόν το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που προαναφέρθηκαν ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, αφού στην προσβαλλόμενη απόφασή του περιέχει επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν απολύτως εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή όχι εφαρμογή τους, το δε αποδεικτικό του πόρισμα διατυπώνεται με πλήρη σαφήνεια.

Ειδικότερα, δεν παραβίασε, ούτε τη διάταξη του άρθρου 968 του ΑΚ, αφού δέχεται σαφώς ότι το επίδικο, είτε είναι κοινής χρήσης είτε όχι, ανήκει πάντως στην κυριότητα του Δημοσίου, ούτε τις διατάξεις του αγροτικού κώδικα που προαναφέρθηκαν, αφού, κατά τις παραδοχές του Εφετείου, δεν έχει γίνει ακόμη επικύρωση της οριστικής διανομής.

Επομένως πρέπει οι από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ πέμπτος και έκτος λόγοι της αναίρεσης, με τους οποίους υποστηρίζεται το αντίθετο, να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

IV). Στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες ή επικουρικές αιτιολογίες και με τους λόγους της αναιρέσεως πλήττεται η μία μόνον από αυτές, οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναιρέσεως πλήττονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν τελεσφορεί (Ολ Α.Π 25/2003). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε ως ουσιαστικά βάσιμη την ένδικη διεκδικητική αγωγή, δεχόμενο ότι ο ενάγων - αναιρεσείων δεν απέκτησε, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα πραγματικά περιστατικά, την κυριότητα επί του επιδίκου, για το λόγο ότι η γενομένη προς αυτόν παραχώρηση της επιδίκου δασικής εκτάσεως, που ήδη είχε διατεθεί για αγροτική αποκατάσταση, ήταν παράνομη, διέλαβε δε επικουρικώς αιτιολογίες, ως προς την ακυρότητα της διαθέσεως της επιδίκου εκτάσεως, λόγω της καταρτίσεώς της, κατά παράβαση των περί αντιπροσωπεύσεως διατάξεων του Α.Κ. (άρθρα 211 επ. 229 επ. 513 επ.).

Με τον έβδομο λόγο της αιτήσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχθηκε, κατά παράβαση των ως άνω διατάξεων, ότι η μεταβίβαση της επιδίκου εκτάσεως είχε χωρήσει ακύρως, ενώ αυτή είχε καταρτισθεί εγκύρως και σε κάθε περίπτωση είχε εγκριθεί εκ των υστέρων από το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο, με αποτέλεσμα τη μεταβίβαση της κυριότητα του επιδίκου στον αναιρεσείοντα.

Ο λόγος όμως αυτός της αιτήσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τους αριθμ. 1 και 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής, καθ' όσον με αυτόν προσβάλλεται η επικουρική αιτιολογία της αποφάσεως που στηρίζει την απόρριψη της αγωγής, λόγω ελλείψεως της εξουσίας αντιπροσωπεύσεως των υπαλλήλων της δασικής υπηρεσίας για την έκδοση του ως άνω παραχωρητηρίου, πλην όμως δεν τελεσφόρησε ο λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο πλήττεται η κυρία αιτιολογία του αθεμίτου της γενομένης παραχωρήσεως της επιδίκου δασικής, ήδη διατεθειμένης για θεραπεία άλλου σκοπού, εκτάσεως, η οποία, στηρίζει, κατά τα προεκτεθέντα, αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18.4.2007 αίτηση αναιρέσεως του αναιρεσείοντος Χ για αναίρεση της 345/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ