Supreme Court partially allows appeal against insurance company, ordering partial payment for wife's nursing and damages.

Απόφαση 1788 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1788/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ, Αλεξάνδρα Κακκαβά και Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Του καλούντος - εκκαλούντος - εφεσιβλήτου - ενάγοντος - εναγομένου: Χ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραλή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Των καθ' ων η κλήση - εφεσιβλήτων - εκκαλούντων - εναγόντων - εναγομένων: 1) Ζ. συζ. Ε. Κ., και 2) Ε. Κ. του Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Της καθ' ης η κλήση - εφεσίβλητης - εκκαλούσης - εναγομένης: Ανώνυμης εταιρίας γενικών ασφαλειών με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο. Β. Της καλούσας - εφεσίβλητης - εκκαλούσης - εναγομένης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΕΘΝΙΚΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο. Του καθ' ου η κλήση - εκκαλούντος - εφεσιβλήτου - ενάγοντος - εναγομένου: Χ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραλή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-6-1999 αγωγή της Ζ. συζ. Ε. Κ. και του Ε. Κ. του Σ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ορεστιάδας και συνεκδικάστηκε με την από 1-10-1999 αγωγή του Χ. Χ. του Ι.. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 47/1179/86/835/57/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 400/2001 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε μεταξύ άλλων και ο υπό στοιχ. Α καλών με την από 7-1-2002 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 1590/2003 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Ακολούθως εκδόθηκε η 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης, την αναίρεση της οποίας ζήτησε ο υπό στοιχ. Α καλών με την από 25-11-2008 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 132/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε εν μέρει την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Τέλος εκδόθηκε η 238/2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, την αναίρεση της οποίας ζήτησε ο υπό στοιχ. Α καλών με την από 13-3-2014 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 923/2015 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε στο σύνολό της την υπ' αριθμ. 238/2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης και κράτησε την υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση σε νέα συζήτηση. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 4-8-2015 κλήση του υπό στοιχ. Α καλούντος και την από 2-2-2016 κλήση της υπό στοιχ. Β καλούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ' αριθμ. 11927/9-10-2015 και 11928/9-10-2015 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Ορεστιάδας Β. Θ., προκύπτει, ότι μετά γραπτή παραγγελία του επισπεύδοντος τη συζήτηση Γιάννη Καραλή, δικαστικού πληρεξουσίου του αναιρεσείοντος Χ. Χ., αντίγραφο της από 4-8-2015 κλήσης προς περαιτέρω συζήτηση της από 13-3-2014 αίτησης αναίρεσης της 238/2011 απόφασης του Εφετείου Θράκης, μετά την έκδοση της 923/2015 απόφασης του Αρείου Πάγου με την οποία αναιρέθηκε η ως άνω απόφαση του Εφετείου Θράκης και παραπέμφθηκε η υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση, με πράξη προσδιορισμού δικασίμου για την δικάσιμο της 5-2-2016, οπότε και λόγω της αποχής των Δικηγόρων από τα καθήκοντά τους, αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της απόφασης δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους πρώτη και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων.

Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από την σειρά του οικείου πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο Δικηγόρο, ενόψει και της διάταξης του άρθρου 226 παρ. 4 ΚΠολΔ, κατά την οποία, επί αναβολής της συζήτησης, κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στην μετ' αναβολή συζήτηση δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, πρέπει να εξετασθεί η βασιμότητα της ένδικης αίτησης αναίρεσης παρά την απουσία των ως άνω πρώτης και δεύτερου των αναιρεσιβλήτων (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά τον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το Δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο. Κατά τα άρθρα 321 και 324 ΚΠολΔ δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε με τελεσίδικη απόφαση και εφόσον πρόκειται για το αυτό αντικείμενο και την αυτή ιστορική και νομική αιτία.

Εξ άλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 579 παρ. 1 ΚΠολΔ, αν αναιρεθεί η απόφαση, οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την απόφαση που αναιρέθηκε και η διαδικασία πριν από την απόφαση αυτή ακυρώνεται, μόνο εφ' όσον στηρίζεται στην παράβαση για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση. Κάθε απόφαση, που στηρίζεται σ' αυτήν που αναιρέθηκε, αναιρείται, εφ' όσον οι λόγοι της αναίρεσης αναφέρονται σ' αυτήν.

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 581 παρ. 2 ΚΠολΔ η υπόθεση συζητείται μέσα στα όρια που διαγράφονται από την αναιρετική απόφαση. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, αν κατά της οριστικής απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ασκηθούν αντίθετες εφέσεις από αμφότερα τα διάδικα μέρη και απορριφθούν ως αβάσιμες κατ' ουσίαν, ακολούθως δε ασκηθεί αίτηση αναίρεσης μόνο από έναν διάδικο και γίνει δεκτή, η απόφαση αυτή αναιρείται μόνο κατά το απορριπτικό της εφέσεως του αναιρεσείοντος μέρος της, όχι δε και ως προς το μέρος της, με το οποίο απορρίφθηκε η έφεση του μη ασκήσαντος αναίρεση αντιδίκου του, παράγουσα κατά τούτο δεδικασμένο, με συνέπεια το Δικαστήριο της παραπομπής να υποχρεούται να εξετάσει μόνο την απορριφθείσα έφεση του αναιρεσείοντος, όχι όμως και εκείνη του αντιδίκου του, αν δε εξετάσει και την τελευταία υποπίπτει στις από τους αριθμούς 16 και 18 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικές πλημμέλειες (ΑΠ 2014/2009).

Με την από 4-8-2015 κλήση του ενάγοντος και την από 2-2-2016 κλήση της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ" φέρεται προς περαιτέρω συζήτηση η από 13-3-2014 αίτηση αναίρεσης της 238/2011 απόφασης του Εφετείου Θράκης μετά την έκδοση της 923/2015 απόφασης του Αρείου Πάγου.

Στην προκειμένη περίπτωση, από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης και από την εκτίμηση των, παραδεκτώς κατ' άρθρ. 561 § 2 ΚΠολΔ επισκοπουμένων διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι επί των από 30-6-1999 και 1-10-1999 αντίθετων αγωγών των εναγόντων και ήδη πρώτης και δεύτερου των εφεσίβλητων και του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 47/2000 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ορεστιάδας, η οποία δέχθηκε κατά ένα μέρος τις αγωγές.

Την απόφαση αυτή εξεκάλεσαν: α) οι ενάγοντες - εναγόμενοι και ήδη πρώτη και δεύτερος των αναιρεσιβλήτων και η ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΕΓΑ" και β) ο ενάγων - εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων και η ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΕ" με τις από 27-7-2000 και 9-8-2000 αντίθετες εφέσεις, μετά την συζήτηση των οποίων εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 400/2001 απόφαση του Εφετείου Θράκης, η οποία απέρριψε κατ' ουσία την ως άνω από 27-7-2000 έφεση και δέχθηκε κατ' ουσία την από 9-8-2000 έφεση.

Στη συνέχεια οι εκκαλούντες - εφεσίβλητοι Χ. Χ. και "ΥΔΡΟΙΈΙΟΣ ΑΑΕ" άσκησαν την από 7-1-2002 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1590/2003 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση αναίρεσης και αναιρέθηκε η ρηθείσα απόφαση του Εφετείου, για λόγο εκ του αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και παραπέμφθηκε προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο.

Το Εφετείο, ως Δικαστήριο παραπομπής, με την υπ' αριθμ. 34/2006 απόφασή του απέρριψε κατ' ουσία την από 27-7-2000 έφεση των δύο πρώτων εκκαλούντων και ήδη δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων και της ασφαλιστικής τους εταιρίας "ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ" και αφού δέχθηκε κατ' ουσία την από 9-8-2000 έφεση του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος και της ασφαλιστικής του εταιρίας "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΕ", εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε κατά ένα μέρος την από 1-10-1999 αγωγή του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος.

Κατά της τελευταίας απόφασης του Εφετείου ο ενάγων - εκκαλών - εφεσίβλητος και ήδη αναιρεσείων άσκησε την από 25-11-2008 δεύτερη αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 132/2010 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία αναιρέθηκε εν μέρει η υπ' αριθμ. 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης κατά το μέρος, που αφορούσε την υπαιτιότητα των οδηγών των εμπλακέντων στο ένδικο τροχαίο ατύχημα αυτοκινήτων και ως προς τα αγωγικά κεφάλαια των αιτούμενων με την αγωγή του ενάγοντα - νυν αναιρεσείοντα (Χ.

Χ.) κονδυλίων: α) της "πλασματικής" αμοιβής της συζύγου του, ως αποκλειστικής νοσοκόμου - οικιακής βοηθού και β) της επιπλέον αποζημίωσης του άρθρου 931 ΑΚ. Ακολούθως το Εφετείο δικάζοντας, ως Δικαστήριο παραπομπής την ένδικη υπόθεση και συγκεκριμένα μόνον την από 9-8-2000 έφεση του αναιρεσείοντος, κατά το μέρος, που αναιρέθηκε και αφορούσε την υπαιτιότητα των οδηγών των εμπλακέντων στο επίδικο ατύχημα οχημάτων, την "πλασματική" αμοιβή της συζύγου του, ως αποκλειστικής νοσοκόμου - οικιακής βοηθού και την αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία, αφού δέχθηκε κατ' ουσία την από 9-8-2000 έφεση του αναιρεσείοντα, έκρινε συνυπαίτιους τους οδηγούς των εμπλακέντων στο επίδικο ατύχημα οχημάτων κατά τα ίδια ποσοστά όπως η αναιρεθείσα απόφαση, ήτοι κατά ποσοστό 80% τον αναιρεσείοντα και 20% την πρώτη αναιρεσίβλητη και στην συνέχεια επιδίκασε στον ενάγοντα, νυν αναιρεσείοντα, 1.580.000 δρχ.

ή 4.637 ευρώ και 10.564 ευρώ ως αποζημίωση εκ του άρθρου 931 ΑΚ, τα οποία στη συνέχεια μείωσε κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας του αναιρεσείοντος. Ακολούθως ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων άσκησε την από 13-3-2014 κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, με την οποία ζήτησε την αναίρεση της ως άνω 238/2011 απόφασης του Εφετείου Θράκης, επί της οποίας εκδόθηκε η 923/2015 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία δεχόμενη τον από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτο λόγο με στοιχείο Α (κεφάλαιο) ανήρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση κατά το κεφάλαιο της υπαιτιότητας των οδηγών των εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα οχημάτων και τα κεφάλαια των αγωγικών κονδυλίων της πλασματικής αμοιβής της συζύγου του, ως αποκλειστικής νοσοκόμου - οικιακής βοηθού και της αποζημίωσης του άρθρου 931 ΑΚ.

Ακολούθως, κατ' εφαρμογή του άρθρου 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ήδη αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 του Ν. 4139/2013, η υπόθεση κρατήθηκε στο παρόν Δικαστήριο και παραπέμφθηκε για περαιτέρω εκδίκαση κατ' ουσία στο ίδιο Τμήμα σε ιδιαίτερη συζήτηση. Κατόπιν αυτών, με την προαναφερθείσα από 4-8-2015 κλήση του αναιρεσείοντος και την από 2-2-2016 κλήση της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ" κατά το εύρος των προηγηθεισών αναιρετικών αποφάσεων, παραδεκτώς εισάγεται η από 13-3-2014 αίτηση αναίρεσης της 238/2011 απόφασης του Εφετείου Θράκης προς νέα κατ' ουσία συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου μέσα στα όρια, που διαγράφονται με την 923/2015 αναιρετική απόφαση του Αρείου Πάγου, μόνον η από 9-8-2000 έφεση του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος κατά της 47/2000 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ορεστιάδας μέσα στα όρια, που διαγράφονται με την 92372015 αναιρετική απόφαση.

Αντίθετα η από 27-7-2000 έφεση των αναιρεσιβλήτων, με την 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης, δικάζοντος ως Δικαστηρίου παραπομπής, μετά την έκδοση της 1590/2003 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου με την οποία αναιρέθηκε η 400/2001 απόφαση του Εφετείου Θράκης, έγινε τυπικά δεκτή και στην συνέχεια απορρίφθηκε κατ' ουσία, ενώ αντιθέτως η από 9-8-2010 έφεση του αναιρεσείοντος έγινε τυπικά και κατ' ουσία δεκτή και εξαφανίστηκε η 47/2000 πρωτόδικη απόφαση κατά το μέρος, που αφορούσε την από 1-10-1999 αγωγή του αναιρεσείοντος.

Κατά της ως άνω 34/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης άσκησε την από 25-11-2008 αίτηση αναίρεσης ο εκκαλών και ήδη αναιρεσείων, ενώ αντιθέτως οι εκκαλούντες και ήδη αναιρεσίβλητοι δεν άσκησαν κατ' αυτής αίτηση αναίρεσης με αποτέλεσμα να υπάρχει δεδικασμένο από την ως άνω 34/2006 απόφαση του Εφετείου ως προς την απόρριψη της από 27-7-2000 έφεσης των αναιρεσιβλήτων, που δεν άσκησαν αναίρεση κατ' αυτής που απαγορεύει την εκ νέου συζήτηση της εν λόγω έφεσης.

Επομένως η τρίτη αναιρεσίβλητη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ανώνυμη Ελληνική Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων Η ΕΘΝΙΚΗ" με την από 2-2-2016 κλήση της απαραδέκτως αιτείται να εξετασθεί από το παρόν Δικαστήριο η από 27-7-2000 έφεση κατά το μέρος, που την αφορά, που άσκησε η ίδια μαζί με τους απολειπόμενους αναιρεσιβλήτους, διότι αυτή όπως προειπώθηκε έχει απορριφθεί τελεσιδίκως με την 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης.

Η παραδοχή δε της

923/2015 απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου ότι αναιρεί στο σύνολό της την 238/2011 απόφαση του Εφετείου Θράκης έχει την έννοια ότι μετά την παραδοχή του από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγου αναίρεσης, ως προς την υπαιτιότητα, η 238/2011 ως άνω αναιρεθείσα απόφαση αποβάλλει πλήρως την ισχύ της και οι διάδικοι επανέρχονται στην προ της εκδόσεως αυτής κατάσταση και εν προκειμένω στα διαγραφέντα όρια από την 132/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία αναιρέθηκε εν μέρει η 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης και συγκεκριμένα κατά το κεφάλαιο της υπαιτιότητας των οδηγών των εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα αυτοκινήτων και ως προς το κεφάλαιο των αιτούμενων με την αγωγή του ενάγοντα - νυν αναιρεσείοντα κονδυλίων για την "πλασματική" αμοιβή της συζύγου του και την εκ του άρθρου 931 ΑΚ αποζημίωση.

Επομένως στα διαγραφέντα από την 132/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου θα εξετασθεί η βασιμότητα της από 9-8-2000 έφεσης του ενάγοντος - αναιρεσείοντος και η παραδεκτώς με τις προτάσεις ασκηθείσα αντέφεση ως προς τα κεφάλαια, που προσβάλλονται με την έφεση και συνέχονται αναγκαστικά μ' αυτή της τρίτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμη Ελληνική Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων Η ΕΘΝΙΚΗ".

Αντίθετα, η από 27-7-2000 ασκηθείσα έφεση από την τελευταία και τους πρώτη και δεύτερο απολειπόμενους αναιρεσίβλητους κατά το μέρος που αφορά την τρίτη εξ αυτών εκκαλούσα και ήδη τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", η οποία με την από 22-2-2016 κλήση επαναφέρει προς περαιτέρω συζήτηση και την εν λόγω έφεση, απαραδέκτως εισάγεται προς συζήτηση, καθόσον, όπως προειπώθηκε, υφίσταται δεδικασμένο από την ως άνω 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης ως προς την απόρριψή της και ως εκ τούτου η συζήτηση της εν λόγω έφεσης θα πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη κατά τούτο το μέρος.

Στην προκειμένη περίπτωση με την, ασκηθείσα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ορεστιάδος, από 1-10-1999 και υπ' αριθμ. καταθέσεως 1179/86/6-10-1999 αγωγή, ο ενάγων - εκκαλών και ήδη αναιρεσείων (Χ. Χ., Δικηγόρος του Δικηγορικού Συλλόγου …), ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι και ήδη εφεσίβλητοι να του καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος και νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής, το συνολικό ποσό των 47.969.318 δρχ., ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη, από αυτοκινητικό ατύχημα που προκλήθηκε την 24η-2-199… από αμέλεια της 1ης των εναγομένων - εφεσιβλήτων (Ζ.

συζ. Ε. Κ.) οδηγού του, αναφερομένου σ' αυτήν, ζημιογόνου αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας του 2ου των εναγομένων - εφεσιβλήτων (Ε. Κ.) και ασφαλισμένου στην 3η εξ αυτών ("ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α."): Ειδικότερα ζήτησε να του καταβάλουν: α) το ποσό των 110.500 δρχ. ως αποζημίωση, για την δαπάνη αγοράς και συντάξεως 221 υπευθύνων δηλώσεων εντολέων του, β) το ποσό των 47.000 δρχ.

ως αποζημίωση, η οποία αντιστοιχεί στη δαπάνη μεταφοράς του, ολοσχερώς καταστραφέντος, αυτοκινήτου του, γ) το ποσό των 45.000 δρχ. ως αποζημίωση, η οποία αντιστοιχεί στη δαπάνη για την πληρωμή τελών κυκλοφορίας, δ) το ποσό των 4.000.000 δρχ. ως αποζημίωση για την ολική καταστροφή του αυτοκινήτου του, ε) το ποσό των 116.000 δρχ.

ως αποζημίωση, η οποία αντιστοιχεί στη δαπάνη μεταφοράς με ταξί, τόσο του ιδίου όσο και της συζύγου του, στ) το ποσό των 3.500.000 δρχ. ως αποζημίωση, η οποία αντιστοιχεί στην απώλεια εισοδημάτων, τα οποία με βεβαιότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα αποκόμιζε από την άσκηση του δικηγορικού λειτουργήματος κατά το χρονικό διάστημα από 24-2-199… έως 30-6-199…, κατά το οποίο ήταν κλινήρης, ζ) το ποσό των 2.510.818 δρχ.

ως αποζημίωση, η οποία αντιστοιχεί στη συνολική δαπάνη νοσηλείας του, η) το ποσό των 1.640.000 δρχ. ως αποζημίωση για την απασχόληση της συζύγου του ως αποκλειστικής νοσοκόμου για το χρονικό διάστημα της νοσηλείας του, θ) το ποσό των 18.000.000 δρχ. ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και ι) το ποσό των 18.000.000 δρχ.

ως αποζημίωση για την αναπηρία που προκλήθηκε σ' αυτόν από το ατύχημα και επιδρά στο μέλλον του. Επί της αγωγής αυτής (που συνεκδικάσθηκε με την, από 30-6-1999 και υπ' αριθμ. καταθέσεως 835/57/1-7-1999, αντίθετη αγωγή των προαναφερομένων Ζ. συζ. Ε. Κ. και Ε. Κ., η οποία όμως -αγωγή- δεν ερευνάται ενόψει της προαναφερθείσας τελεσιδικίας, ως προς αυτήν, της πρωτοδίκου αποφάσεως με την 34/2006 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θράκης, με την οποία απορρίφθηκε, κατά τα προαναφερθέντα, η από 27-7-2000 έφεσή τους), εκδόθηκε από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο η εκκαλουμένη, υπ'

αριθμ. 47/1179/86/835/57/23-6-2000, απόφαση, η οποία, αφού την έκρινε νόμιμη, περαιτέρω την δέχθηκε εν μέρει ως κατ' ουσίαν βάσιμη. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονέθηκε με την κρινόμενη έφεση ο ενάγων - εκκαλών για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων, ζητώντας να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη ώστε να γίνει εν όλω δεκτή η αγωγή του.

Επί της, ως άνω, εφέσεως, η οποία σημειωτέον έχει ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως προ πάσης επιδόσεως της εκκαλουμένης (άρθρα 495 παρ. 1, 516 και 518 παρ. 2 ΚΠολΔ), το Δικαστήριο τούτο με τα, μη αναιρεθέντα κεφάλαια της, ως άνω, αποφάσεώς του (υπ' αριθμ. 34/2006) απέρριψε κατ' ουσίαν τα κονδύλια των 45.000 δρχ. (δαπάνη για την πληρωμή τελών κυκλοφορίας) και των 116.000 δρχ. (δαπάνη μεταφοράς με ταξί), ως προς τα οποία η απόφαση κατέστη αμετάκλητη.

Ομοίως, με τα, μη αναιρεθέντα κεφάλαια της, ως άνω, αποφάσεώς του το Δικαστήριο έκρινε ότι ο ενάγων ζημιώθηκε κατά το συνολικό ποσό των 8.658.935 δρχ. ή 25.411 ευρώ, ήτοι: α) κατά το ποσό των 110.500 δρχ., για την δαπάνη αγοράς και συντάξεως 221 υπευθύνων δηλώσεων εντολέων του, β) κατά το ποσό των 47.000 δρχ., για την δαπάνη μεταφοράς του οχήματός του, γ) κατά το ποσό των 2.500.000 δρχ., για την ολική καταστροφή του οχήματός του, δ) κατά το ποσό των 3.500.000 δρχ.

για απώλεια εισοδημάτων, ε) το ποσό των 2.501.435 δρχ. για συνολική δαπάνη νοσηλείας του. Βάσει δε του ποσοστού συνυπαιτιότητος του ενάγοντος, που έκρινε ότι ανέρχεται σε 80%, το Δικαστήριο, μείωσε την, επιδικαστέα στον ενάγοντα αποζημίωση, κατά το ποσό των 6.927.148 δρχ. (8.658.935 χ 80/100) και έκρινε ότι έπρεπε να του επιδικαστεί το ποσό των 1.731.787 δρχ.

ή 5.082 ευρώ. Ομοίως, συνεκτιμώντας το ως άνω ποσοστό συνυπαιτιότητος του ενάγοντος, σε συνδυασμό και με τα λοιπά κριτήρια, έκρινε ότι τούτος υπέστη ηθική βλάβη για την αποκατάσταση της οποίας εύλογο ποσό είναι αυτό των 4.000.000 δρχ. ή 11.739 ευρώ. Κατόπιν τούτων υποχρέωσε τους εναγομένους να καταβάλουν στον ενάγοντα, εις ολόκληρον έκαστος και νομιμοτόκως από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής, το συνολικό ποσό των 5.731.787 δρχ. (1.731.787 + 4.000.000) ή 16.821,09 €, τα οποία ως αρρήκτως συνεχόμενα με την υπαιτιότητα, ποσά της περιουσιακής και μη ζημίας του ενάγοντος (8.658.935 και 4.000.000 δρχ., αντιστοίχως), θα επανακαθοριστούν εκ νέου μόνον εφόσον το παρόν Δικαστήριο κρίνει αποκλειστικώς υπαίτια για την πρόκληση του επιδίκου ατυχήματος την 1η εναγομένη, ή εάν δεχθεί μικρότερο ποσοστό συνυπαιτιότητος του ενάγοντος (ΑΠ 1307/2007).

Επειδή, από την εκτίμηση των καταθέσεων των μαρτύρων αποδείξεως και ανταποδείξεως, που εξετάσθηκαν ενόρκως στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και περιέχονται στα, ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη, πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεως αυτού, των υπ' αριθμ. 863 και 864/16-2-2000 ενόρκων βεβαιώσεων ενώπιον του συμβολαιογράφου … Α.

Ε., οι οποίες έγιναν πριν από τη συζήτηση της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 671 παρ. 1 ΚΠολΔ και προσκομιζόμενες με επίκληση από τον ενάγοντα (Χ. Χ.), λαμβάνονται υπόψη ως ίδια αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 75/2007 δημ. ΝΟΜΟΣ), όλων ανεξαιρέτως των δημοσίων και ιδιωτικών εγγράφων, που προσκομίζονται με επίκληση από τα διάδικα μέρη, μερικών εκ των οποίων γίνεται ειδική μνεία κατωτέρω, ουδενός πάντως εξ αυτών παραληφθέντος για την ουσιαστική εκτίμηση της διαφοράς, άλλα εκ των οποίων λαμβάνονται υπόψη προς άμεση απόδειξη και άλλα (άρθρα 339 σε συνδυασμό προς 395 ΚΠολΔ), για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 154/1992 ΕλλΔνη 33.814), μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται, πλην των άλλων, και αυτά της σχηματισθείσας ποινικής δικογραφίας, καθώς και η υπ' αριθμ. 133/2000 αμετάκλητη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ορεστιάδος, σε συνδυασμό και με τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, που λαμβάνονται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ - βλ.

σχετ. ΑΠ 470/2004 δημ. ΝΟΜΟΣ) αποδείχθηκαν τα εξής: Την 24η-2-199… και περί ώρα 07.50' π.μ. ο ενάγων (Χ. Χ.), οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας Ε…-... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του, εκινείτο επί της επαρχιακής οδού …, με κατεύθυνση προς …. Το, εξ ασφαλτοτάπητος, οδόστρωμα της εν λόγω οδού ήταν υγρό η δε ορατότητα, λόγω της πυκνής ομίχλης που υπήρχε στην περιοχή, περιοριζόταν στα 10 μέτρα με τους προβολείς πορείας του αυτοκινήτου αναμμένους.

Όταν ο ενάγων έφτασε στο ύψος της στροφής και εισήλθε σ' αυτήν, από έλλειψη της απαιτουμένης κατά την οδήγηση επιμελείας και προσοχής του μέσου συνετού οδηγού, δεν οδηγούσε το αυτοκίνητό του με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, με αποτέλεσμα να εισέλθει μόνο με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα τριγωνικού σχήματος κατά 40 εκατοστά του αυτοκινήτου του σε τμήμα του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας όπως απεικονίζεται στο νομίμως συνταχθέν για το ένδικο ατύχημα σχεδιάγραμμα από τον Αρχιφύλακα … Τ.

Γ. και στη συνέχεια να συγκρουσθεί με το εμπρόσθιο τμήμα, του αντιθέτως και εφαπτόμενου της διπλής διαχωριστικής γραμμής, κινουμένου, υπ' αριθμ. κυκλοφορίας Υ…-... Ι.Χ.Ε αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας του 2ου των εναγομένων (Ε. Κ.), που οδηγούσε η 1η εξ' αυτών (Ζ. συζ. Ε. Κ.) και το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την, έναντι τρίτων, αστική ευθύνη από ατυχήματα που θα επροκαλούντο κατά την κυκλοφορία του, στην 3η των εναγομένων ασφαλιστική εταιρία ("ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α").

Λόγω της σφοδρότητος της συγκρούσεως που οφείλεται στην ανεπτυγμένη για τις επικρατούσες συνθήκες ταχύτητα του αυτοκινήτου της πρώτης αναιρεσίβλητης, που ανέρχονταν κατά τον χρόνο του ατυχήματος σε 90 χ/ώρα ενώ αντιθέτως η ταχύτητα του οχήματος του αναιρεσείοντος δεν υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των 50 χ/ώρα αμφότερα τα οχήματα εκτινάχθηκαν προς τα ερείσματα του οδοστρώματος και δη, το μεν αυτοκίνητο του ενάγοντος πίσω και πλαγίως, ακινητοποιηθέν λοξώς, εν μέρει επί του οδοστρώματος του ρεύματος πορείας του και εν μέρει επί του συνεχομένου εργοστασιακής κατασκευής ΡΕΝΩ (RENAULT) 1400 κ.εκ.

ερείσματος, με μέτωπο προς το οδόστρωμα, το δε αυτοκίνητο που οδηγούσε η 1η εναγομένη πλαγίως, ακινητοποιηθέν μετά την πρόσκρουσή του επί του προστατευτικού κιγκλιδώματος που υπήρχε στο ρεύμα πορείας της, εν μέρει επί του οδοστρώματος του ρεύματος πορείας της και εν μέρει επί του ερείσματος, με το εμπρόσθιο τμήμα του σε επαφή με το (υποχωρήσαν) προστατευτικό κιγκλίδωμα.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η ταχύτητα του αυτοκινήτου που οδηγούσε η 1η εναγομένη ανέρχονταν στα 90 χ/ώρα και ήταν αυξημένη για τις ως άνω περιστάσεις, καθ' όσον τούτο αν και ελαφρύτερο από αυτό του ενάγοντος εργοστασιακής κατασκευής ΠΕΖΩ (PEUGEOT) 1800 κ.εκ. όχι μόνον ανέκοψε την πορεία του τελευταίου, αλλά επιπροσθέτως το εκτίναξε με ορμή 6 μέτρα προς τα πίσω και συγκεκριμένα στα προστατευτικά κάγκελα του ρεύματος κυκλοφορίας του ενάγοντος.

Το σημείο σύγκρουσης της ένδικης σύγκρουσης εντοπίζεται πριν την είσοδο του αυτοκινήτου του ενάγοντος - αναιρεσείοντος στην δεξιά στροφή της οδού, που υπάρχει στο ρεύμα κυκλοφορίας του και καθ' όν χρόνο το αυτοκίνητο της εναγομένης - αναιρεσίβλητης εξέρχονταν από την αριστερή στροφή του ρεύματος κυκλοφορίας της και σε τμήμα δηλαδή κατά 40 εκατοστά και μόνο το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα αυτού, μεταξύ του αριστερού φανού και της αριστερής πόρτας του ρεύματος κυκλοφορίας του αυτοκινήτου της τελευταίας, χωρίς ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε το αυτοκίνητο του ενάγοντος να εισέλθει καθ' ολοκληρία στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά μόνο το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα αυτού μεταξύ αριστερού φανού και της αριστερής πόρτας του οδηγού (ενάγοντος).

Τούτο ακριβώς απεικονίζεται στην από 24-2-199… συνταγείσα για το ένδικο ατύχημα έκθεση αυτοψίας, που συνέταξαν οι αρμόδιοι υπάλληλοι και επιβεβαιώνεται και από την κατάθεση του μάρτυρα του ενάγοντα, ο οποίος μεταξύ των άλλων κατέθεσε ότι "...ο δρόμος στο σημείο εκείνο είναι πολύ επικίνδυνος και έχουν γίνει πολλά ατυχήματα και αυτό γιατί όταν έρχεται κάποιος από … έχει κατηφορικό δρόμο και μετά μπαίνει στη στροφή, μπαίνοντας στη μεγάλη στροφή πάει κανονικά αν τρέχει όμως βγαίνοντας πάει στο άλλο ρεύμα κυκλοφορίας και έτσι γίνονται τα ατυχήματα...

υπήρχαν λάδια και γυαλιά στο δρόμο και ήταν στο ρεύμα πορείας του ενάγοντα... Η σύγκρουση έγινε πριν πάρει τη στροφή ο ενάγων, το αυτοκίνητο της εναγομένης είχε ήδη ολοκληρώσει τη στροφή... Εγώ πήγα στο σημείο του ατυχήματος στις 8.15, η τροχαία δεν ήταν εκεί. Έμεινα πέντε λεπτά, βοήθησα τον ενάγοντα που ήταν τραυματισμένος, τον πήρα και τον μετέφερα στο Κέντρο Υγείας...".

Υπό τα περιστατικά αυτά η σύγκρουση των, ως άνω, αυτοκινήτων και κατά συνέπεια ο τραυματισμός του ενάγοντος οφείλεται σε συγκλίνουσα αμέλεια αμφοτέρων των οδηγών. Συγκεκριμένα, ο ενάγων δεν επέδειξε κατά την οδήγηση του αυτοκινήτου του την απαιτούμενη επιμέλεια μέσου συνετού οδηγού, διότι όφειλε, κινούμενος σε κατοικημένη περιοχή και σε οδό ολισθηρή και με περιορισμένο πεδίο ορατότητος, λόγω της πυκνής ομίχλης, να οδηγεί το αυτοκίνητό του με σύνεσή και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του (παράβαση άρθρου 12 παρ. 1 του Κ.Ο.Κ.).

Τέλος, όφειλε να μην κινηθεί με τμήμα του αυτοκινήτου του κατά 40 εκατοστά στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, παραβιάζοντας την, κατά μήκος, συνεχή διπλή διαγράμμιση (παράβαση άρθρων 5 παρ. 3 και 16 παρ. 4 του Κ.Ο.Κ.). Η εναγομένη ομοίως δεν επέδειξε κατά την οδήγηση του ως άνω αυτοκινήτου (υπ' αριθμ. κυκλοφορίας Υ…-...

Ι.Χ.Ε.) την απαιτούμενη επιμέλεια μέσου συνετού οδηγού, διότι όφειλε, κινούμενη ωσαύτως σε κατοικημένη περιοχή και σε οδό ολισθηρή με περιορισμένο πεδίο ορατότητος, λόγω της πυκνής ομίχλης, να οδηγεί το ανωτέρω αυτοκίνητο με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή της (παράβαση άρθρου 12 παρ. 1 Κ.Ο.Κ.) και δη πλησίον του δεξιού άκρου του οδοστρώματος (παράβαση άρθρου 16 παρ. 1 του Κ.Ο.Κ.) και όχι εφαπτόμενου του άξονος του οδοστρώματος.

Όφειλε, επίσης, να μειώσει την, υπερβολική για τις επικρατούσες συνθήκες της οδού (πυκνή ομίχλη, οδόστρωμα ολισθηρό, απότομη στροφή ενόψει), ταχύτητα του ως άνω αυτοκινήτου (παράβαση του άρθρου 19 παρ. 2 και 3 του ΚΟΚ) που ανέρχονταν σε 90 χ/ώρα, ενώ το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας ήταν 50 χ/ώρα. Βάσει των ανωτέρω το Δικαστήριο κρίνει ότι ο βαθμός του πταίσματος των δύο οδηγών για την πρόκληση του επιδίκου ατυχήματος ανέρχεται σε 65% για τον ενάγοντα και σε 35% για την 1η εναγόμενη.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του έκρινε τα διαφορετικά όσον αφορά τη συνυπαιτιότητα των εμπλεκόμενων οδηγών στην πρόκληση του επίδικου ατυχήματος, δεχθέν ως εν μέρει βάσιμη την, περί συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος, ένσταση των εναγόμενων (άρθρο 300 ΑΚ) για την πρόκληση του επιδίκου ατυχήματος, δεν εκτίμησε σωστά κατά τούτο το αποδεικτικό υλικό και ο, περί του αντιθέτου, λόγος της κρινόμενης εφέσεως πρέπει να γίνει δεκτός κατ' ουσία.

Εντεύθεν παρέπεται ότι συντρέχει λόγος επανακαθορισμού των, αρρήκτως συνδεομένων με την υπαιτιότητα, ποσών της περιουσιακής και μη ζημίας του ενάγοντος. Ειδικότερα το ποσό της περιουσιακής του ζημίας, των 8.658.935 δρχ. που προαναφέρθηκε και το οποίο του επιδικάστηκε αμετακλήτως με την υπ' αριθμ. 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης, πρέπει να αναπροσαρμοστεί, εφόσον το παρόν Δικαστήριο δέχεται μικρότερο ποσοστό συνυπαιτιότητας του ενάγοντος και να μειωθεί κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας 65% αυτού, ήτοι κατά 5.628.307,75 δρχ.

ή 16.517,41 ευρώ και απομένει να λάβει 3.030.627,25 δρχ. ή 8.893,99 ευρώ. Περαιτέρω, αποδείχθηκε, ότι ο ενάγων, συνεπεία του ατυχήματος, υπέστη κάταγμα αριστερής κοτύλης της λεκάνης ενδαρθικό, εξαιτίας του οποίου νοσηλεύθηκε στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο …, από την 24η-2-199… έως την 27η-2-199…, οπότε διακομίστηκε στο Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο (Γ.Π.Ν.) …, όπου νοσηλεύθηκε έως την 16η-4-199….

Υποβληθείς σε εξέταση δι' αξονικού τομογράφου διαπιστώθηκε ότι, εκτός από το κάταγμα που προαναφέρθηκε, έφερε και οπίσθιο εξάρθρημα κεφαλής του μηριαίου οστού με εκτεταμένη κάκωση του αρθρικού θύλακος και χόνδρου αυτών και επί πλέον κάκωση και θλαστικά τραύματα του συστοίχου γόνατος αυτού. Την 5η-3-199… υποβλήθηκε σε χειρουργική ανάταξη του εξαρθρήματος και σε οστεοσύνθεση των καταγμάτων, τέθηκε δε σε σκελετική έλξη του αριστερού ποδός μέχρι την 30η-3-199… (βλ.

το, από 16-4-199…, εξιτήριο και ενημερωτικό σημείωμα του Γ.Π.Ν. …, την, από 29-6-199… ιατρική γνωμάτευση του διευθυντή της ορθοπεδικής κλινικής του ως άνω Νοσοκομείου, Δ. Β., καθώς και την υπ' αριθμ. 864/16-2-2000 ένορκη βεβαίωση του ιδίου,

ενώπιον του προαναφερθέντος συμβολαιογράφου). Μετά ταύτα παρέμεινε κλινήρης στην οικία του, κατόπιν εντολής του θεράποντος ιατρού του μέχρι την 30η-6-199… (βλ. την, αμέσως ανωτέρω, αναφερόμενη ένορκη βεβαίωση) και υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπείες. Την 7η-9-199… υποβλήθηκε εκ νέου σε ακτινολογικό έλεγχο κατά τον οποίο διαπιστώθηκε εκ νέου ο κατακερματισμός της οροφής της αριστερής κοτύλης, προς τα έξω παρεκτόπιση της οπίσθιας κολώνας της κοτύλης, συσσώρευση υπέρπυκνου ιστού παρεκτοπίζοντος την κεφαλή του αριστερού μηριαίου προς τα έξω και πίσω, καθώς και οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις της αριστερής κατά το γόνατο αρθρώσεως (βλ.

την, από 7-9-199…, ιατρική γνωμάτευση του προαναφερομένου διευθυντή της ορθοπεδικής κλινικής του ως άνω Νοσοκομείου, καθώς και την υπ' αριθμ. 8164/16-2-2000 ένορκη βεβαίωση του ιδίου). Την 26η-3-199… υποβλήθηκε σε νέα χειρουργική επέμβαση στην ορθοπεδική κλινική του ίδιου Νοσοκομείου για βελτίωση της κινητικότητος της ως άνω αρθρώσεως, λόγω επωδύνου δυσκαμψίας του αριστερού ισχίου, εξήλθε δε από το Νοσοκομείο την 2α-4-199…(βλ.

το, από 2-4-199… εξιτήριο και ενημερωτικό σημείωμα του Νοσοκομείου). Αρχικώς κρίθηκε ανίκανος για εργασία για χρονικό διάστημα έξι (6) εβδομάδων (βλ. την, από 13-4-199…, ιατρική γνωμάτευση του προαναφερομένου διευθυντή της ορθοπεδικής κλινικής του ως άνω Νοσοκομείου), κατόπιν δε εξετάσεώς του, την 27η-4-199…, από την Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή … του Νομαρχιακού Διαμερίσματος …, κρίθηκε ανάπηρος σε ποσοστό 67% για χρονικό διάστημα ενός (1) έτους (βλ.

την υπ' αριθμ. 1.128/ 27-4-199… γνωμάτευση της ως άνω Επιτροπής). Λόγω του είδους των τραυμάτων του, ο ενάγων αδυνατούσε να αυτοεξυπηρετηθεί κατά τον χρόνο της νοσηλείας του τόσο στα Νοσοκομεία, όσο και κατ' οίκον, και είχε ανάγκη προσλήψεως αποκλειστικής νοσοκόμου - οικιακής βοηθού επί 24ώρου βάσεως, για την φροντίδα και την εξυπηρέτησή του, έργο το οποίο ανέλαβε η σύζυγός του.

Αν προσελάμβανε νοσοκόμο - οικιακή βοηθό θα κατέβαλε το ποσό των 1.580.000 δρχ., ενώ δεν αποδείχθηκε ότι θα κατέβαλε και το επί πλέον ποσό των 60.000 δρχ. Το, ως άνω, ποσό των 1.580.000 δρχ. παριστά ζημία αποκαταστατέα κατά την έννοια του άρθρου 930 παρ. 3 ΑΚ [βλ. την αναιρετική απόφαση (ΑΠ 132/2010)]. Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του έκρινε τα ίδια, σωστά, κατά τούτο, τις αποδείξεις εκτίμησε και συνακόλουθα ο, περί του αντιθέτου, λόγος της κρινομένης εφέσεως πρέπει ν' απορριφθεί κατ' ουσίαν.

Με βάση τα εκτιθέμενα το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων συνεπεία του τραυματισμού του κατά το ένδικο ατύχημα υπέστη ηθική βλάβη για την αποκατάσταση της οποίας πρέπει να του επιδικασθεί χρηματική ικανοποίηση, η οποία, ενόψει των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγινε το ατύχημα, του βαθμού της αμέλειας που βαρύνει τον ενάγοντα και την πρώτη των εναγομένων στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος, την φύση και την έκταση του τραυματισμού του ενάγοντος, του είδους και του βαθμού της αναπηρίας που του κατέλιπε, που είχε ως συνέπεια την πρόωρη παύση της άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος και την συνταξιοδότησή του, της σωματικής ταλαιπωρίας, της ηλικίας του (56 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος), της οικονομικής κατάστασης και της κοινωνικής θέσης των διαδίκων φυσικών προσώπων (η ευθύνη των ασφαλιστικών εταιρειών είναι εγγυητική), πρέπει να ορισθεί στο ποσό των 15.000 ευρώ, το οποίο κρίνεται εύλογο, απορριπτομένου του μείζονος αιτουμένου συναφώς, ως αβάσιμου.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, συνεπώς, που με την εκκαλουμένη απόφαση επιδίκασε ως χρηματική ικανοποίηση το ποσό των 3.000.000 δρχ. ή 8.804 ευρώ εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις που προσκομίστηκαν και όσα υποστηρίζονται με την από 9-8-2000 έφεση του ενάγοντος πρέπει να γίνουν δεκτά μερικά, ως ουσιαστικά βάσιμα και να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση ως προς την αγωγική αξίωση της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.

Ακολούθως θα πρέπει να του επιδικασθεί για την αιτία αυτή το ως άνω ποσό των 15.000 ευρώ.

Τέλος, όπως προεκτέθηκε, το ένδικο ατύχημα προκάλεσε στον ενάγοντα σωματικές βλάβες, οι οποίες περιγράφονται λεπτομερώς στα προαναφερόμενα ιατρικά πιστοποιητικά, οι οποίες του δημιούργησαν μόνιμη χωλότητα λόγω της βράχυνσης του αριστερού σκέλους κατά 4 εκατοστά, η οποία σύμφωνα με τις αντιλήψεις της ζωής επιδρούν δυσμενώς στο επαγγελματικό, οικονομικό, κοινωνικό μέλλον του και δικαιολογούν την επιδίκαση σε αυτόν χρηματικού ποσού ως ιδιαίτερη χρηματική παροχή αυτοτελή εκ του άρθρου 931ΑΚ, το οποίο λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία, προσωπικές ιδιότητες του ενάγοντος, την φύση και την έκταση της αναπηρίας του, την κοινωνική του κατάσταση και την οικονομική κατάσταση των διαδίκων, τις συνθήκες τελέσεως του ατυχήματος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του, πρέπει να οριστεί στο ποσό των 15.000 ευρώ. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που απέρριψε την εν λόγω αξίωση ως αβάσιμη, έσφαλε στην ορθή εφαρμογή του νόμου και εκτίμηση των αποδείξεων. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος έφεσης και αφού εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση κατά το τμήμα τούτο να γίνει δεκτή η εν λόγω αυτοτελής αγωγική αξίωση εκ του άρθρου 931 ΑΚ και να επιδικασθεί στον ενάγοντα για την αιτία αυτή το ποσό των 15.000 ευρώ.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει, αφού κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της από 27-7-2000 έφεσης κατά το μέρος, που αφορά την τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", να γίνει δεκτή η από 9-8-2000 έφεση του ενάγοντος, να απορριφθεί η αντέφεση της τρίτης εφεσίβλητης ασφαλιστικής εταρίας και να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη 47/2000 απόφαση, κατά το μέρος, που αφορά την από 1-10-1999 (και με αριθμό κατάθ. 1179/6-10-1999 αγωγή του εκκαλούντος - ενάγοντος και στα διαγραφόμενα από την 132/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου όρια δηλαδή της πλασματικής αμοιβής της συζύγου του ενάγοντος, ως αποκλειστικής νοσοκόμου - οικιακής βοηθού και της αποζημίωσης εκ του άρθρου 931 ΑΚ και να επανακαθοριστούν τα αρρήκτως συνδεόμενα με την συνυπαιτιότητα αγωγικά κονδύλια, λόγω του ορισθέντος ποσοστού συνυπαιτιότητας σε 65% (χρηματική ικανοποίηση και επιδικασθείσα θετική ζημία).

Στη συνέχεια, αφού κρατηθεί η υπόθεση, κατά το άρθρο 535 ΚΠολΔ πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή, ως βάσιμη κατ' ουσία και να επιδικασθούν στον ενάγοντα τα εξής ποσά: α) 1.580.000 δρχ. ή 4.636 ευρώ για την πλασματική αμοιβή της συζύγου του και μετά την μείωση κατά το ποσοστό της συνυπαιτιότητάς του πρέπει να ορισθεί στο ποσό των 1.390 ευρώ, β) 15.000 ευρώ ως αποζημίωση εκ του άρθρου 931 ΑΚ, γ) 15.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, δ) το ποσό των 8.658.935 δρχ., που όπως αναφέρθηκε ήδη επιδικάσθηκε αμετακλήτως στον ενάγοντα με την 34/2006 απόφαση του Εφετείου Θράκης και δεν προσβλήθηκε με σχετικό λόγο της από 25-11-2008 αιτήσεως αναίρεσης, κατά της ως άνω 34/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης, ως αποζημίωση για την θετική ζημία, που υπέστη ο ενάγων συνεπεία του ένδικου ατυχήματος, το οποίο πρέπει να επανακαθοριστεί, κατά τα ήδη εκτεθέντα, ως αρρήκτως συνδεόμενο με το ποσοστό της συνυπαιτιότητας του ενάγοντος και να ορισθεί στο ποσό των 8.893,99 ευρώ κατά τον ήδη αναφερθέντα υπολογισμό και το οποίο θα πρέπει να ενσωματωθεί στην παρούσα για λόγους, που αφορούν το ενιαίο της εκτέλεσης, το οποίο, όμως, αν έχει καταβληθεί από τους εναγομένους θα πρέπει να συνυπολογιστεί κατά την εκτέλεση της παρούσας, χωρίς ωστόσο, με την ενσωμάτωση αυτή να επιδικάζεται στον ενάγοντα μείζον του αιτηθέντος.

Επομένως οι εναγόμενοι πρέπει να υποχρεωθούν να καταβάλουν στον ενάγοντα, έκαστος εις ολόκληρο το ποσό των 40.283,99 ευρώ (1.390 € + 15.000 € + 15.000 € + 8.893,99 €) νομιμοτόκως από τις επιδόσεως της αγωγής μέχρις εξοφλήσεως. Τέλος οι εναγόμενοι πρέπει να καταδικασθούν στην πληρωμή μέρους των εξόδων του ενάγοντος (άρθρο 178 παρ. 1, 183 ΚΠολΔ) και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, όπως ορίζεται, ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δικάζοντας ερήμην της πρώτης και δεύτερου των εναγομένων και αντιμωλία των λοιπών.

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 27-7-2000 έφεσης ως προς την τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ".

Δέχεται τυπικώς την από 9-8-2000 έφεση και αντέφεση.

Απορρίπτει κατ' ουσία την αντέφεση.

Δέχεται εν μέρει την από 9-8-2000 έφεση.

Εξαφανίζει την εκκαλουμένη 47/2000 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ορεστιάδας κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό τμήμα.

Κρατεί και δικάζει την από 1-10-1999 (και με αριθμό κατάθ. 1179/6-10-1999) αγωγή κατά το τμήμα τούτο.

Υποχρεώνει τους εναγομένους να καταβάλουν στον ενάγοντα, έκαστος εις ολόκληρο, το ποσό των σαράντα χιλιάδων διακοσίων ογδόντα τριών ευρώ και ενενήντα εννέα λεπτών (40.283,99 ευρώ) νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής μέχρις εξοφλήσεως.

Καταδικάζει τους εναγομένους να καταβάλουν στον ενάγοντα μέρος των δικαστικών εξόδων και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας από δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Νοεμβρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ