Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague and insufficiently specific grounds of appeal under Criminal Procedure Code.

Απόφαση 1784 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1784/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Στ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση-Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα, Βασίλειο Λυκούδη και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Σεπτεμβρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Τεγοπούλου, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 150/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13-2-2006 αίτησή του αναιρέσεως καθώς και στους από 1-9-2006 προσθέτους λόγους, οι οποίοι καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 479/2006.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ζύγουρας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καίσαρη με αριθμό 264/2-6-2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

"Εισάγω την υπ' αρ. 76/2006 εμπροθέσμως, νομοτύπως και προσηκόντως ασκηθείσα έκθεση αναίρεσης του ......., δυνάμει της από 10-2-2006 εξουσιοδότησής του προς την πληρεξουσία δικηγόρο Αθηνών Κων/να Καούσια, κατά της υπ' αρ. 150/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και εκθέτω τα εξής:

Με την ανωτέρω απόφαση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) η υπ' αρ. 6456/5-10-05 έφεσή του κατά της υπ' αρ. 74.333/01 απόφασης του Τριμ. Πλημ/κείου Αθηνών.

Με την υπό κρίση αναίρεσή του επικαλείται ότι "η προσβαλλομένη εσφαλμένα και με ελλιπή αιτιολογία δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι ο εντολέας ήταν γνωστής διαμονής και απαραδέκτως κλήθηκε ως άγνωστης", χωρίς να μνημονεύει κανένα συγκεκριμένο λόγο, αναφερόμενο στη λανθασμένη από το δικαστήριο κήρυξη της έφεσης ως απαράδεκτης με την επίκληση λόγων δικαιολογούντων την εκπρόθεσμη λόγω ανωτέρας βίας κ.λ.π. άσκηση της έφεσης.

Η εν λόγω όμως αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη, διότι δεν διατυπώνει κατά τρόπο σαφή και ορισμένο κάποιο συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης. Ειδικότερα, από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2 και 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι στην έκθεση που περιέχει τη δήλωση ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναίρεσης πρέπει να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο.

Εξάλλου, κατ' ά. 463 εδ. ά. Κ.Π.Δ, ένδικο μέσο μπορεί να ασκήσει μόνον εκείνος που ο νόμος του δίνει ρητά αυτό το δικαίωμα, ενώ κατ΄ά. 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα να το ασκήσει ή εναντίον αποφάσεως ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται, κηρύσσεται αυτό απαράδεκτο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ανωτέρω εκτεθέντα δεν διευκρινίζεται με την υπό κρίση αίτηση σε τι ακριβώς συνίσταται ο επικαλούμενος λόγος αναίρεσης αναφορικά με το συγκεκριμένο της απόφασης που αφορά την κήρυξη της έφεσης απαράδεκτης. Κατά συνέπεια, η εν λόγω αίτηση αναίρεσης κατά της υπ΄ αρ. 150/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, εφ' όσον δεν διατυπώνεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο κανένας συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης, πρέπει ν' απορριφθεί κατ΄ ά. 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ ως απαράδεκτη και να επιβληθούν εις βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα (ΑΠ 1468/1998, ΠΧ ΜΘ/827).

Για τους ανωτέρω λόγους

Προτείνω: 1) Ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτη η υπ΄ αρ. 76/2006 αίτηση αναίρεσης του ..... δυνάμει της από 10-2-2006 εξουσιοδότησής του προς την πληρεξουσία δικηγόρο Αθηνών Κων/να Καούσια, κατά της υπ' αρ. 150/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εις βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος.

Αθήναι, 17-4-2006

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Ανδρ. Καίσαρης".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και την πληρεξουσία δικηγόρο του αναιρεσείοντος που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 474 παρ.2, 476 παρ.1, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 1Β΄ του Ν.2408/1996 και 509 παρ.1 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι στην έκθεση, με την οποία ασκείται το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά δικαστικής αποφάσεως, πρέπει να περιέχονται αναγκαίως, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο, διότι, αν δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον λόγος σαφής και ορισμένος, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται στο σύνολό της, ως απαράδεκτη.

Για να είναι δε σαφής και ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, δεν αρκεί η απλή επίκλησή του στο αναιρετήριο, αλλά προσαπαιτείται συγκεκριμένη μνεία των νομικών πλημμελειών σε σχέση με αυτόν. Εξάλλου, οι ανύπαρκτοι λόγοι αναιρέσεως και οι εξομοιούμενοι με αυτούς ασαφείς και αόριστοι λόγοι, που είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως, δεν μπορούν να συμπληρωθούν παραδεκτώς με πρόσθετους λόγους ή με λόγους που βρίσκονται έξω από την έκθεση αναιρέσεως.

Ειδικότερα, ως προς τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ του ΚΠοινΔ προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, της έλλειψης από την απόφαση της απαιτούμενης, σύμφωνα με τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, για να είναι ο λόγος αυτός σαφής και ορισμένος και εντεύθεν παραδεκτός, πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται επί πλέον σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης (Ολ.ΑΠ 19/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. 76/13-2-2006 έκθεση αναίρεσης, που συντάχθηκε από τον αρμόδιο Γραμματέα του Εφετείου Αθηνών μετά από δήλωση της δικηγόρου Αθηνών, Κων/νας Καούσια, που ενεργούσε δυνάμει της από 10-2-2006 εξουσιοδοτήσεως του κατηγορουμένου, ως λόγος αναιρέσεως προβάλλεται ότι "η προσβαλλόμενη εσφαλμένα και με ελλιπή αιτιολογία δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά στοιχεία, από τα οποία προκύπτει ότι ο εντολέας ήταν γνωστής διαμονής και απαραδέκτως κλήθηκε, ως άγνωστης διαμονής". Ο λόγος αναιρέσεως, όπως αυτός αναφέρεται στην ανωτέρω έκθεση, είναι τελείως αόριστος, αφού δεν προσδιορίζεται σε τι συνίσταται η ελλιπής αιτιολογία, ενώ περαιτέρω, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται απαραδέκτως η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, ως προς την ουσιαστική εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως.

Συνεπώς, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, πρέπει, να απορριφθεί, εντεύθεν δε, πρέπει να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι και οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, που προϋποθέτουν παραδεκτή αναίρεση και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ.1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13 Φεβρουαρίου 2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της υπ' αριθ. 150/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών με το από 1 Σεπτεμβρίου 2006 δικόγραφο πρόσθετων λόγων. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 28 Σεπτεμβρίου 2006.

Και, Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 17 Οκτωβρίου 2006

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ