Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of grounds under Civil Procedure Code Article 559.

Απόφαση 1786 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1786/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη - Εισηγήτρια, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Σεπτεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Ζωή Μαυρίδου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δήμου Κομοτηνής, που εδρεύει στην Κομοτηνή και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του αρχικά ανακόπτοντος Δήμου Αιγείρου, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βαρβάρα Παπάζογλου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/6/2005 ανακοπή του Δήμου Αιγείρου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 699/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 309/2009 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 29/5/2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη ανέγνωσε την από 16/9/2022 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 115 του ΠΔ της 11/12-11-1929 "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", το οποίο εκδόθηκε κατ` εξουσιοδότηση του άρθρου 2 του Ν 4266/1929 και αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του νόμου 5895/1933, όπως περαιτέρω τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 20 του ΑΝ 1540/1938, 19 του ΑΝ 1919/1939, 2 του ΑΝ 1925/1951 και 5 παρ. 4 του ΑΝ 263/1968, ορίζεται, μεταξύ άλλων, ότι σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων ή κτημάτων των οποίων τη νομή ή κατοχή έχει με οποιαδήποτε σχέση το Δημόσιο, βεβαιώνεται, κατά την κρίση αγαθού ανδρός και για το χρονικό διάστημα που έκαναν χρήση, αποζημίωση με πρωτόκολλο κοινοποιούμενο σε αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο, ο οποίος δικαιούται να ασκήσει ανακοπή μέσα σε ένα μήνα στον ειρηνοδίκη ή στον πρόεδρο πρωτοδικών, ανάλογα με το ποσό της αποζημίωσης, αυτοί δε, κρίνοντας εκ των ενόντων, ακυρώνουν ή επικυρώνουν το πρωτόκολλο ή περιορίζουν την αποζημίωση και ότι κατά της απόφασης αυτής, ουδέν ένδικο μέσο επιτρέπεται.

Μετά την εισαγωγή του ΚΠολΔ, καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της άνω ανακοπής κατέστη, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1 εδ. ε και στ, 3 παρ. 1, 2, 4, 24 παρ. 1 και 39 παρ. 1 ΕισΝΚΠολΔ, το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δικάζει κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (ΑΠ 1408/2012, ΑΠ 67/2012). Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου τέμνει οριστικά τη διαφορά ως προς την οφειλή και το ποσό της αποζημίωσης για την κατάληψη δημόσιου κτήματος παρά την ακολουθούμενη διαδικασία, η παραπομπή στην οποία έγινε για λόγους ταχύτητας και μόνον και δεν αφορά τη λήψη ασφαλιστικού ή ρυθμιστικού της κατάστασης μέτρου.

Για αυτό τον λόγο δεν ίσχυε γι` αυτήν την απόφαση η απαγόρευση του άρθρου 699 ΚΠολΔ, αλλά υπέκειτο στα προβλεπόμενα από τον ΚΠολΔ ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης (άρθ. 511 και 552 ΚΠολΔ), καθόσον η άνω διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 115 του ΠΔ της 11/12-11-1929, που απαγόρευε την άσκηση ενδίκων μέσων κατ` αυτής θεωρήθηκε ότι έχει καταργηθεί, σύμφωνα με το άρθρο 24 παρ. 1 του ΕισΝΚΠολΔ (ΟλΑΠ 38, 22, 21/2002, ΑΠ 1379/2013, 40/2013, 374/2012, 67/2012, 1945/2009, 481/2008).

Ήδη όμως με το άρθρο 326 παρ. 3 του νόμου 4072/2012, που άρχισε να ισχύει από 11-4-2012, αντικαταστάθηκαν τα εδάφια δέκατο και ενδέκατο του άνω άρθρου 115 του π.δ/τος από 11/12-11-1929 και ρητά επαναλήφθηκε η απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων, που εκδίδονται επί ανακοπών κατά πρωτοκόλλου αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση δημοσίων κτημάτων.

Η πιο πάνω διάταξη δεν ορίζει, αν η θεσπιζόμενη με αυτήν απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων καταλαμβάνει ή όχι και τις υποθέσεις του ανωτέρω άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 διατάγματος, που ήταν ήδη εκκρεμείς ενώπιον των δικαστηρίων κατά την έναρξη της ισχύος του ν. 4072/2012 (11-4-2012), όπως ορίζουν άλλες διατάξεις του (π.χ.

το ίδιο άρθρο 326 παρ. 1 για τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις). Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται η διαχρονικού δικαίου διάταξη του άρθρου 24 παρ.1 εδ. α' ΕισΝΚΠολΔ, που έχει γενική ισχύ και ορίζει ότι "Το παραδεκτό των ενδίκων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με τον νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση".

Ως απόφαση δε, κατά τη διάταξη αυτή, νοείται η προσβαλλόμενη (ΑΠ 2148/2014, 929/2014). Σύμφωνα με αυτά, η απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων, που εκδίδονται επί ανακοπών κατά πρωτοκόλλου αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση δημοσίων κτημάτων, καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς επ` αυτών δίκες, εφόσον η απόφαση που προσβάλλεται δημοσιεύτηκε μετά την 11-4-2012, ημερομηνία κατά την οποία τέθηκε σε ισχύ το άρθρο 326 παρ. 3 του νόμου 4072/2012 (ΑΠ 910/2018, 579/2017, 287/2016, 285/2016, 18/2016, 929/2014).

Αντιθέτως παραδεκτή είναι η άσκηση ένδικων μέσων, που ασκήθηκαν κατά προσβαλλόμενης με αυτά απόφασης, η οποία εκδόθηκε πριν την ανωτέρω ημερομηνία, οπότε δεν ίσχυε, κατά τα προαναφερόμενα, η απαγόρευση άσκησής τους. Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη από 29-5-2012 αίτηση αναίρεσης ζητείται να αναιρεθεί η δημοσιευθείσα στις 29-5-2009, ήτοι πριν την ανωτέρω έναρξη της ισχύος του νόμου 4072/2012, υπ'αριθμ. 309/2009 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Επομένως η αίτηση αναίρεσης, στρεφόμενη κατά του Δήμου Κομοτηνής ως καθολικού διαδόχου του αρχικού διαδίκου Δήμου Αγείρου, είναι παραδεκτή, μη εμπίπτουσα στην απαγόρευση άσκησης ένδικων μέσων που προβλέπεται με τον ως άνω νόμο, και ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ, 24 παρ. 1 ΕισΝΚΠολΔ).

Επομένως αυτή πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο του λόγου της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Από την παραδεκτή, κατ'άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου προκύπτει ότι με αυτήν έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "Με την υπ' αριθ. Πρωτ.1058094/6076/Β0010/30-7-1999 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, με επίκληση μεταξύ άλλων και των διατάξεων του ΑΝ 2344/1940 "περί αιγιαλού και παραλίας" και του άρθρου 49 του Ν. 1416/84 "περί παραχωρήσεως κατά χρήση κοινοχρήστων χώρων σε Δήμους και Κοινότητες χωρίς να μεταβάλλεται ο χαρακτήρας τους", παραχωρήθηκε στον Δήμο Αιγείρου Ν.

Ροδόπης [αρχικού ανακόπτοντος], για τρία έτη (30-7- 1999 έως 30-7-2002), η απλή χρήση των υπαγομένων στα διοικητικά του όρια, κοινοχρήστων χώρων αιγιαλού των αναφερομένων στην απόφαση αυτή περιοχών, μεταξύ των οποίων και της περιοχής παραλίας Φαναριού μήκους περίπου 1,5 χλμ. Με την απόφαση αυτή ορίζονται οι όροι της παραχωρήσεως, που εκτός των άλλων είναι και α) απαγόρευση ανέγερσης κάθε είδους κτίσματος ή σταθερής κατασκευής, όπως σκέπαστρα, τσιμεντοστρώσεις, επιχωματώσεις κλπ, β) η απαγόρευση οποιασδήποτε παρέμβασης στον αιγιαλό που θα αλλοιώσει το χαρακτήρα και θα προκαλέσει ζημιά στο περιβάλλον, γ) το δικαίωμα του ως άνω Δήμου στον οποίο έγινε η παραχώρηση της απλής χρήσης του αιγιαλού, να ενοικιάζει προς τρίτους μέχρι του 50% του αιγιαλού που βρίσκεται στη δικαιοδοσία του, για την τοποθέτηση καρεκλών, ομπρελών, ποδηλάτων θαλάσσης κλπ, τηρώντας τις νόμιμες διαδικασίες τα ενοικιαζόμενα τμήματα δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερα σε μήκος των 100 μέτρων, και σε περίπτωση που το πλάτος του αιγιαλού είναι μεγαλύτερο των 30 μ., πρέπει να μένει ελεύθερη μια λωρίδα πλάτους τουλάχιστον 10 μ., για να διακινούνται οι λουσμένοι σ' όλο το μήκος της ακτής.

Η λωρίδα αυτή του αιγιαλού θα είναι σε επαφή με τη θάλασσα, δ) σε περίπτωση που ο Δήμος θελήσει να προχωρήσει σε ενοικίαση θα αναγράφεται στο ενοικιαστήριο η έκταση που ενοικιάζεται καθώς και το είδος και ο αριθμός των αντικειμένων που θα τοποθετούνται σ'αυτήν ε) θα δίδεται άδεια για την τοποθέτηση των καντινών, μόνον όταν αυτές είναι αυτοκινούμενες ή ρυμουλκούμενες, οι οποίες δεν θα είναι στερά συνδεδεμένες με το έδαφος αλλά θα μπορούν να μετακινηθούν ανά πάσα στιγμή, στ) σε καμιά περίπτωση δεν θα αίρεται ο κοινόχρηστος χαρακτήρας του αιγιαλού από τις δραστηριότητες που θα γίνονται πάνω σ' αυτόν, ζ) Ο Δήμος Αιγείρου υποχρεούται σε κάθε περίπτωση που διαπιστώσει ότι γίνεται καταπάτηση του χώρου του αιγιαλού και της παραλίας, να ενημερώνει την Υπηρεσία (Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας), για να προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες, η) από τα ετήσια έσοδα της μίσθωσης του αιγιαλού, ποσοστό 20% θα καταβάλλεται υπέρ του Δημοσίου.

Στις 3-6-2002 μετά την θέση σε ισχύ του ν. 2971/2001 "περί αιγιαλού και παραλίας, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. πρωτ. 1047427/4612/Β-0010 ΚΥΑ των Υπουργών Εσωτερικών - Δημόσιας Διοίκησης Αποκέντρωσης και Οικονομίας - Οικονομικών" με θέμα "Απευθείας παραχώρηση με αντάλλαγμα του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α' βαθμού", της οποίας το περιεχόμενο είναι εν πολλοίς όμοιο με αυτό της πιο πάνω απόφασης του Υπουργού και στην οποία μεταξύ άλλων ορίστηκε ρητά με αυτήν (Κ.Υ.Α.) ότι: 1) παραχωρείται απευθείας με αντάλλαγμα στους ΟΤΑ Α' βαθμού της χώρας το δικαίωμα της απλής χρήσης των κοινόχρηστων χώρων (αιγιαλού και παραλίας) που βρίσκονται στα όρια της διοικητικής τους περιφέρειας για το χρονικό -διάστημα από 1-6-2002 έως 31-5-2005, 2) απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση που αλλοιώνει το χαρακτήρα του κοινόχρηστου χώρου, η ανέγερση κάθε είδους κτίσματος ή σταθερής κατασκευής, όπως στεγάστρων, τσιμεντοστρώσεων, πλακοστρώσεων, επιχωματώσεων κ.λ.π., η τοποθέτηση σκηνών και η στάθμευση τροχόσπιτων μέσα στον κοινόχρηστο χώρο, η κατασκευή (από τους ίδιους τους Ο.Τ.Α.

ή από δικές τους αμιγείς δημοτικές ή κοινοτικές επιχειρήσεις ή από τρίτους) οποιουδήποτε έργου στους κοινόχρηστους χώρους χωρίς σχετική απόφαση και άδεια του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, η χορήγηση (από τους Ο.Τ.Α. ή από δικές τους αμιγείς δημοτικές ή κοινοτικές επιχειρήσεις) άδειας σε τρίτους για κατασκευή οποιουδήποτε έργου στους κοινόχρηστους χώρους, 3) Το Δημόσιο, ως κύριος και διαχειριστής των κοινόχρηστων χώρων αιγιαλού και παραλίας, διατηρεί το δικαίωμα για την προστασία τους, όπως επίσης και όλες τις ερευνητικές και ελεγκτικές αρμοδιότητες που προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία και ασκούνται από τις κατά τόπους Αρμόδιες Κτηματικές Υπηρεσίες.

Στις ερευνητικές και ελεγκτικές αυτές αρμοδιότητες περιλαμβάνονται ενδεικτικά η έκδοση πρωτοκόλλων διοικητικής αποβολής, πρωτοκόλλων αποζημιώσεως αυθαίρετης χρήσης, πρωτοκόλλων κατεδάφισης κλπ. Οι Ο.Τ.Α. έχουν υποχρέωση σε κάθε περίπτωση που διαπιστώνουν καταπατήσεις των κοινόχρηστων χώρων ή αυθαίρετες επεμβάσεις στους χώρους αυτούς να ενημερώνουν άμεσα τις κατά τόπους αρμόδιες Κτηματικές Υπηρεσίες.

Το δικαίωμα αυτό μπορεί να μεταβιβαστεί από τον Ο.Τ.Α. σε δική του αμιγή δημοτική ή κοινοτική επιχείρηση για το ίδιο χρονικό διάστημα. Περαιτέρω, ο Δήμος Αιγείρου νομίμως εκπροσωπούμενος από τον τότε Δήμαρχο, Π. Α., σύναψε με τον Μ. Δ. του Τ. στις 16-5-2000 σύμβαση μισθώσεως, υπογράφοντας και το, με την ίδια ως άνω ημεροχρονολογία, ιδιωτικό συμφωνητικό, με την οποία, ο πρώτος, εκμίσθωσε στον δεύτερο, το Αναψυκτήριο Νο 1, που βρίσκεται στην είσοδο του λιμένα Φαναριού του ως άνω Δήμου, και εκτός τούτου, παραχωρήθηκε στον άνω μισθωτή σύμφωνα με τους συμφωνημένους στο ως άνω συμφωνητικό όρους και η χρήση α) δύο τμημάτων αμμώδους έκτασης το ένα δυτικά και το άλλο νότια του αναψυκτηρίου, μήκους έκαστου τμήματος 50 μ., με τη ρητή συμφωνία ότι παραμένει ελεύθερη για την διακίνηση και χρήση των λουσμένων όλης της ακτής η λωρίδα αμμώδους έκτασης που είναι σε επαφή με τη θάλασσα και κατά μήκος καθενός παραχωρουμένου τμήματος, του πλάτους της λωρίδας αυτής ανερχομένου σε 10 μέτρα από τις όχθες της θάλασσας και β) του κινητού εξοπλισμού που αποτελείται από 40 ξαπλώστρες και 20 ομπρέλες, ο οποίος θα τοποθετηθεί στο παραχωρούμενο τμήμα αμμώδους έκτασης, υπό τον όρο σεβασμού της ανωτέρω συμφωνίας να παραμείνει ελεύθερη η λωρίδα που είναι σε επαφή με τη θάλασσα και κατά μήκος και των δύο παραχωρουμένων τμημάτων.(όρος 2 του ιδιωτικού συμφωνητικού).

Η διάρκεια της μισθώσεως συμφωνήθηκε από 16-5-2000 έως 31-12-2003, αντί μισθώματος, προκαταβλητέου, ποσού 1.850.000 δραχμών, για κάθε μία εκ των τεσσάρων χρονικών περιόδων και δη από 16-5-2000 έως 31-12-2000, από 1-1-2001 έως 31-12-2001, 1-1-2002 έως 31-12-2002 και από 1-1-2003 έως 31-12-2003 (όρος 3ος και 4ος.). Το μίσθιο συμφωνήθηκε να χρησιμοποιηθεί από τον μισθωτή, ως αναψυκτήριο- καφετέρια (όρος 5ος), και ακόμη ότι ο μισθωτής θα ευθύνεται προσωπικά για την τήρηση των σχετικών αστυνομικών και υγειονομικών διατάξεων αλλά και των άλλων διατάξεων που προσιδιάζουν στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του μισθίου και είναι υπεύθυνος στις αρχές για κάθε παράβαση τους (όρος 6ος), και, τέλος, εκτός των άλλων συμφωνημένων όρων, με την παρ.2 του όρου 7, απαγορεύθηκε η επί του μισθίου χώρου ανέγερση κάθε είδους κτίσματος ή σταθερής κατασκευής και οποιαδήποτε παρέμβαση που θα αλλοιώσει το χαρακτήρα του και θα προκαλέσει ζημία στο περιβάλλον.

Κατόπιν της συμβάσεως αυτής, ο μισθωτής λειτούργησε αναψυκτήριο με την επωνυμία "...", το οποίο μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο του βρίσκεται εντός του τουριστικού Δημοσίου Κτήματος Φαναριού, περιλαμβάνει δε το αναψυκτήριο αυτό: ξύλινη κατασκευή, χώρο ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων και δύο ξύλινες κατασκευές που χρησιμοποιούνταν ως χώροι bar.

Προκειμένης της ανεγέρσεως του εν λόγω αναψυκτηρίου εκδόθηκε και η υπ' αριθ. 285/2001 άδεια οικοδομής της Διεύθυνσης Πολεοδομίας και περιβάλλοντος του Νομαρχιακού Διαμερίσματος Ροδόπης. Η άδεια αυτή αφορούσε την κατασκευή μόνο ενός κανονικού ξύλινου οκταγώνου, πλευράς 1,92 μέτρων, επί οκταγωνικής τσιμεντένιας βάσης 2,73 μέτρων.

Επίσης έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες εντός του ευρύτερου περιβάλλοντος χώρου με διαμόρφωση παρτεριών και μικρών τοιχίων καθώς και υπαίθριων χώρων ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων. Ο ανωτέρω μισθωτής προκειμένου να εξυπηρετήσει της ανάγκες της επιχείρησης του, κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων προέβη σε αυθαίρετη χρήση του αιγιαλού, αφού τμήμα της ξύλινης κατασκευής που χρησιμοποιείται ως bar, με ξύλινη διακοσμητική κατασκευή έκτασης 19,979 τετρ.

μέτρων, καθώς και διακοσμητικός κυλινδρικός ανεμόμυλος 1,882 τετρ. μέτρων, ήτοι συνολική έκταση (κατασκευών και κατασκευασμάτων) εμβαδού 21,861 τετρ. μέτρων, δηλαδή αυθαίρετη και χωρίς άδεια της αρμόδιας πολεοδομικής αρχής κατασκευή, βρίσκεται εντός του αιγιαλού. Το καταλαμβανόμενο από τον μισθωτή τμήμα αιγιαλού, στο οποίο ανήγειρε τις ως άνω κατασκευές, δεν ταυτίζεται πλήρως με το παραχωρηθέν κατά χρήση σ' αυτόν, δυνάμει της ως άνω συμβάσεως μισθώσεως, τμήματος μήκους 100 μέτρων της αμμώδους εκτάσεως.

Η ως άνω αυθαίρετη κατασκευή διαπιστώθηκε κατά τις αυτοψίες που διενήργησαν οι υπάλληλοι της Κτηματικής Υπηρεσίας Ροδόπης, και αναλυτικώς περιγράφεται στις από 5-10-2004 και 5-5-2005 σχετικές εκθέσεις αυτοψίας- τεχνικές εκθέσεις. Λόγω της παραπάνω αυθαίρετης χρήσης δημοσίου κτήματος, η προϊσταμένη της Κτηματικής Υπηρεσίας Ροδόπης προχώρησε στην έκδοση του ανακοπτομένου με αριθμ. 3/13-5-2005 πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης αιγιαλού, με το οποίο καθορίστηκε η καταβλητέα υπέρ του Δημοσίου εις βάρος του μισθωτή Δ.

Μ., αλλά και εις βάρος του ανακόπτοντος αποζημίωση συνολικού ποσού 28.781, 59 ευρώ για το χρονικό διάστημα από 16-5-2000 έως 31-12-2003. Από όλα όμως τα παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία, όμως δεν πιθανολογήθηκε ότι ο τελευταίος επέδειξε συμπεριφορά τέτοια από την οποία να προκύπτει οποιαδήποτε συμμετοχή της στην αυθαίρετη χρήση και η οποία να τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την επιβληθείσα υποχρέωση καταβολής χρηματικού ποσού.

Ως προεκτέθηκε δε, στον εκμισθωτή Δήμο παραχωρήθηκε με την προαναφερόμενη απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, η απλή χρήση του αιγιαλού καθώς και το δικαίωμα, να εκμισθώνει προς τρίτους μέχρι του 50% του αιγιαλού που βρίσκεται στη δικαιοδοσία του, για την τοποθέτηση καρεκλών, ομπρελών, ποδηλάτων θαλάσσης κλπ, τηρώντας τις νόμιμες διαδικασίες, ενώ απαγορεύθηκε η ανέγερση κάθε είδους κτίσματος ή σταθερής κατασκευής, όπως σκέπαστρα, τσιμεντοστρώσεις, επιχωματώσεις κλπ., πιθανολογείται δε και ότι το περιεχόμενο της μισθωτικής συμβάσεως διαμορφώθηκε με το παραπάνω δικαίωμα, αφού η μίσθωση αφορούσε τα ανωτέρω αναψυκτήριο και δύο τμήματα αμμώδους έκτασης εμβαδού 50 τ.μ.

του καθενός εξ αυτών. Γνώση του εκμισθωτή Δήμου- ανακόπτοντος περί της ως άνω χρήσης της επίδικης κατασκευής και της δι' αυτής αυθαίρετης τμήματος του αιγιαλού, δεν πιθανολογήθηκε από κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ούτε κατ' ακολουθία συναίνεση του ή έγκριση του στην μεταβολή του κοινόχρηστου χαρακτήρα του αιγιαλού.

Αντίθετα, ο εκμισθωτής αποκλειστικά απέβλεπε στην αξιοποίηση και αναβάθμιση της περιοχής, προς τούτο δε ρητά απαγορεύθηκε με το συμφωνητικό μίσθωσης η ανέγερση επί του μισθίου κάθε είδους κτίσματος ή σταθερής κατασκευής και οποιαδήποτε παρέμβαση που θα αλλοιώσει το χαρακτήρα του και θα προκαλέσει ζημία στο περιβάλλον.

Με βάση τα παραπάνω, αποκλείεται οποιαδήποτε συμμετοχή του ανακόπτοντος Δήμου στην προπεριγραφείσα δραστηριότητα του μισθωτή δηλαδή, την αυθαίρετη χρήση του δημοσίου κτήματος. Υπέρ της κρίσεως αυτής συνηγορεί και το ότι αυτός, ούτε εισέπραξε λόγω της αυθαίρετης χρήσης, ούτε σκόπευε να προσπορίσουν οικονομικό όφελος πλέον του συμφωνηθέντος μισθώματος.

Επομένως, εφόσον δεν πιθανολογείται ότι ο ανακόπτων είναι αυθαίρετος κάτοχος έναντι του Δημοσίου, λόγω της χρήσης των ως άνω κατασκευών κειμένων επί του επιδίκου τμήματος του αιγιαλού λείπει η προαπαιτούμενη προϋπόθεση για την έκδοση του προσβαλλόμενου πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης του αιγιαλού για το ανωτέρω χρονικό διάστημα, και κατά συνέπεια δεν δύναται να θεωρηθεί αυτός εις ολόκληρο υπεύθυνος με τον μισθωτή για την καταβολή της καθορισθείσης με το προσβαλλόμενο πρωτόκολλο αποζημίωσης." Κατόπιν αυτών το Εφετείο απέρριψε κατ'ουσίαν την έφεση, που είχε ασκήσει το αναιρεσίβλητο κατά τη πρωτόδικης απόφασης, η οποία, καταλήγοντας σε όμοια κρίση, είχε δεχθεί την ανακοπή του αναιρεσιβλήτου και τους πρόσθετους λόγους της και είχε ακυρώσει το προσβληθέν πρωτόκολλο κατά το μέρος του, που αναφερόταν στον τελευταίο.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Τούτο συμβαίνει αν, για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που αυτός απαιτεί, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Εάν το δικαστήριο έκρινε κατ` ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΑΠ 995/2017, 713/2016).

Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η εκτίμηση, από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάσθηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, από το περιεχόμενο του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις ή οσάκις υπό την επίφαση συνδρομής αναιρετικού λόγου πλήττεται η ουσία της υπόθεσης, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου, απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 238/2020, 78/2020, 573/2018).

Με τον μόνο λόγο της αίτησης αναίρεσης το αναιρεσείον προσβάλλει την ως άνω απόφαση επικαλούμενο πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενο ότι το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του προπαρατιθέμενου άρθρου 115 του π.δ/τος της 11/12.11.1929 και του άρθρου 926 ΑΚ, από τις οποίες προκύπτει ότι "όταν η αυθαιρέτως καταληφθείσα έκταση χρησιμοποιείται όχι από τον καταλαβόντα, αλλά από τρίτο, που κατέχει επ'ονόματι του αυθαιρέτως καταλαβόντα, το πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης νομίμως εκδίδεται σε βάρος τόσο του καταλαβόντος, όσο και του τρίτου, ευθυνομένων αμφοτέρων εις ολόκληρον".

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απαράδεκτος προεχόντως διότι στηρίζεται επί εσφαλμένης πραγματικής προϋποθέσεως, αφού η υπόθεση κρίθηκε από το δικαστήριο στην ουσία της και ο αναιρετικός έλεγχος γίνεται βάσει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι πιθανολογήθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο, στην κρινόμενη δε περίπτωση το Εφετείο ουδόλως δέχθηκε ότι ο Δήμος Αγείρου αυθαιρέτως κατέλαβε οποιαδήποτε έκταση ή συμμετείχε σε χρήση της δι' αυθαίρετων κατασκευών (ώστε να θεωρηθεί αυθαιρέτως καταλαβών) και ότι ο τρίτος μισθωτής της την κατείχε και έκανε αυθαίρετη χρήση της επ' ονόματι του Δήμου, αλλ' αντιθέτως δέχθηκε ότι ο τρίτος μισθωτής της έκτασης έκανε αυθαίρετη χρήση της, μη προβλεπόμενη από το μισθωτήριο μεταξύ αυτού και του Δήμου συμβόλαιο, χωρίς οποιαδήποτε συμμετοχή και γνώση των εκπροσώπων του τελευταίου.

Αυτός ο λόγος είναι απαράδεκτος και διότι δι' αυτού το αναιρεσείον, υπό την επίφαση παραβίασης κανόνων δικαίου, απαραδέκτως επιχειρεί να πλήξει την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο κρίση του Εφετείου ως προς τα ανωτέρω δεκτά γενόμενα πραγματικά γεγονότα. Κατ` ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η από 29-5-2012 αίτηση για αναίρεση της 309/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Το αναιρεσείον, που ηττήθηκε, πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το σχετικό νόμιμο και βάσιμο αίτημά του, οριζόμενα σύμφωνα με το άρθρο 22 παρ.1 του Ν. 3639/1957, την κατ` εξουσιοδότηση του άρθρου 5 παρ.12 του Ν. 1738/1987 εκδοθείσα ΥΑ 134423/ 20.1.1993 (ΦΕΚ 11/τ.β`/20.1.1993) και τα άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ, όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-5-2012 αίτηση για αναίρεση της 309/2009 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300,00€) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Οκτωβρίου 2022.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ