1784/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1784 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1784/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ.148/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αριστείδη Πελεκάνο, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη - Εισηγητή και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευσταθίας Σπυροπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ε. Κ. του Χ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Διαμαντή, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 2336-2337/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ.πρωτ....2-2-2015 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...2015.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση, από 30-1-2015 αίτηση (δήλωση) του κατηγορουμένου Ε. Κ. του Χ., για αναίρεση της υπ’ αριθ.2336-2337/2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία αυτός (αναιρεσείων) καταδικάσθηκε κατ’ έφεση, σε συνολική ποινή κάθειρξης πέντε (5) ετών και τεσσάρων (4) μηνών για τις πράξεις: α)της ιδιαίτερα διακεκριμένης υπεξαίρεσης κατ’ εξακολούθηση και β)νόθευση εγγράφων κατ’ εξακολούθηση, ασκήθηκε νομότυπα, εμπρόθεσμα και παραδεκτά, περιέχουσα ως λόγο αναιρέσεως την απόλυτη ακυρότητα και την παραβίαση των διατάξεων για τη δημοσιότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο (αρθ.510 παρ.1 στοιχ.Α’ και Γ’ ).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331, 333 παρ.2, 364 και 369 του Κ.Π.Δ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη από το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσεως του περί της ενοχής του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν είναι βέβαιο ότι αναγνώσθηκαν κατά την προφορική συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας κατά το άρθρο 171 παρ. 1 εδ.

δ του ίδιου Κώδικα, που ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ. Α Κ.Π.Δ λόγο αναιρέσεως, διότι αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος του δικαιώματος να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί σε παρατηρήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο (άρθρο 358 Κ.Π.Δ), αλλά και να παραβιάζονται οι διατάξεις για την δημοσιότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, εκτός αν τα έγγραφα αυτά αποτελούν στοιχεία του κατηγορητηρίου ή το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος ή είναι έγγραφα διαδικαστικά ή αναφέρονται απλώς διηγηματικά στην απόφαση ή, το περιεχόμενο τους προκύπτει από άλλα αποδεικτικά μέσα.

Στα πρακτικά της αποφάσεως δεν είναι απαραίτητο να καταχωρίζεται το περιεχόμενο του εγγράφου που αναγνώσθηκε, ούτε ο συντάκτης αυτού ούτε και ο χρόνος σύνταξης τους, είναι όμως αναγκαίο να αναφέρονται τα στοιχεία εκείνα εκ των οποίων προσδιορίζεται επαρκώς η ταυτότητα του, έτσι ώστε να μην καταλείπεται αμφιβολία για το ποιο έγγραφο αναγνώστηκε.

Ο προσδιορισμός, δηλαδή, της ταυτότητας του εγγράφου είναι αναγκαίος μόνο για τη δημιουργία βεβαιότητας ότι το συγκεκριμένο έγγραφο και όχι κάποιο άλλο αναγνώσθηκε στη δίκη και έτσι δόθηκε η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί στις παρατηρήσεις του ως προς το περιεχόμενο του.

Διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προσδιορίζεται επαρκώς η ταυτότητα του εγγράφου, υπάρχει η ίδια ως άνω ακυρότητα. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης μεταξύ των εγγράφων που μνημονεύονται ως αναγνωσθέντα στο ακροατήριο, τα οποία έλαβε υπόψη του το Εφετείο που δίκασε για το σχηματισμό της κρίσεως του, περί της ενοχής του αναιρεσείοντα, περιλαμβάνονται και τα ακόλουθα έγγραφα του κατηγορητηρίου: 1) φωτοαντίγραφο της από 2-5-2007 απόδειξης (υπό τον αύξοντα αριθμό … του καταλόγου των αναγνωσθέντων), και 2)φωτοαντίγραφο της από 11-7-2008 απόδειξης (υπό τον αύξοντα αριθμό 30 του καταλόγου των αναγνωσθέντων).

Με την πιο πάνω αναφορά των εγγράφων αυτών και του τίτλου τους επαρκώς προσδιορίζεται η ταυτότητα τους και δεν ήταν αναγκαία ειδικότερη αναφορά πρόσθετων στοιχείων προσδιορισμού των εγγράφων αυτών (όνομα συντάκτη, χρονολογία, τόπος συντάξεως, αντικείμενο, κ.λπ.), αφού με την ανάγνωση τους κατέστησαν γνωστά κατά το περιεχόμενο τους στον αναιρεσείοντα οπότε αυτός, ο οποίος, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των πρακτικών της δίκης, δεν πρόβαλε καμιά αντίρρηση για την ανάγνωση των εγγράφων αυτών, είχε πλήρη δυνατότητα να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις αναφορικά με το περιεχόμενο τους, γεγονός που δεν εξαρτήθηκε από τον τρόπο προσδιορισμού τους στα πρακτικά της δίκης (Α.Π 61/2015, Α.Π 65/2015, Α.Π 168/2015, Α.Π 296/2015).

Ως εκ τούτου, το δικαστήριο της ουσίας, ορθώς έλαβε υπόψη του και τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα και ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α του Κ.Π.Δ, μοναδικός λόγος αναίρεσης της προκειμένης αίτησης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για απόλυτη ακυρότητα, συνισταμένη στο ότι δεν προσδιορίζεται η ταυτότητα των ως άνω εγγράφων, είναι αβάσιμος και απορριπτέος..

Άλλωστε από την επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας, προκύπτει ότι οι ως άνω αποδείξεις, με τα στοιχεία που προσδιορίζονται στα πρακτικά, ήταν οι μοναδικές που υπάρχουν στην δικογραφία και επομένως δεν μπορεί να δημιουργηθεί σύγχυση περί του ποιες αποδείξεις αναγνώσθηκαν.

Επειδή κατ’ ακολουθία των προεκτεθέντων, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι αβάσιμη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί, να καταδικασθεί δε ο αναιρεσείων στα συναφή δικαστικά έξοδα (αρ.583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-2-2015 αίτηση (δήλωση) του Ε. Κ. του Χ., για αναίρεση της υπ’ αριθ.2336-2337/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Νοεμβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Δεκεμβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ