1788/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1788 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1788/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Μ. Κ. του Π., ενεργούντος για τον εαυτό του ατομικά και για το ανήλικο τέκνο του ως ασκούντος τη γονική μέριμνα αυτού: 1α Κ. Ν. του Μ. και της Μ., κάτοικος ... 2. Κ. Π. του Μ. και της Μ., κάτοικος ..., 3.Κ. Δ. του Μ. και της Μ., κάτοικος ... 4.Κ. Μ. του Μ. και της Μ., κάτοικος ... 5.Κ. Γ. του Μ. 6. Χ. Θ., κατοίκου ... Ρωσίας, 7. Χ. ή Χ. Γ., κάτοικο ..., 8.Χ. Π., κάτοικο ... Ρωσίας, 9.Χ. ή Χ. Ε., κατοίκου ..., 10. Χ. ή Χ. Χ., κατοίκου ... 11. Χ. ή Χ. Β., κάτοικος ..., 12. Κ. Π. του Π., κάτοικος ... και 13. Κ. Ν. συζ. Π., κάτοικος ..., όλοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαστεργίου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Δ. Μ. του Π., κατοίκου ... 2. Της ομορρύθμου εταιρίας, με την επωνυμία "Μ.Σ. και ΣΙΑ Ο.Ε." που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα 3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας Γενικών Ασφαλίσεων, που εδρεύει στη Θέρμη Θεσσσαλονίκης, με την επωνυμία "INTERLIFE Α.Α.Ε.Γ.Α.", νόμιμα εκπροσωπούμενης, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου τους δικηγόρου Γεώργιου Μανουσάκη. και 4. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΓΑ" που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, νόμιμα εκπροσωπούμενης,η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-4-2004 αγωγή των ήδη αναιρειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:16695/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 2959/2006 μη οριστική και 1557/2009 οριστική απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29-4-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 20-9-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης μόνο κατά τον πέμπτο και κατά το μέρος αυτού από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ λόγο και να απορριφθεί κατά τους λοιπούς (κύριους και προσθέτους λόγους).

Ο πληρεξούσιος των 1ου, 2ου και 3ου αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330και 914 Α.Κ. συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή, από το δικαστήριο της ουσίας, των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του Ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 Α.Κ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του Κ.Ο.Κ. δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Εξάλλου, ο από το αρθρ. 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης, για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται όταν ο κανόνας δικαίου δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα. Επίσης, ο από το άρθ. 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλείπεις ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση-στάθμιση-αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Περαιτέρω, ο από το άρθρ. 559 αριθμ. 8β' ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται εάν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και τέλος, ο από το άρθρ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται εάν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

Με τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί την ύπαρξη συνυπαιτιότητας, μόνο κατά ποσοστό 50%, για την πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, για τον εναγόμενο οδηγό του φορτηγού αυτοκινήτου (ενώ κατά την άποψη των αναιρεσειόντων έπρεπε κατά 90%), καθώς και την ύπαρξη συνυπαιτιότητας για τον ενάγοντα - νυν αναιρεσείοντα - οδηγό του ΙΧΕ αυτοκινήτου, όπως, επίσης και την ύπαρξη συνυπαιτιότητας της θανασίμως τραυματισθείσας συνοδηγού, για την επέλευση του θανάτου της, υπέπεσε στην πλημμέλεια την προβλεπόμενη:

α) από το άρθ. 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, εκ του ότι παραβίασε, ευθέως και εκ πλαγίου, τις διατάξεις των άρθρων 914, 300, 330, 297, 298 Α.Κ. (πρώτος λόγος), β) από το άρθρ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, (μόνον, κατ' ορθή εκτίμηση και όχι και 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο), εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη τους προβληθέντες από τους ενάγοντες - νυν αναιρεσείοντες αγωγικούς ισχυρισμούς τους, που θεμελίωναν την αγωγή τους, κατά το κεφάλαιο της (αποκλειστικής, κατά την άποψή τους) υπαιτιότητας του εναγομένου οδηγού του φορτηγού αυτοκινήτου (δεύτερος λόγος) και γ) από το αριθμ. 11 ΚΠολΔ., εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη τα επικληθέντα και προσαχθέντα από τους ενάγοντες-αναιρεσείοντες έγγραφα, από τα οποία αποδεικνυόταν ο ισχυρισμός τους περί υπαιτιότητας του εναγομένου οδηγού και ειδικώτερα ότι δεν έλαβε υπόψη το από 2.3.2003 απόσπασμα αδικημάτων και συμβάντων της Δ/νσης Τροχαίας Θεσσαλονίκης, καθώς και την έκθεση αυτοψίας και το σχεδιάγραμμα της Τροχαίας, τις φωτογραφίες, που απεικόνιζαν τις βλάβες των δύο συγκρουσθέντων οχημάτων και τις αποφάσεις του ποινικού δικαστηρίου (3290/2007 του Γ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης και 568/2008 του Β' Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι το ένδικο τροχαίο ατύχημα, κατά το οποίο τραυματίσθηκε θανάσιμα η συγγενής των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων Μ. Κ., συνοδηγός και ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου, το οποίο οδηγούσε ο σύζυγός της - πρώτος ενάγων - νυν αναιρεσείων και το οποίο επέπεσε επί του σταθμευμένου (λόγω βλάβης) φορτηγού αυτοκινήτου, το οποίο οδηγούσε ο πρώτος των εναγομένων - νυν αναιρεσιβλήτων και ήταν ιδιοκτησίας της δευτέρας εξ αυτών και ασφαλισμένο, για τις έναντι τρίτων ζημίες, στην τρίτη εναγομένη - νυν αναιρεσίβλητη, ασφαλιστική εταιρεία, οφείλεται σε συγκλίνουσα υπαιτιότητα (κατά ποσοστό 50%) των οδηγών των δύο οχημάτων, με την εξής αιτιολογία: "Την 1.3.2003 και περί ώρα 15.00' ο πρώτος εναγόμενος, Δ.

Μ., οδηγούσε το με αριθ. κυκλ. ... ΙΧΦ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγομένης Ο.Ε. με την επωνυμία "Μ. Σ. και Σία Ο.Ε.", προστηθείς απ' αυτή, στην Περιφερειακή οδό Θεσσαλονίκης, με κατεύθυνση προς το κέντρο της πόλης. Όταν πλησίασε στον κόμβο της περιφερειακής αυτής οδού Κατσιμίδη, αντιλήφθηκε ότι υπήρχε βλάβη στο σύστημα παροχής αέρα του αυτοκινήτου, που προμήθευε αέρα στο σύστημα ανύψωσης φορτίων που ήταν εγκατεστημένο στην πόρτα της καρότσας του φορτηγού - οπίσθια υδραυλική πλατφόρμα, τότε ακινητοποίησε το φορτηγό στο δεξιό τμήμα της οδού Κατσιμίδη, καταλαμβάνοντας το έρεισμα που υπάρχει στο δεξιό άκρο της οδού, καθώς και μεγάλο μέρος, 2 μέτρα περίπου, από τη δεξιά λωρίδα του ρεύματος κυκλοφορίας προς το κέντρο της πόλης.

Η οδός Κατσιμίδη είναι διπλής κατεύθυνσης, διαθέτει δύο ρεύματα κυκλοφορίας, συνολικού πλάτους 9 μέτρων το καθένα και κάθε ρεύμα κυκλοφορίας διαθέτει δύο λωρίδες κυκλοφορίας, πλάτους 4,5 μέτρων η καθεμία. Ο ως άνω οδηγός του Ι.Χ.Φ., αν και γνώριζε ότι η βλάβη του αυτοκινήτου δεν μπορούσε να αποκατασταθεί μέσα σε λίγη ώρα, δέχθηκε, μετά από σχετική εντολή του νομίμου εκπροσώπου της δεύτερης εναγομένης εταιρίας ιδιοκτήτριας του ΙΧΦ, που τον προέστησε στην οδήγηση του .να ανοίξει την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου, όπου ήταν εγκατεστημένη η υδραυλική πλατφόρμα, προκειμένου να μεταφορτωθούν τα αντικείμενα που μετέφερε σε άλλο φορτηγό για να προωθηθούν στον προορισμό τους, με αποτέλεσμα, έχοντας βλάβη στο σύστημα αέρος, όπως προαναφέρθηκε, η υδραυλική πλατφόρμα να μη μπορεί να επανέλθει στη θέση της.

Έτσι η πλατφόρμα παρέμεινε ανοικτή σε τέτοιο σημείο, ώστε να αποκρύπτει τα πίσω φώτα του φορτηγού καθώς και τα σημεία αντανάκλασης του φωτός που διέθετε, επί πλέον δεν επισήμανε όπως είχε υποχρέωση το τμήμα της πλατφόρμας που προεξείχε του αυτοκινήτου πέραν του ενός μέτρου, ούτε τοποθέτησε τριγωνική πινακίδα ή άλλη κατάλληλη συσκευή ώστε να ειδοποιούνται εγκαίρως οι οδηγοί, σε απόσταση μεγαλύτερη των είκοσι μέτρων, παρά μόνο έναν μόνο κώνο, κόκκινου χρώματος και αυτόν πολύ κοντά στο ακινητοποιημένο φορτηγό.

Ο ισχυρισμός του ενάγοντος οδηγού ότι τοποθέτησε αρκετούς κώνους μετά την στάθμευση του οχήματος αυτού, πέραν του ότι δεν αποδείχτηκε, δεν θα ήταν και αρκετό για την ασφαλή σήμανση του, αφού αυτοί και αν ακόμη είχαν τοποθετηθεί, θα μπορούσαν εύκολα να μετακινηθούν και όφειλε αυτός να λάβει αποτελεσματικά μέτρα για την επισήμανση του οχήματος, το οποίο λόγω και του σκούρου χρώματος του (μπλε) δεν ήταν εύκολα ορατό.

Περαιτέρω αποδείχτηκε ότι την ίδια νύκτα και περί ώρα 00.45' της 2-3-2003, ο Μ. Κ., πρώτος ενάγων, οδηγούσε το ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, επί της οδού Κατσιμίδη, προερχόμενος από την περιφερειακή οδό Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση προς το κέντρο της πόλης. Στη θέση του συνοδηγού συνεπέβαινε η σύζυγος του Μ. Κ., και στα πίσω καθίσματα ο ανήλικος γιος τους Ν.

Κ. ηλικίας τότε 9 περίπου ετών. Προηγουμένως, ο ενάγων οδηγός του ΙΧΕ, ιδιοκτησίας της συζύγου του, είχε καταναλώσει στο γαμήλιο δείπνο φιλικού τους προσώπου ικανή ποσότητα οινοπνευματωδών ποτών, που επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό την οδηγητική του ικανότητα (βρέθηκε με την μέθοδο της αιμοληψίας η ύπαρξη αλκοόλης στο αίμα του, 1,39% gr κατά την εξέταση του πρώτου δείγματος, και 1,41% gr κατά την εξέταση του δευτέρου δείγματος), ενώ δεν αποδείχτηκε ότι οι ως άνω επιβάτες του ΙΧΕ ήταν προσδεμένοι με τις ζώνες ασφαλείας. 0 ως άνω ενάγων οδηγός, κατά την είσοδο του στην οδό Κατσιμίδη, δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως το ως άνω σταθμευμένο αντικανονικά φορτηγό, αν και υπήρχε επαρκής τεχνητός φωτισμός, δεν μετρίασε την ταχύτητα του στο επιβαλλόμενο από τις περιστάσεις μέτρο καθώς εκινείτο με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη των 50 χ/ω που ήταν η ανώτατη επιτρεπόμενη (70-80 χ/ω) στο σημείο εκείνο (κατοικημένη περιοχή) της οδού, ενόψει μάλιστα και του ότι εκινείτο νύχτα και πλησίαζε μάλιστα σε στροφή με αποτέλεσμα να μη ασκεί τον έλεγχο του οχήματος του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς, εν ανάγκη δε να διακόψει την πορεία του, ως συνετός οδηγός πρίν από κάθε εμπόδιο.

Έτσι όταν αντιλήφθηκε μπροστά του το εν λόγω όχημα, σε απόσταση 30 περίπου μέτρων και επειδή βρισκόταν υπό την επήρεια οινοπνεύματος που του είχε προκαλέσει πτώση των πνευματικών και σωματικών του λειτουργιών δεν μπόρεσε να ακινητοποιήσει έγκαιρα το όχημα που οδηγούσε με τροχοπέδηση ή να ενεργήσει τον κατάλληλο αποφευκτικό ελιγμό στα αριστερά αν και υπήρχε περιθώριο για να αποφύγει την επ' αυτού πρόσκρουση του αυτοκινήτου του και επέπεσε με σφοδρότητα με το εμπρόσθιο δεξιό τμήμα του ΙΧΕ αυτοκινήτου που οδηγούσε, στο πίσω αριστερό τμήμα της προεξέχουσας πλατφόρμας φορτώσεως του ΙΧΦ.

Από την πρόσκρουση αυτή, η ως άνω συνεπιβάτης του ενάγοντος - σύζυγος του Μ. Κ., λόγω της συρρίκνωσης του τμήματος του ΙΧΕ αυτοκινήτου εξαιτίας της σφοδρότητας της σύγκρουσης στο εμπρός δεξιό μέρος, όπου καθόταν στη θέση του συνοδηγού, υπέστη πολλαπλά τραύματα σε όλο το σώμα, κυρίως όμως υπέστη κάταγμα της μετωπιαίας χώρας επεκτεινόμενο, σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση, δια του τουρκικού εφιππίου στο οπίσθιο εγκεφαλικό βάθρο δεξιά, εγκεφαλικές θλάσεις, υποσκληρίδιο και υπαραχνοειδή αιμορραγία συνεπεία των οποίων, ως μόνης ενεργού αιτίας, επήλθε ο θάνατός της".

Περαιτέρω, όσον αφορά το ζήτημα της (συν)υπαιτιότητας της θανούσας συνοδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "..αυτή ενώ γνώριζε ότι ο σύζυγός της είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα οινοπνευματωδών ποτών, αφού συνδιασκέδαζαν εκείνο το βράδυ και ότι επομένως δεν ήταν ικανός να οδηγήσει, παρά ταύτα αυτοδιακινδύνευσε, αφού δέχτηκε να επιβιβασθεί στο εν λόγω ΙΧΕ, με οδηγό το σύζυγό της, προκειμένου να επιστρέψουν στην οικία τους και τη βαρύνει για το λόγο αυτό συντρέχον πταίσμα και πρέπει, δεκτής γενομένης ως βάσιμης κατ' ουσίαν της σχετικής ένστασης, να της καταλογισθεί συνυπαιτιότητα σε ποσοστό 30% για την πρόκληση του θανάτου της".

Και υπό τις παραδοχές αυτές έκρινε ως βάσιμη κατ'ουσίαν την ασκηθείσα από τους ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες έφεση, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία είχε απορριφθεί η αγωγή τους (με την αιτιολογία ότι ο εναγόμενος οδηγός του φορτηγού δεν εβαρύνετο με υπαιτιότητα) και αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή αυτή, ως προς τους τρείς πρώτους των εναγομένων - νυν αναιρεσιβλήτων, τους οποίους και αφορούν οι τρείς πρώτοι λόγοι αναίρεσης.

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο, ορθά εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 914, 300, 297, 298 ΑΚ, ενώ, εξ άλλου διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ύπαρξη των όρων και προϋποθέσεων για την ορθή εφαρμογή των ως άνω εφαρμοσθεισών διατάξεων, σχετικά με το ζήτημα της ύπαρξης συνυπαιτιότητας του ενάγοντα - οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου και της συνεπιβαίνουσας συζύγου αυτού και κατά συνέπεια ο πρώτος, από το άρθρο αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος που οι αιτιάσεις αφορούν το ύψος του ποσοστού συνυπαιτιότητας είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς το ζήτημα αυτό, συνιστά κρίση περί τα πραγματικά περιστατικά, η οποία, κατά το άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο, ενώ, εξ άλλου, κατά το μέρος, που οι αιτιάσεις αφορούν την (συν)υπαιτιότητα του εναγομένου οδηγού του φορτηγού, είναι σε κάθε περίπτωση απαράδεκτος, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων, αφού το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, έκρινε ότι ο εναγόμενος -οδηγός του φορτηγού βαρύνεται με υπαιτιότητα, για την πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, το ποσοστό της οποίας, κατά την ανέλεγκτη κρίση του προσδιόρισε σε ποσοστό 50%.

Απορριπτέος, επίσης, ως αβάσιμος, είναι ο δεύτερος, από το άρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, διότι από το προαναφερθέν περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, σαφώς προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του φερόμενους ως μη ληφθέντες υπόψη αγωγικούς ισχυρισμούς των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων, σχετικά με τη θεμελίωση της υπαιτιότητας του εναγομένου οδηγού και κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι ο τελευταίος είναι (συν)υπαίτιος για την επέλευση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος.

Ομοίως, απορριπτέος, ως αβάσιμος, είναι και ο τρίτος, από το άρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, διότι από τη διαλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς το ζήτημα της υπαιτιότητας, έλαβε υπόψη "και όλα γενικώς τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, μεταξύ των οποίων και αυτά της ποινικής δίκης, για την οποία εκδόθηκε αρχικά η με αριθμ. 3290/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, στη συνέχεια δε, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως κατ' αυτής, εκ μέρους του πρώτου κατηγορουμένου - πρώτου εναγομένου εκδόθηκε η με αριθμό 368/2008 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης", ουδεμία καταλείπεται αμφιβολία ότι το δικάσαν Εφετείο έλαβε υπόψη του και τα ως άνω φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη έγγραφα, ορισμένα εκ των οποίων, άλλωστε (όπως οι προαναφερόμενες ποινικές αποφάσεις) μνημονεύονται ειδικώς.

ΙΙ. Στη διάταξη της παραγράφου 2 του άρθρου 6 του Ν.489/1976 (όπως ήδη ισχύει) ορίζεται ότι "Η ασφαλιστική κάλυψη πρέπει να περιλαμβάνει την έναντι τρίτων αστική ευθύνη εξ αιτίας θανάτωσης ή σωματικής βλάβης ή ζημιών σε πράγματα, στην οποία περιλαμβάνεται και η χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη ή ηθική βλάβη καθώς και την αστική ευθύνη λόγω θανάτωσης ή σωματικών βλαβών έναντι των μελών της οικογενείας του ασφαλισμένου οδηγού ή κάθε άλλου προσώπου του οποίου η αστική ευθύνη καλύπτεται σύμφωνα με την πρώτη παράγραφο, ανεξάρτητα από δεσμό συγγένειας".

Εξάλλου, στη διάταξη του άρθρου 7 του αυτού νόμου ορίζεται, ότι "Δεν θεωρούνται τρίτοι, κατά την έννοια των διατάξεων του όρθρου 2 παρ. 1 κα, άρθρου 6 παρ. 2 : α) Ο οδηγός του αυτοκινήτου που προξένησε τη ζημία, β) κάθε πρόσωπο του οποίου η ευθύνη καλύπτεται με σύμβαση ασφάλισης, γ) εκείνος ο οποίος έχει καταρτίσει μετά του ασφαλιστή σύμβαση και δ) οι νόμιμοι εκπρόσωποι νομικού προσώπου που είναι ασφαλισμένο ή εταιρίας που δεν έχει αποκτήσει νομική προσωπικότητα".

Και τα δύο ως άνω άρθρα ισχύουν, όπως τροποποιήθηκαν με το Π.Δ 264/91. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι ο Ν. 489/1976 ρυθμίζει την έναντι τρίτων υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης από αυτοκίνητο, αποβλέπει δηλαδή στην προστασία τρίτων προσώπων και όχι του ίδιου του κυρίου του αυτοκινήτου κα. ασφαλισμένου.

Η κάλυψη ιδίων ζημιών δεν ρυθμίζεται από το Ν. 489/1976, αλλά είναι προαιρετική, υπό την προϋπόθεση κατάρτισης πρόσθετης ασφάλισης, για την κάλυψη των ζημιών αυτών. Σύμφωνα με τα ανωτέρω, δεν πρόκειται περί ευθύνης έναντι τρίτου προσώπου, όταν από πταίσμα του οδηγού του οχήματος, τραυματίζεται ή θανατώνεται ο ασφαλισμένος - ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, ο οποίος, κατά το ατύχημα, ήταν συνεπιβάτης.

Στην περίπτωση αυτή ο τραυματισθείς ή θανατωθείς, ασφαλισμένος ή λήπτης της ασφάλισης ιδιοκτήτης του οχήματος, δεν είναι τρίτος, διότι η ευθύνη αυτού καλύπτεται από την ασφαλιστική σύμβαση και, ως εκ τούτου, δεν έχει αξίωση, είτε ο ίδιος, είτε σε περίπτωση θανάσιμου τραυματισμού του, οι κληρονόμοι του ή άλλοι δικαιοδόχοι του, κατά του ασφαλιστή (Α.Π. 637/2010, ΑΠ 1139/2007, ΑΠ 876/2007).

Εξ άλλου, η προαναφερθείσα διάταξη του αρθ. 7 Ν.489/1976, δεν προσκρούει στις Συνταγματικές διατάξεις του άρθ. 2 παρ. 1 (αρχή της προστασίας του ανθρώπου), του αρθ. 4 παρ.1 (αρχή της ισότητας), του αρθρ. 5 παρ.1 και 106 παρ. 2 (δικαίωμα συμμετοχής στην κοινωνική και οικονομική ζωή και προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του άρθ. 21 παρ. 1 (προστασία της οικογένειας) και άρθ. 25 παρ.παρ. 1 και 3 (αρχή της αναλογικότητας).

Από το παραδεκτώς, κατ' άρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ ελεγχόμενο δικόγραφο της κρινόμενης αγωγής, προκύπτει ότι οι ενάγοντες - νυν αναιρεσείοντες ιστορούν ότι το ΙΧΕ αυτοκίνητο, με αριθμό κυκλοφορίας …, που οδηγούσε ο πρώτος εκ των εναγόντων - αναιρεσειόντων και στο οποίο επέβαινε, ως συνεπιβάτης, η θανασίμως τραυματισθείσα σύζυγό του Μ.

Κ., ήταν ιδιοκτησίας, νομής και κατοχής της τελευταίας και ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην τετάρτη - εναγομένη - νυν αναιρεσίβλητη, ασφαλιστική εταιρεία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΓΑ", ζητούν δε να υποχρεωθεί η εναγομένη αυτή, σε ολόκληρο με τους λοιπούς (τρείς πρώτους εκ των εναγομένων), να καταβάλουν στους ενάγοντες (σύζυγο, τέκνα, αδελφούς και πεθερικά της θανούσας) τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά, για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, για στέρηση υπηρεσιών και έξοδα κηδείας, ο σύζυγος, για στέρηση διατροφής, τα τέκνα, επί πλέον δε οι έξη πρώτοι εκ των εναγόντων (σύζυγος και τέκνα), ως κληρονόμοι της θανούσας, το ποσό των 15.000 ευρώ και το ποσό των 120 ευρώ (ανάλογα με την κληρονομική μερίδα εκάστου), ως ασφάλισμα, από την πρόσθετη σύμβαση ασφάλισης, που είχε καταρτίσει η θανούσα - ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου, με την καλύπτουσα ασφαλιστικά τούτο τετάρτη εναγομένη, για την περίπτωση προσωπικού ατυχήματος αυτής και για την περίπτωση θραύσης κρυστάλλων.

Υπό το περιεχόμενο αυτό, η κρινόμενη αγωγή δεν είναι νόμιμη (πλην των δύο τελευταίων αιτημάτων, για τα οποία γίνεται αναφορά αμέσως κατωτέρω, διότι, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην προηγηθείσα νομική σκέψη, η ιδιοκτήτρια (και ασφαλισμένη) δεν θεωρείται τρίτη και δεν καλύπτεται με την ασφαλιστική σύμβαση η ζημιά που αυτή υπέστη, οι δε συγγενείς αυτής θεωρούνται τρίτοι και έχουν ευθεία αξίωση κατά της ασφαλιστικής εταιρείας, μόνο για τη ζημία την οποία οι ίδιοι έχουν υποστεί από το ατύχημα (όπως π.χ.

στην προκειμένη περίπτωση ο συνεπιβαίνων και τραυματισθείς ανήλικος υιός της ιδιοκτήτριας - ασφαλισμένης). Επομένως, το Εφετείο, το οποίο απέρριψε την κρινόμενη αγωγή, κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της τετάρτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας (έστω και με διαφορετική αιτιολογία δηλαδή ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας), ορθώς κατ' αποτέλεσμα έκρινε και ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίον προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να απορρίψει ως αόριστη και απαράδεκτη την αγωγή, ως προς την τετάρτη εναγομένη, την οποία και μόνον αφορά ο προκείμενος (καθώς και ο επόμενος) λόγος αναίρεσης, υπέπεσε στις από το άρθ. 559 αριθμ. 1, 8 και 14 ΚΠολΔ πλημμέλειες, είναι απορριπτέος, κατά το άρθ. 578 ΚΠολΔ.

Ο πέμπτος λόγος, κατά το σκέλος αυτού από το άρθ. 559 αριθμ. 9 ΚΠολΔ με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προαναφέρθηκε, απέρριψε ως αόριστη την αγωγή, ως προς την τετάρτη εναγομένη, ασφαλιστική εταιρεία, άφησε αδίκαστο το αίτημα, περί της εις ολόκληρο με τους λοιπούς εναγομένους καταδίκης της τετάρτης εναγομένης, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, αφού το τελευταίο αυτό αίτημα είναι παρεπόμενο και ερευνάται από το δικαστήριο, μόνον εάν γίνει δεκτή κατ' ουσίαν η αγωγή.

Όσον αφορά το δεύτερο μέρος του πέμπτου, από το άρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, όπως ήδη αναφέρθηκε στην προηγηθείσα νομική σκέψη, είναι δυνατή η κάλυψη ιδίων ζημιών του ιδιοκτήτη και ασφαλισμένου του αυτοκινήτου, από την ασφαλίζουσα αυτό, για ζημιές έναντι τρίτων, ασφαλιστική εταιρεία, υπό την προϋπόθεση κατάρτισης (προαιρετικής) πρόσθετης σύμβασης ασφάλισης, για την κάλυψη των ζημιών αυτών, η κάλυψη δε αυτή των ζημιών ρυθμίζεται από τις διατάξεις του Ν.2496/1997 "ιδιωτική ασφάλιση" και όχι από το Ν.489/1976 και κατά συνέπεια, όταν έχει καταρτισθεί πρόσθετη ασφάλιση, για προσωπικό ατύχημα ή για θραύση του παρμπρίζ και επέλθει ο ασφαλιστικός κίνδυνος, ο ασφαλισμένος ή σε περίπτωση θανάτου αυτού, οι κληρονόμοι του, δικαιούνται να απαιτήσουν από τον ασφαλιστή την καταβολή του ασφαλίσματος, στην αξίωσή τους δε αυτή ουδεμία ασκεί νομική επιρροή η ύπαρξη ή μη υπαιτιότητας του προκαλέσαντος την επέλευση του ασφαλιστικού κινδύνου.

Το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του και στη μείζονα πρόταση αυτής αναφέρει ότι οι πρώτοι έξη εκ των εναγόντων (σύζυγος και τέκνα - κληρονόμοι της θανούσας) επικαλούνται στην κρινόμενη αγωγή τους (όπως πράγματι προκύπτει και από το παραδεκτώς ελεγχόμενο δικόγραφο της αγωγής), ότι η θανούσα - ιδιοκτήτρια του ΙΧΕ αυτοκινήτου είχε καταρτίσει με την τετάρτη εναγομένη - ασφαλιστική εταιρεία πολυασφαλιστήριο, στο οποίο περιεχόταν και πρόσθετη ασφάλιση, για προσωπικό ατύχημα (15.000 ευρώ) και για θραύση κρυστάλλων (3.000 ευρώ) και ότι οι ενάγοντες ζητούν την καταβολή του ποσού των 15.000 ευρώ και 120 ευρώ αντίστοιχα (και ανάλογα με την κληρονομική μερίδα εκάστου), λόγω επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου.

Πλην όμως, το Εφετείο, με την απόφασή του, όπως ήδη προαναφέρθηκε, απέρριψε στο σύνολό της την κρινόμενη αγωγή των έξη πρώτων εναγόντων (συμπεριλαμβανομένων και των τελευταίων αιτημάτων) ως προς την τετάρτη εναγομένη, ασφαλιστική εταιρεία, λόγω αοριστίας, με την αιτιολογία ότι δεν αναφέρονται στην αγωγή τα πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν την υπαιτιότητα του οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου, στο οποίο επέβαινε η σύζυγος αυτού και θανασίμως τραυματισθείσα - ασφαλισμένη ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου αυτού.

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο, υπέπεσε στην από το άρθ.559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, αφού αξίωσε στοιχεία περισσότερα από όσα απαιτεί ο νόμος (αρθ.27 παρ.1 και 31 παρ.1 Ν.2496/1997) για το ορισμένο της αγωγής (νομική αοριστία), αφού, όπως προαναφέρθηκε, στην περίπτωση πρόσθετης ιδιωτικής ασφάλισης, σύμφωνα με τις ως άνω διατάξεις, η αξίωση για καταβολή του ασφαλίσματος, λόγω επέλευσης του ασφαλιστικού κινδύνου, δεν εξαρτάται από την ύπαρξη ή μη υπαιτιότητας του προκαλέσαντος το ατύχημα.

Συνεπώς, ο πέμπτος, κατά το δεύτερο μέρος αυτού λόγος αναίρεσης, πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος. Ως "πράγματα", για να ιδρυθεί ο από το αρθ.559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.ΑΠ 3/1997).

Οι λόγοι έφεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αποτελούν "πράγματα", όταν έχουν αυτοτέλεια, δηλαδή όταν αφορούν αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (Ολ.ΑΠ 11/1996, ΑΠ 1103/1998). Αντιθέτως, δεν αποτελεί "πράγμα" και συνεπώς δεν ιδρύεται ο λόγος, αν δεν ληφθεί υπόψη η αιτιολογημένη άρνηση και γενικά η άρνηση της αγωγής, η ανταγωγή ή ένστασης (Ολ.ΑΠ 469/1984), έστω και εάν προτείνονται ως λόγοι έφεσης (ΑΠ 1274/1994).

Με το δικόγραφο των προσθέτων λόγων, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, το οποίο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε τους από τους εναγομένους - νυν αναιρεσιβλήτους προβληθέντες ισχυρισμούς και ειδικώτερα δέχθηκε α) την ένσταση περί αυτοδιακινδύνευσης και συντρέχοντος πταίσματος, ως προς την επέλευση του θανάτου της, τής συνεπιβαίνουσας - συγγενούς των εναγόντων, η οποία, παρότι εγνώριζε ότι ο σύζυγός της, με τον οποίον συνδιασκέδαζε, είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα οινοπνευματωδών και δεν ήταν ικανός να οδηγήσει, εν τούτοις αποδέχθηκε να επιβιβασθεί στο αυτοκίνητο, που αυτός οδηγούσε και β) τον ισχυρισμό ότι ο (συν)υπαίτιος οδηγός του ΙΧΕ αυτοκινήτου προστήθηκε στην οδήγηση από την θανούσα - ιδικτήτρια αυτού, κρίνοντας έτσι ότι η τελευταία, ως προστήσασα αυτόν, ευθύνεται, κατά το άρθρο 922 ΑΚ, για το πταίσμα του υπ' αυτής προστηθέντος - οδηγού, υπέπεσε στην πλημμέλεια την προβλεπόμενη 1) από το άρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα από τους ενάγοντες - εκκαλούντες - νυν αναιρεσείοντες προς απόκρουση της ένστασης συντρέχοντος πταίσματος και αυτοδιακινδύνευσης της θανούσας - συγγενούς τους, ισχυρισμό, που επανέφεραν και με λόγο έφεσης, ότι η θανούσα δεν εγνώριζε εάν και πόση ποσότητα οινοπνεύματος είχε καταναλώσει ο οδηγός σύζυγός της και 2) από το άρθ. 559 αριθμ. 1 και 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι εσφαλμένα εφάρμοσε το άρθρο 922 ΑΚ (και όχι τα άρθ. 810, 811 Α.Κ., τα οποία, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων ήταν εφαρμοστέα), παρότι οι ενάγοντες επικαλέσθηκαν στις προτάσεις τους τον ισχυρισμό, ο οποίος δεν λήφθηκε υπόψη ότι ο (συν)υπαίτιος οδηγός του ΙΧΕ αυτοκινήτου δεν ήταν προστηθείς από τη θανούσα, αλλ' ότι είχε την κατοχή του αυτοκινήτου, λόγω χρησιδανείου.

Ο από το άρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ πρόσθετος λόγος (για μη λήψη υπόψη του ισχυρισμού ότι η συνεπιβαίνουσα θανούσα δεν εγνώριζε την υπό του οδηγού - συζύγου της κατανάλωση οινοπνεύματος), είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι αυτοτελής και δεν συνιστά "πράγμα", κατά την έννοια του προκείμενου λόγου, αλλ' αποτελεί απλή άρνηση στις προβληθείσες από τους εναγομένους ενστάσεις περί συντρέχοντος πταίσματος και περί αυτοδιακινδύνευσης της θανούσας (και όχι αντένσταση, όπως εσφαλμένα αναφέρουν οι αναιρεσείοντες).

Τέλος, ο από το άρθ. 559 αριθμ. 1 και 8 ΚΠολΔ πρόσθετος λόγος, ως προς το ζήτημα της κατά το άρθ. 922 ΑΚ ευθύνης της θανούσας ιδιοκτήτριας του ΙΧΕ αυτοκινήτου είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, κατά το, από το άρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, μέρος αυτού, διότι υπό την προσχηματική επίκληση της παραβίασης της ως άνω διάταξης, πλήττεται η ανέλεγκτος περί τα πραγματικά περιστατικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς την ύπαρξη σχέσης πρόστησης μεταξύ του (συν)υπαιτίου οδηγού του ΙΧΕ αυτοκινήτου και της συζύγου αυτού, η οποία είχε την κυριότητα, νομή και κατοχή του αυτοκινήτου, όπως άλλωστε και οι ίδιοι οι ενάγοντες - αναιρεσείοντες επικαλούνται στο παραδεκτώς ελεγχόμενο δικόγραφο της αγωγής τους (σελίδα 2 αυτής).

Επίσης, απορριπτέος ως απαράδεκτος είναι ο ίδιος λόγος, κατά το από το άρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ μέρος αυτού, αφού ο ισχυρισμός ότι ο οδηγός είχε την κατοχή του αυτοκινήτου, λόγω χρησιδανείου δεν είναι αυτοτελής, αλλά συνιστά απλώς άρνηση στον ισχυρισμό περί της ύπαρξης σχέσης πρόστησης μεταξύ αυτού (οδηγού) και της ιδιοκτήτριας - συζύγου του.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση (μόνον) κατά το μέρος αυτής, που αφορά το αγωγικό αίτημα των εκ των εναγόντων-νυν αναιρεσειόντων συζύγου και τέκνων της θανούσας, ως κληρονόμων αυτής, το οποίο στρέφεται κατά της τετάρτης εναγομένης-ασφαλιστικής εταιρείας περί επιδίκασης του ασφαλίσματος, από την πρόσθετη ασφάλιση για προσωπικό ατύχημα και για τη θραύση κρυστάλων, η οποία (ασφάλιση) είχε συναφθεί μεταξύ της θανασίμως τραυματισθείσας και ιδιοκτήτριας του ασφαλισμένου αυτοκινήτου και της τετάρτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (αρθ.580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσίβλητος (ασφαλιστική εταιρεία στην δικαστική δαπάνη των ως άνω αναιρεσειόντων (αρθ.176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

Κατά τα λοιπά και ως προς τους λοιπούς διαδίκους η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ'αριθμ.1557/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος αυτής, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει την εκ των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΓΑ" στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων Κ. Μ. κ.λπ. την οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κατά τα λοιπά και ως προς τους λοιπούς αναιρεσίβλητους απορρίπτει την από 29-4-2010 αίτηση των Κ. Μ. κ.λπ. για αναίρεση της υπ'αριθμ.1557/2009 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των ως άνω αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 9 Δεκεμβρίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ